O frontman των James μιλάει στο Υποβρύχιο.
Όταν το
1983 κυκλοφορούσε το πρώτο EP της μπάντας απ’ το Manchester που άκουγε στο όνομα James, δεν ήταν λίγα τα μέλη του αθεράπευτα ενθουσιώδη
βρετανικού Τύπου που στο πρόσωπο του frontman
τους TimBooth είχαν ανακαλύψει ένα νέο Morrissey. 20 και κάτι χρόνια μετά, κι ένεκα της χρονικής
σύμπτωσης της κυκλοφορίας των solo δουλειών τους, οι αναπόφευκτες
συγκρίσεις οδηγούν στο ένα και μοναδικό υγιές συμπέρασμα. Πως αν και η καλλιτεχνική
στόφα του Timείναι στην καλύτερη περίπτωση
απλά συγκρίσιμη με αυτή του Moz, είναι αρκετή όμως για να
παράγει ποπ τραγουδοποιία άξια του παρελθόντος του δημιουργού της. Ο TimBooth προτίμησε να “το παίξει εκ του ασφαλούς”, μη
απομακρυνόμενος από τις μουσικές φόρμες που εδραίωσε με τους James, αυτές που τον ανήγαγαν σε μία από τις πιο αγαπημένες
προσωπικότητες της βρετανικής μουσικής. Μπορεί το “Bone” να μη διεκδικεί δάφνες καινοτόμας συνθετικής άποψης, στέκεται όμως άνετα ως
ο επόμενος κρίκος μίας μουσικής αλυσίδας που ξεκίνησε με το “Jimone” για να καταλήξει στο προ τριετίας “PleasedtoMeetYou”. Ο Timσυνεχίζει να στέκεται στο ύψος
των περιστάσεων, διατηρώντας δικαιωματικά τη θέση που κατέχει στην καρδιά όλων
όσων χόρεψαν κι εξακολουθούν να το κάνουν υπό τους ήχους της πλούσιας
συνθετικής του παρακαταθήκης.
Μπορείς να μου
πεις μία αποστασιοποιημένη γνώμη για το “Bone”, αν και προσωπική σου δημιουργία;
Πλέον είμαι σε μικρότερη δισκογραφική, οπότε ήξερα από
την αρχή ότι τα πράγματα θα ήταν δυσκολότερα και ότι θα χρειαζόταν πολύ “wordofmouth”. Αυτό που βλέπω στις συναυλίες
είναι το συνεχώς αυξανόμενο feedback. Είμαι πολύ υπερήφανος γι’ αυτό
το δίσκο.
Όταν ηχογραφείς,
έχεις καθόλου το κοινό στο μυαλό σου;
Μόνο υποσυνείδητα. Δε μπορώ να σκεφτώ τι θα άρεσε στον
κόσμο συνειδητά. Κάνω αυτό που εγώ αγαπώ. Αυτό που νιώθω σωστό. Κάποιες φορές
το πετυχαίνω περισσότερο, άλλες λιγότερο.
Κάποιοι κριτικοί
αντιμετώπισαν τη δουλειά σου αρνητικά, λέγοντας ότι δεν προχωράς ως καλλιτέχνης.
Άλλοι έγραψαν ότι πρόκειται για κομψοτέχνημα. Το ότι όλοι είχαν μεγάλες
προσδοκίες από εσένα σε πίεσε όταν ηχογραφούσες;
Η μόνη πίεση που νιώθω είναι από τον εαυτό μου. Δε μπορώ
να ελέγξω τους κριτικούς, ούτε τις προσδοκίες του κόσμου. Έχω μάθει να ζω μαζί
τους. Είναι πρόβλημα όλων των μουσικών. Οι FranzFerdinand για παράδειγμα θα υποστούν τρομερή
πίεση για το δεύτερο δίσκο τους γιατί όλοι θα περιμένουν κάτι εξίσου καλό με το
ντεμπούτο τους. Ποτέ δε διαβάζω κριτικές. Με εκνευρίζει ο βρετανικός Τύπος. Τον
θεωρώ απαίσιο. Συνήθως ο δημοσιογράφος θέλει να προκαλέσει θόρυβο γύρω από το
όνομά του, αδιαφορώντας για τον καλλιτέχνη. Ακούν ένα album δυο φορές και ξεμπερδεύουν εύκολα με κάτι που χρειάστηκε
δύο χρόνια να δημιουργηθεί.
Φαντάσου μία
μπάντα στην κορυφή της πορείας της μετά από 20 χρόνια και με διαφαινόμενη
ενέργεια για να συνεχίσει άλλο τόσο. Ξαφνικά διαλύεται. Λύσε μου σε παρακαλώ το
μυστήριο της διάλυσης των James.
Ειδικά για εσάς πρέπει να είναι πολύ περίεργο γιατί
παίξαμε εκεί λίγο πριν διαλυθούμε. Σκέψου όμως ότι παίζαμε μαζί για πολλά
χρόνια και προς το τέλος δεν ένιωθα δημιουργικός. Είχε έρθει η ώρα να
προχωρήσω. Είμαι περήφανος για τον τελευταίο δίσκο των James αλλά δε νομίζω ότι εξελιχτήκαμε καθόλου.
Ξύπνησα ένα πρωί και σκέφτηκα “είναι ώρα να φύγω”. Αυτή η
σκέψη ήταν στο μυαλό μου για ένα μήνα περίπου, οπότε και το ανακοίνωσα στους
υπόλοιπους. Δεν ήταν υπολογισμένη απόφαση. Προέκυψε σχεδόν σαν όνειρο. Χαίρομαι
που το έκανα.
Το ότι έχουν
περάσει πολλά χρόνια από το πρώτο soloalbumσου (“BoothandtheBadAngel”, συνεργασία με
τον AngeloBadalamenti) οφείλεται αποκλειστικά και μόνο στις υποχρεώσεις σου με τους James;
Για να ολοκληρώσεις ένα album χρειάζεσαι παραπάνω από ένα χρόνο. Όντας στους Jamesδεν είχα τόσο χρόνο στη διάθεσή μου. Είχα ασχοληθεί
βέβαια με την ηθοποιία και το γράψιμο. Παρ’ όλο που έδειχναν πολλή κατανόηση
ένιωθα ότι τους απογοήτευα αν έλειπα για πολύ καιρό.
Πόσο
διαφοροποιήθηκε η διαδικασία που ακολουθείς στη σύνθεση των τραγουδιών;
Δεν άλλαξε πολύ γιατί και πάλι δουλεύω μαζί με άλλους.
Χρειάζομαι πάντα σπουδαίους μουσικούς πλάι μου. Απλά τώρα είναι ευκολότερο γιατί
είμαστε λιγότεροι, ενώ με τους James κάποιες φορές υπήρχαν 7 άτομα
με τελείως διαφορετικές ιδέες.
Γνωρίζω επίσης ότι
έχεις ολοκληρώσει το πρώτο σου σενάριο.
Η ανταπόκριση σ’ αυτό είναι εξαιρετική αλλά προς το παρόν
δεν υπάρχουν άμεσα σχέδια να γυριστεί. Ενδιαφέρονται όμως αρκετοί παραγωγοί.
Αυτή την περίοδο γράφω το επόμενο.
Παρόλο που παίζεις
μουσική για πάνω από δύο δεκαετίες, ο νέος δίσκος δημιουργεί την αίσθηση ότι
έχεις μέσα σου την ενέργεια του πρωτάρη.
Είμαι τελείως παθιασμένος με ό,τι δημιουργώ. Πέρασα
υπέροχα φτιάχνοντας αυτό το δίσκο. Αν δεις τη νέα μου μπάντα και απελευθερωθείς
από τις αυτόματες συγκρίσεις με τους James, θα
καταλάβεις ότι είναι καταπληκτική. Λατρεύω το ότι μετά από τόσα χρόνια μπορώ
ακόμη να δημιουργώ μουσική που νιώθω ότι είναι φρέσκια. Αυτό με κρατάει ζωντανό
κι ευτυχισμένο.
Ισχύει το ότι το
βρετανικό ραδιόφωνο δεν παίζει τα νέα σου τραγούδια με την πρόφαση ότι οι
στίχοι είναι πολύ σκοτεινοί;
Η μουσική βιομηχανία είναι πολύ φοβισμένη. Εξαιτίας του downloading, οι δισκογραφικές έχουν γίνει ακόμη πιο
συντηρητικές κι υπογράφουν μπάντες με σίγουρη οικονομική ανταπόδοση. Αυτό είναι
το κακό του downloading, ότι δύσκολα ένας πιο “edgy” καλλιτέχνης θα καταφέρει να υπογράψει σε label, γιατί δε θα πουλήσει πολύ. Σε αυτή τη χώρα όλα έχουν
γίνει πιο συντηρητικά.
Τι πιστεύεις ότι
οδηγεί τους τραγουδιστές-frontmen των groups σε solo καριέρες; Και γιατί είναι αυτοί
που μετά τη διάλυση ενός group θα έχουν τη
μεγαλύτερη επιτυχία από οποιοδήποτε άλλο μέλος;
Είναι ευκολότερο για τον τραγουδιστή γιατί συνήθως αυτός
είναι το μέσο ώστε να επικοινωνήσει το κοινό με τη μπάντα. Στην περίπτωσή μου,
ένιωθα ότι είχα μέσα μου περισσότερα πράγματα απ’ αυτά που έκανα με τους James, γι’ αυτό κι έφυγα.
Αν βάλουμε δίπλα στονTimBoothτου σήμερα τον TimBooth 20 χρόνια πριν,
ποια θα ήταν η γνώμη του καθενός για τον άλλο;
Ακούω τη μουσική που
δημιούργησα 20 χρόνια πριν κι είμαι χαρούμενος. Είμαι αυτοδίδακτος και ποτέ δεν
κατάλαβα πως έμαθα να γράφω τραγούδια. Εκείνος ο TimBoothήταν λίγο νευρωτικός, με αρκετα complexκαι φοβία για την επιτυχία και τη μουσική
βιομηχανία, γι’ αυτό και πήρε κάποιες ανόητες αποφάσεις. Τώρα, για το πως θα με
αντιμετώπιζε εκείνος ο TimBooth. Νομίζω ότι θα χαιρόταν για μένα αν και μπορεί να
αμφισβητούσε κάποια από τα πιο ρομαντικά μου τραγούδια. Πιστεύω όμως ότι θα
έβρισκε αρκετά cool τη μουσική που κάνω και θα έλεγε ότι δεν τα πάω άσχημα για γέρος
άνθρωπος. Πιθανώς να αναρωτιόταν που πήγαν και τα μαλλιά μου.
Έχειςγράψει “I’m a member
of an ape-like race at the arsehole end of the twentieth century”. Είναι η γνώμη σου για την ανθρωπότητα;
Ναι! Σκεφτόμουν πολύ αυτό που λένε ότι ο θεός είναι στον
άνθρωπο. Ο άνθρωπος όμως προέρχεται από τον πίθηκο. Είναι πολύ ενδιαφέρουσα
αντίθεση αυτή. Υποτίθεται ότι έχουμε δημιουργηθεί κατ’ εικόνα του θεού αλλά
προερχόμαστε από τους πιθήκους. Είναι συναρπαστική η ανθρώπινη φύση. Τί είμαστε;
Έχουμε πραγματικά το δικαίωμα της επιλογής; Είναι όλα γραμμένα στα γονίδιά μας,
στ’ αστέρια ή οπουδήποτε;
Για να κλείσουμε Tim, στο “τέλος της ημέρας” πως θα ήθελες να θυμάται ο κόσμος τον TimBooth;
Ως έναν άνθρωπο με το πνεύμα και την επιθυμία να κάνει
ερωτήσεις και να ψάχνει τις απαντήσεις, ως κάποιον που κατάφερε να αγγίξει
ορισμένους ανθρώπους.
