Τι να σου πει τώρα ένας μαθητής όταν του ζητάς λύση σε πρόβλημα που οι ασκούντες την πραγματική εξουσία όχι μόνο δεν το αντιμετώπισαν ποτέ με σοβαρότητα ούτε- και για να χρησιμοποιήσω την παρεξηγημένη λέξη -με «ευαισθησία».
Το ρήμα «αντιμετωπίζω» υποδηλώνει ότι έχεις απέναντί σου κάτι ενοχλητικό, ανεπιθύμητο, επικίνδυνο γιατί η ανάπτυξη των πόλεων ουδέποτε συνυπολόγισε το δικαίωμά τους στην ύπαρξη και κατάντησε η ζωή τους φορτική για εμάς τους ανεπτυγμένους ανθρώπους του έτους 2004.
Η αντιμετώπιση των ζώων, αυτή που έχουν δει κι ακούσει τα
παιδιά, είναι φόλες, κρέμασμα, κλούβα, εξορία, φυλακή. Κάτι όμως δεν κόλλαγε
στις συνειδήσεις των νέων ανθρώπων και δίσταζαν να προτείνουν τέτοιες λύσεις.
Εκτός διδακτέας ύλης λοιπόν το κεφάλαιο: «Ο σκύλος, η γάτα και άλλα ζώα στην
πόλη».
Ίσως κάποια παιδιά να
έχουν συζητήσει μέσα στις οικογένειές τους παρόμοια προβλήματα, τι θα ήταν
σωστό και τι λάθος ώστε οι άνθρωποι να μην είναι απάνθρωποι και οι πόλεις περισσότερο
φιλικές με το μυαλό και την ψυχή τους κι
έτσι να είχαν κάτι να προτείνουν. Άραγε αν η άποψη της οικογένειας επέκρινε την
αδιαφορία και την προχειρότητα των τοπικών αρχών θα γινόταν
αποδεκτή για ένα καλό βαθμό ή αυτό θα ήταν σίγουρα εκτός θέματος;
Πώς θα κριθεί, πώς θα βαθμολογηθεί η ορθότητα των απόψεων
πολιτών όταν για παράδειγμα το συγκεκριμένο «βάρος» των αδέσποτων και υπό την
ευρύτερη έννοια τα προβλήματα οικολογικής και ανθρωπιστικής βαρύτητας,
αντιμετωπίζονται ελαφρά τη καρδία; Πυροσβεστικές μέθοδοι της κακιάς ώρας
υιοθετούνται από διάφορους άσχετους ιθύνοντες προκαλώντας την αγανάκτηση όσων
ανθρώπων διασώζουν εντός τους φιλευσπλαχνία και για συνανθρώπους και για ζώα
και γενικώς για ό,τι κινείται και αναπνέει σ΄ αυτή τη μεγάλη πόλη που θα φιλοξενήσει
τους ευγενείς Αγώνες. Κατά την άποψη πολλών συμβουλατόρων της εξουσίας με
τέτοιου είδους προβλήματα καταγίνονται κάτι πειραγμένοι τύποι που κανείς δεν
τους λαβαίνει σοβαρά υπόψη παρά, να, ίσα- ίσα να τους ρίχνουμε λίγη στάχτη με
κάτι υποσχέσεις της πλάκας επειδή τυγχάνει να έχουνε κι αυτοί μερίδιο σε ψήφους
και εθελοντισμούς.
Δεν θα ασχολούμαστε τώρα και με ζώα όταν συμβαίνουνε τόσα με
τους ανθρώπους! Ναι, είναι αλήθεια, συμβαίνουν πολλά άσχημα και τραγικά με τους
ανθρώπους και μη χειρότερα Θεούλη μου μέχρι ν΄ αλλάξουμε μυαλά οι άνθρωποι. Η
φύση βλέπεις έκανε το λάθος και δεν γέννησε μόνο ανθρώπους. Λες μωρέ να φταίει
αυτό για τις «απάνθρωπες» συμπεριφορές ανθρώπων σε ανθρώπους; Τις κακοποιήσεις
ας πούμε στα γηροκομεία; ΄΄Τς, τς, τς… είναι δυνατόν σε μια πολιτισμένη χώρα να
συμβαίνουν αυτά;’’ εξανίστανται οι πάντες. Άνθρωποι δεν είναι αυτοί που
διοικούν τα γηροκομεία, τα ορφανοτροφεία, τα άσυλα; Τι είναι ζώα είναι;
Ναι, λένε κάποιοι επιπόλαια κι ανόητα, βέβαια, αυτοί δεν
είναι άνθρωποι, ζώα είναι. Λένε με ανασηκωμένα φρύδια και γουρλωμένα μάτια:
΄΄Μα να τους φέρονται σαν να΄ ναι σκυλιά, σαν να΄ ναι ζώα; ’’ λες και είναι
εντάξει να φέρεσαι με κακία και σκληρότητα στα ζώα. Στην Αφρική, στη Μ.
Ανατολή, τα ίδια παντού. Παντού υπάρχουν άνθρωποι έτοιμοι για τα χειρότερα σε
βάρος άλλων ανθρώπων. Τη στέρηση της ελευθερίας, τα αποτρόπαια βασανιστήρια, το
βίαιο θάνατο. Μα καλά, δεν αρκεί δηλαδή να αγαπά κανείς το δικό του σαρκίο, το
δικό του παιδί, το δικό του σκύλο; Πρέπει να νοιάζεται και για τους ξένους; Τα
μούλικα και τα αδέσποτα σκυλιά;
΄΄Να φέρεσαι πάντοτε
σύμφωνα με τις αρχές που θα΄ θελες να έχουν ισχύ γενικού και καθολικού νόμου΄΄,έλεγε ο Καντ πριν από δυο αιώνες.
Στις παραλίες δισεκατομμύρια πλαστικές σακούλες που δε
λιώνουν ποτέ κι άλλες που πλέουν μες τη θάλασσα σαν μέδουσες τις καταπίνουν οι
χελώνες και πεθαίνουν. Τραβάμε εμείς κανένα ζόρι; Ας πρόσεχαν οι χελώνες τι
τρώνε.
Πώς προσέχουμε εμείς τις βλαβερές ηλιακές ακτίνες λόγω
τρύπας όζοντος και βάζουμε αντηλιακό με υψηλή προστασία και δεν καθόμαστε στον
ήλιο 11.00 με 16.00; Κάπως έτσι πρέπει να προσαρμοστούν και οι χελώνες να
διακρίνουν τις σακούλες απ΄ τις μέδουσες κι οι σκύλοι τις φόλες απ΄ τις
μπριζόλες.
Απεξάρτηση, σου λέει ο άλλος, από τις πλαστικές σακούλες των
σούπερ μάρκετ.
Ωραίο σύνθημα. Και τα σκληρά πλαστικά καπάκια των
εμφιαλωμένων νερών, τα ίδια τα πλαστικά μπουκάλια που ενώ τα φυτεύουμε χρόνια
τώρα μες τη γη και μες τις αμμουδιές της διασκέδασης αυτά δεν λένε να φυτρώσουν
και να βγάλουν πλαστικόδεντρα και καπακιές να καθόμαστε κι εμείς από κάτω να
γλιτώνουμε και τα έξοδα της πλαστικής ομπρέλας; Τίθεται κανένα θέμα μήπως για
τις σκληρές συσκευασίες τροφίμων και κάθε είδους βιομηχανικών αγαθών μέσα σε
ανθεκτικά πλαστικά που για να τ΄ ανοίξεις, να τα λυγίσεις να χωρέσουν στην πλαστική
σακούλα των πλαστικών σκουπιδιών όχι τα δάχτυλα αλλά και τα ψαλίδια στενάζουν.
Πως να απεξαρτηθούμε οι καταναλωτές απ΄ όλα αυτά;
Να πεις ότι ο καθένας από εμάς, κι όλοι μαζί ταυτόχρονα, θα
αλλάξουμε συνήθειες και δεν θα αγοράζουμε τίποτα σε πλαστικό; Πες το αλλά δεν
το βλέπω.
Κι όσοι σέβονται το περιβάλλον και κάνουν ο, τι μπορούν από
καιρό δεν άλλαξαν τίποτα επι της ουσίας γιατί και λίγοι είναι και ασήμαντοι για
να επηρεάσουν δραματικά επιχειρηματικές πρακτικές και κυβερνητικές αποφάσεις.
Αν όμως, λέμε αν, δεν έβρισκαν οι καταναλωτές πλαστικές
σακούλες για τα ψώνια τους και τα σκουπίδια τους στα σούπερ μάρκετ;
Αν τα αγαθά δεν διακινούνταν μέσα σε πλαστικές συσκευασίες ή
έστω αν υπήρχε ανακύκλωση πλαστικών έξω απ΄ τα σούπερ μάρκετ της γειτονιάς;
Αν τεθούν συγκεκριμένες προδιαγραφές για τις πλαστικές
συσκευασίας των εμφιαλωμένων νερών και άλλων προϊόντων;
Αν βρουν την οικολογική λύση οι ειδικοί και αν εφαρμοσθεί
υποχρεωτικά όπου είναι κι όπου δεν είναι δυνατόν με τσουχτερά πρόστιμα για τους
παρανομούντες εμπόρους, βιομηχάνους και προμηθευτές; Όλα είναι δυνατά κι όλα
είναι αδύνατα αν το υπαγορεύει το συμφέρον. Τώρα θα μου πεις ποιο συμφέρον απ΄
όλα;
Ε, ναι, σωστό κι αυτό αλλά αν δεν μπορούν οι ειδικοί να
βρουν μια λύση ας ρωτήσουν τους μαθητές στα σχολεία. Κάτι καλύτερο σίγουρα πιο
υγιές θα σκεφτούν.
Πόσο πρέπει να ψάξω για να βρω μες την Αθήνα ένα δέντρο
τουλάχιστον ίσου ύψους με τα γύρω κτίρια; Γιατί «ίσου ύψους»; Για να φέρεις στο
μυαλό σου μια στιγμή την εικόνα της υψομετρικής αναλογίας κτιρίων – δένδρων
(Ναι, εννοείται, όπου υπάρχουν δένδρα) κι αν δεν μπορείς να τη φέρεις, σήκωσε
το κεφάλι σου εκεί που περπατάς στο δρόμο και κοίτα. Δες την αναλογία σε όλο
της το μεγαλείο.
Αν, λέμε πάλι, για παράδειγμα το Υπουργείο Περιβάλλοντος
μαζί με άλλες υπηρεσίες και συναρμόδια Υπουργεία συμφωνούσαν κι έλεγαν σε
εργολάβους, κατασκευαστές και δικαιούχους ότι το ύψος κάθε οικοδομής στο εξής
θα συμβαδίζει με το ύψος που παίρνουν τα δένδρα της περιοχής. Ψηλώνουν τα
δένδρα; Παίρνεις κι άλλο όροφο.
Δεν ψηλώνουν; Δεν έχει παραπάνω. Ώσπου να ψηλώσουν τα
δένδρα, κύριε, ο οικοδομικός κανονισμός κάθε περιοχής θα λαμβάνει υπόψη το
υπάρχον ύψος του υψηλότερου δένδρου κι αν δεν υπάρχει εκεί ούτε ένα δένδρο τότε
θα υποχρεούσαι να συμπεριλάβεις στην όλη κατασκευή δενδροφύτευση ανάλογη με τον
όγκο και το ύψος που θα έχει μπετονοκατασκευή σου. Μα κι αν αυτό δεν γίνεται,
που όλα γίνονται, τότε η πυκνότητα του πρασίνου θα πολλαπλασιάζεται σε μήκος
εδάφους.
Ναι, καταλαβαίνω όλα αυτά ακούγονται κομματάκι
αντιοικονομικά και εκτός τόπου και χρόνου.
Γι αυτό κι εγώ μετά ξύπνησα και είπα να πάρω τη σκυλίτσα μου
που την υιοθέτησα όταν τη βρήκα παρατημένη έξω από ένα σούπερ μάρκετ δεμένη με
το λουρί μιάμιση μέρα σ΄ ένα στύλο (ποτέ δεν θα αγόραζα ζώο συντροφιάς ούτε και
άνθρωπο συντροφιάς) θα πάρω και την Αττική οδό κι όπου με βγάλει να γλιτώσω από
τις αδέσποτες βολές.
«Εγώ πάλι δεν τα καταλαβαίνω αυτά» μου έλεγε είπε ένας φίλος
«προτιμώ καθαρές ράτσες». Ράτσες στους σκύλους, ράτσες και στους ανθρώπους;
Σκέφτηκα μέσα μου.
Σκοτίστηκε, είπε, τι θα αποκάνουμε εμείς με τα κουτάβια μας,
τους γέρους μας, τους αρρώστους μας, το πράσινό μας κι όλα όσα υποτίθεται πώς
αγαπάμε. Δεν έχει καιρό να ασχολείται, είπε, κάτι τέτοια τα έχει γραμμένα ξέρω
πού γιατί αυτός έχει δικά του μεταλλαγμένα προβλήματα. Είναι βιομήχανος γνωστής
φίρμας. Κι αν επιθυμήσει, είπε, ανθρώπινη στοργή την πληρώνει και την αγοράζει
κι υποχρέωση δεν έχει κι από κει παν΄ κι άλλοι. «Χαθήκανε οι πουτάνες; Επίσημες
και μη; Εκεί να δεις στοργή!» είπε γελώντας. Τι κάνω εγώ μαζί του, ξαναείπα από
μέσα μου.
«Πώς κατάντησε έτσι ο κόσμος;» αναρωτιούνται κάτι άνθρωποι
και καταλήγουν «δε βαριέσαι, δεν είναι ζωή αυτή» λες και λείπανε απ΄ τον
πλανήτη όταν καταντούσανε έτσι οι άλλοι άνθρωποι, λες κι αυτοί δεν μεγαλώσανε
παιδιά κι εγγόνια.
Δεν είναι ζωή αυτή από τη μία και μάθε παιδί μου γράμματα
από την άλλη γιατί η γνώση είναι δύναμη! Υπάρχει αντίφαση ή είναι ιδέα μου; Η
γνώση είναι δύναμη για ποιο πράγμα αν όχι για μια καλύτερη ζωή;
Το «εδώ και τώρα» έπιασε φλέβα γιατί ο τόπος και ο χρόνος
(που λέγαμε πιο πάνω) είναι κι αυτά μια ανθρώπινη κατασκευή. Είναι ο μόνος
τρόπος που αντιλαμβανόμαστε τον εαυτό μας κι ό,τι υπάρχει και συμβαίνει γύρω
μας σ΄ αυτό τον κόσμο και σ΄ αυτή τη ζωή.
Κι άνθρωποι αποδεικνύουμε καθημερινά ότι ο σεβασμός της ζωής
και του κόσμου μας είναι ένα πολύ πετυχημένο φιλοσοφικό σύνθημα μόνο στα λόγια.
Και πήγαμε, που λες στον κινηματογράφο να χαλαρώσουμε απ΄
όλα αυτά τα δυσάρεστα και είδαμε ΜετάτηνΕπόμενη Μέρα.
Και είπε ο φίλος μου στο τέλος «Ορίστε, επέζησαν μερικοί καλοί
άνθρωποι, ένας μοναδικός σκύλος μαζί με τον ζητιάνο του και συνετίστηκαν και οι
ισχυροί και ζήτησαν και συγνώμη. Τι άλλο θέλεις δηλαδή;».
Τι άλλο; Όπως οι περισσότεροι θεατές ταυτίστηκα με τους
ήρωες και πίστεψα ότι ήμουν κι εγώ ανάμεσα σ΄ αυτούς που σώθηκαν στο
τέλος.
Ναι, ναι το ομολογώ. Δεν είμαι και τόσο ενεργός πολίτης. Όλα
απ΄ τους άλλους τα περιμένω. Ιδού το έγκλημά μου και συγνώμη που συγνώμη δεν
ζητώ γιατί εγώ δεν πείραξα κανέναν.
Νόμος για την αδιαφορία υπάρχει; Όχι, η αδιαφορία δεν είναι
έγκλημα και τιμωρία ουκ εστιν, κι έτσι χεσ΄ την - μεταξύ μας αυτό- την ανύπαρκτη παιδεία μας και το επίπεδο του
ενδιάθετου πολιτισμού μας. Εκτιμώ βέβαια ό,τι κάνετε για μένα τον απλό πολίτη
που δεν προλαβαίνω ή δεν ξέρω πώς να αλλάξω τα πράγματα γι αυτό δείχνω
εμπιστοσύνη σ΄ αυτούς που ξέρουν. Μένω υπόχρεη και Πατησίων όπου χτες μου
πάτησαν τον σκύλον και λέω να αναβάλλω για λίγο το ταξίδι στη φύση.
Κατά τα άλλα θα ατενίζω το μέλλον με αισιοδοξία.
Αγάπη, υγεία και ποίηση να υπάρχει κι όλα καλά.
..Οι ευτυχείς την Φύσιν βεβηλούσι…Τους
ευτυχείς οι άνθρωποι τιμώσι
έγραφε το 1892 ο
Αλεξανδρινός ποιητής υπό τον τίτλο: Ώραι μελαγχολίας.
«Χαλαρά, μη τρελαίνεσαι» με συμβούλεψε ο μεταλλαγμένος μου φίλος.
