“KICK OUT THE JAMS…”
“Μπορεί όλοι να νομίζουν ότι το είσαι ένας σπουδαίος rock γραφιάς είναι μόνο διασκέδαση. Παρά όμως αυτή την κοινή άποψη δεν είναι ακριβώς έτσι. Σίγουρα παίρνεις freealbums και promotional υλικό από τις εταιρίες αλλά αραιά και που πρέπει να αποδεικνύεσαι έστω και ελάχιστα δημιουργικός, να γράφεις δηλαδή ιστορίες, γεγονός που απαιτεί να επιδίδεσαι σε κανονική δουλειά!”
LesterBangs 1974
Το
όνομα του LesterBangsαποτελεί τον πιο επαρκή ορισμό αυτού που
αρεσκόμαστε να αποκαλούμε “rock δημοσιογραφία”. Όταν η
συντριπτική πλειοψηφία των γραφιάδων εκθείαζαν το rock ‘n’ rolllifestyle, παρατηρώντας το μέσα από το ακαδημαικό
τους μικροσκόπιο και από μία απόσταση ασφαλείας, ο ίδιος βίωνε την υπερβολή του
σε όλο της το μεγαλείο. Υπό αυτή την έννοια αυτός ο άνθρωπος ήταν ένας
πραγματικός beat, η ιδανική συνέχεια στην
αλυσίδα που συνδέει καταραμένους όπως ο JackKerouac, oWilliamBurroughs, ο CharlesBukowski και ο HunterS. Thompson. Αντιδραστικός, αιρετικός, επιρρεπής, αυθόρμητος,
παρορμητικός, μα πάνω απ’ όλα αφοπλιστικά ειλικρινής, μέχρι και την τελευταία
ημέρα του τελευταίου έτους της μόλις τριαντατριάχρονης ζωής του. Αυτή είναι
ίσως και η σημαντικότερη κληρονομιά που έχει αφήσει πίσω του. Το ότι δίδαξε πως
πρέπει όλοι οι rockγραφιάδες να είναι αδίστακτοι με
τους καλλιτέχνες, γιατί μόνο έτσι μπορούν να γίνουν αντικειμενικοί. Ο ίδιος
βέβαια δεν έκρυψε ποτέ τη λατρεία του για μπάντες όπως οι Stooges, οι VelvetUnderground, οι CountFive και οι Godz για παράδειγμα. Και όσο κι αν αυτό φαίνεται άκρως φυσιολογικό στις μέρες
μας όπου όλοι έχουμε αποδειχτεί μετά Χριστόν προφήτες, ήταν καθόλα
αντικονφορμιστικό τέσσερις περίπου δεκαετίες πριν. Όπως και η ίδια η μουσική
όλων των αγαπημένων καλλιτεχνών του LesterBangs. Κι αν ήταν περιορισμένος ο
αριθμός των μουσικών που πραγματικά ερέθιζαν τα ιδιαίτερα αισθητήριά του, ήταν
αφάνταστα περισσότερες οι μπάντες που το πρώτο τους άκουσμα του προκαλούσε
μειδίασμα. Με πρώτες και καλύτερες φυσικά όλες εκείνες τις μπάντες που τη
δεκαετία του 70 έμοιαζαν με μηχανές παραγωγής βιρτουοζιτέ. Ήταν τόσο εριστικός
που δε φοβήθηκε να πει ότι μπάντες όπως οι LedZeppelin ή οι DeepPurple κατέστρεψαν την αγαπημένη μας
μουσική. Και πράγματι, αν δεν εμφανιζόταν το punkθα είχε ολοκληρωτικά δίκιο.
Ξεπερνώντας
τις όποιες διαχωριστικές γραμμές αλλά και την όποια υπόνοια ελιτισμού που έχει
καταγραφεί στις απόψεις του, το νόημα είναι ένα. Ο LesterBangs λάτρεψε το rock ‘n’ roll. Όπως είχε πει και ο ίδιος χαρακτηριστικά, αναζητούσε μανιωδώς στις rock ‘n’ roll μπάντες κάποιου είδους μοντέλο για μία καλύτερη κοινωνία και δε σταμάτησε
ποτέ να αναζητά την εκπλήρωση της προφητείας. Αγάπησε το rock ‘n’ roll με την ψυχή του και φυσικά χάρισε σ’ αυτό το σώμα του, έστω κι αν αυτό
αποδείχτηκε αδύναμο να ακολουθήσει το σπειροειδές ταξίδι του μυαλού του. Η
συνεχής υπερβολή σε επίπεδο ουσιών χαρακτήρισε όλη του τη συγγραφική πορεία, που
κάθε άλλο παρά “ασφαλή” μπορεί να την αποκαλέσει κάποιος.
Έργα & ημέρες
Η
δημοσιογραφική του καριέρα (είμαι βέβαιος ότι ο όρος αυτός θα του ανακάτευε το
στομάχι) ξεκίνησε από το RollingStone πίσω στο 1968, σε μία εποχή δηλαδή που ένα εξώφυλλο στο
συγκεκριμένο έντυπο θα μπορούσε να σημαίνει τα πάντα για ένα group. Από την αρχή δε δίστασε να πάει κόντρα στην πάγια
πολιτική του περιοδικού κι έσταξε περισσότερο μελάνι για να “θάψει” παρά για να
εκθειάσει τους αγαπημένους του NewYorkDolls ή τον IggyPopκαι τον LouReed. Η ασυμβατότητά του με το
επιτελείο του RollingStone δεν άργησε να οδηγήσει σ’ ένα συναινετικό διαζύγιο το
1973. Από εκείνο το σημείο κι έπειτα συγκεντρώνεται και ο περισσότερος όγκος
του έργου του, ως freelancer είτε για fanzines είτε για όλες τις αξιόλογες μουσικές εφημερίδες
και από τις δύο πλευρές του Ατλαντικού, αλλά κυρίως ως αρχισυντάκτης του
περιοδικού Creem, το οποίο ήταν, τρόπον τινά, το
εναλλακτικό αντίδοτο στη mainstreamαποχαύνωση του RollingStoneκαι της (ακόμα και σήμερα πανίσχυρης) NewMusicalExpress. Η θητεία του στο Creem ήταν αυτή που τον έφερε σ’ επαφή με όλο το μουσικόφιλο
κοινό που σεβόταν τον εαυτό του και το οποίο γοητεύτηκε παράφορα από τον
εντελώς προσωπικό του τρόπο γραφής. Το να χαρακτηρίσω τα κείμενα του, από απλές
δισκοκριτικές μέχρι reviews συναυλιών και συνεντεύξεις, ως
λογοτεχνικά έργα δεν είναι διόλου υπερβολικό. Ο LesterBangs, αποδεικνύοντας εαυτόν μεγάλο
γλωσσοπλάστη, ήταν ο πρώτος, και μέχρι σήμερα τουλάχιστον, ο τελευταίος που
ισοπέδωσε εντελώς τα στεγανά της rockγραφής,
αποφεύγοντας σαν το διάολο τα κλισέ. Γι’ αυτό και ο χαρακτηρισμός “συγγραφέας”
είναι αυτός που πραγματικά του αποδίδουν όσοι έχουν έρθει σ’ επαφή με το έργο
του. Αν μη τι άλλο, ήταν ο μόνος άνθρωπος που μπορούσε να χρησιμοποιήσει το “Funhouse” των Stooges, για
παράδειγμα, ως αφετηρία και να πλάσει μία ανεξέλεγκτη ιστορία που όμοια της
μόνο ένας πολύ highHunterThompson (“Φόβος και παράνοια στο LasVegas”) θα μπορούσε να γράψει. Ο
ίδιος λίγο πριν το τέλος της ζωής του, όντας μόλις 33 ετών, στις 30 Απριλίου
του 1982, είχε εξομολογηθεί στην τελευταία του συνέντευξη ότι ήθελε να
εγκαταλείψει το μουσικό γράψιμο, να αποσυρθεί κάπου μακριά από την αγαπημένη
του Νέα Υόρκη και ν’ ασχοληθεί με τη συγγραφή της πρώτης του ολοκληρωμένης
νουβέλας.
… Και μουσικός!
Λένε
ότι όσοι γράφουν για τη μουσική διοχετεύουν εκεί τη δημιουργικότητά τους
ακριβώς γιατί εύχονται να είχαν γίνει μουσικοί. Αυτός είναι και ο μόνος κανόνας
για τον οποίο δεν αποτέλεσε εξαίρεση ο LesterBangs. Έγραφε για τη μουσική και
συγχρόνως έγραφε...μουσική. Για την προσωπική του μπάντα, τους “LesterBangsandtheDelinquents”, έστω και με αμφιλεγόμενα ποιοτικά αποτελέσματα.
“Ανέκαθεν
τα δύο πάθη μου ήταν η μουσική και το γράψιμο. Είναι ένας συνδυασμός του να
είσαι φανατικός συλλέκτης δίσκων και φανατικός ακροατής. Συνεπώς έχεις
φανατικές απόψεις και χρειάζεσαι να τις περάσεις στον κόσμο”, είχε πει κάποτε.
Το μόνο
που χρειάζεται αυτός που θα έρθει σ’ επαφή με το έργο που άφησε πίσω του είναι
θάρρος. Το απαραίτητο θάρρος για να συνειδητοποιήσει και να αποδεχθεί το ότι ένας
από τους σπουδαιότερους συγγραφείς της Αμερικής δεν ήταν τίποτα παραπάνω από...ένας
απλός rockγραφιάς...
Προτεινόμενη βιβλιογραφία:
“Psychotic Reactions and Carburetor Dung”
Χαρακτηριστικά
αποσπάσματα της συγγραφικής του παρακαταθήκης, με επιμέλεια του πρώην
αρχισυντάκτη του RollingStone, GreilMarcus. Δε χρειάζεται να πω πόσο αναγκαίο είναι για τους
μουσικόφιλους...
“Let It Blurt: The Life and Times of Lester Bangs, America’s
Greatest Rock Critic”
Αρκούντως
αξιόλογη και αρκετά συναισθηματική καταγραφή των ημερών του LesterBangs από τον JimDeRogatis, τον άνθρωπο που πήρε από τον Lesterτην τελευταία του συνέντευξη δύο εβδομάδες πριν το
θάνατό του.
