Μπορείς άραγε να αρνηθείς
την ύπαρξη των Ολυμπιακών αγώνων; Αν μάλιστα διατηρείς επαφή με το αρχαίο μας
παρελθόν, θαυμάζεις κάποιες ιδέες του κι έχεις αίσθηση του τι σήμαιναν οι
αγώνες για εκείνο τον κόσμο, μπορείς να μη νιώθεις όμορφα διαπιστώνοντας ότι
έχουν επιβιώσει, έστω και με λανθάνουσα, αν και λογική με βάση τις τεχνητές
απαιτήσεις της εποχές, μορφή; Είμαι σίγουρος ότι δεν μπορείς. Ένα 2οερώτημα είναι, πως αντιδράς για το γεγονός ότι το βάρος των προηγούμενων
σκέψεων μεταφέρεται γι ένα μήνα στη χώρα σου και μήτρα τους; Απλά με
συναισθηματισμό.
Από τη φυσούνα βγήκε στο στάδιο. Οι προβολείς τον τύφλωσαν. Το βουητό του
πλήθους τον έκανε να ριγήσει. Πότε έφτασε στο ταρτάν κι άρχισε την προθέρμανση
ούτε που το κατάλαβε. Η ζωή κυλούσε ήδη σε παράλληλη διάσταση. Στήθηκε στην
αφετηρία. Είχε το νούμερο οκτώ στον όγδοο διάδρομο. Γέλασε. Οκτώ χρόνια
προσπάθειες, κλάμα, πόνος, ιδρώτας, κατάθεση ψυχής. Οκτώ χρόνια ελπίδες. Οκτώ
χρόνια Σοφία. Κοίταξε γύρω όλες τις κερκίδες. Τα μάτια όλων πάνω τους. Οκτώ
σκυλιά, τα καλύτερα σκυλιά του κόσμου θα τρέξουν για να ταΐσουν τις
πεινασμένες, για θέαμα και όχι για άλλα πιο σημαντικά, ψυχές δισεκατομμυρίων
ανθρώπων. Σήκωσε αργά το βλέμμα του και το κάρφωσε στο τερματισμό. Σε λίγα
δευτερόλεπτα θ’ ακουγόταν ο πυροβολισμός. Πρόλαβε όμως και είδε πολλά!
Πρωτοσέλιδα, δημοσιογράφους, κόσμο ν’ αναρωτιούνται 2 μέρες τώρα ποιος ήταν
αυτός ο απίθανος κύριος Σόγκαμ, που ήρθε από το πουθενά. Τη μητέρα συγκινημένη
να παρακολουθεί στο σπίτι, τους φίλους στην εξέδρα. Είδε όμως και τον εαυτό
του. Να τραυματίζεται, να απελπίζεται, να χάνει τον κόσμο κάτω από τα πόδια
του, να καθάρεται, να σηκώνεται ξανά και να δίνει ότι έχει μέσα του για το δικό
του και μόνο δικό του όνειρο. Όχι δε θα άφηνε τους καπηλευτές να του στερήσουν
κάτι τόσο δικό του. Ένιωσε δάκρυα να κατεβαίνουν ορμητικά, ασυγκράτητα, καυτά.
Ανοιγόκλεισε τα μάτια κι εκεί στο βάθος των καταρρακτών είδε τη μορφή του
πατέρα. Ακούστηκε ο πυροβολισμός κι έφυγε. Το στάδιο σειόταν, τα φώτα
δυνάμωσαν, οι θεατές ούρλιαζαν. Τα ήθελαν όλα, εκείνος έτρεχε. Τα είχε ξεχάσει
όλα, έτρεχε για να τον αγκαλιάσει. Η καρδιά του κόντευε να σπάσει. Τερμάτισε
αγκαλιάζοντας αέρα. Έπεσε κάτω κλαίγοντας. Δεν ήταν εκεί. Θεέ μου πόσο τον
αγαπάει. Ένιωσε χέρια να τον πιάνουν. Ένιωσε να λιποθυμά…..
….Έκλεισε το άλμπουμ που είχε μέσα την
κίτρινη πια εφημερίδα. Χαμογέλασε κοιτάζοντας το καθρέφτη. Φόρεσε τ’ αθλητικά,
άνοιξε τη πόρτα και βγήκε για τρέξιμο. Θυμήθηκε το βραδινό γεγονός και
βαρέθηκε. Σταμάτησε σ’ ένα περίπτερο και κοίταξε τις εφημερίδες.
«ΤΙΜΗΤΙΚΗ ΒΡΑΔΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΗΡΩΑ ΤΟΥ 2004. 30
ΧΡΌΝΙΑ ΠΕΡΗΦΆΝΙΑΣ»
Ήταν Κυριακή όπως και τότε. Όλα μια ανάσα.
Έτρεξε και χάθηκε στο βάθος του δρόμου.
Produced by Robert Fripp & Eno
Recorded at Eno’s studio 8.9.72
Equipment: Gibson Les Paul
The Fripp Pedal Band
2 Madihead Revox 477 tape Recorders
