Αφιέρωμα - Κι όμως μένουμε Ελλάδα
Και τώρα, μετά από όλα αυτά, γιατί για να μείνουμε στην Ελλάδα; Ιδού η απορία.
Για να δω τους γνωστούς αγνώστους γραβατοφόρους να φεύγουν απ’ τη Βουλή και να σταματήσει επιτέλους η 35ετής οικογενειοκρατική κατάληψή της.
Γιατί θέλω να κάνω θεσμό το party της Δημοκρατίας, κάθε χρόνο, στο Σύνταγμα.
Μένω γιατί εκείνοι που έφυγαν στην προηγούμενη δικτατορία (1967-1974) γύρισαν πίσω, έγιναν πρωθυπουργοί και μας κατέστρεψαν. Μη φύγω και γυρίσω Σωτήρας. Δεν θα το αντέξω.
Γιατί ακόμα και τώρα ο ήλιος στην Ελλάδα είναι ασυναγώνιστος.
Μένω γιατί δεν πέφτω αμαχητί. Να φύγουν οι άλλοι... να πάνε αλλού.
Κωνσταντίνος Θαλασσοχώρης
Όχι, δεν θα εγκατέλειπα την Αθήνα, διότι:
α) Εδώ ανδρώθηκα, δούλεψα, αλήτεψα, ερωτεύτηκα – αυτή η πόλη είναι δική τους και δική μου.
β) Επί πλέον, είμαι εθισμένος στο κλίμα, τους ρυθμούς, τους ανθρώπους, το attitude.
γ) Αυτή την εποχή στην ελληνική πρωτεύουσα γράφεται παγκόσμια ιστορία κι εγώ θα λείπω;
δ) Κανείς δεν μου εγγυάται πως κάπου «εκεί έξω» είναι πράγματι καλύτερα (κι ας φαίνεται επιφανειακά πως έτσι είναι).
ε) Ίσως τελικά είμαι πλέον αρκετά μεγάλος και με αρκετές εξαρτήσεις για να τα (ξανα)τινάξω όλα στον αέρα - και ταυτόχρονα αρκετά μικρός για να αποτραβηχτώ σε κάποια επαρχία. Κάνας άλλος εθελοντής;
Aντωνόπουλος Θοδωρής
Γιατί να μείνω εδώ; Κατ’ αρχήν, γιατί επιτέλους έχω τη δυνατότητα να δώσω όχι μόνο τον 14ο μισθό, αλλά και τον 13ο και όσους χρειαστεί για τη διάσωση της πατρίδας. Αλλά, κυρίως, γιατί η δική μας γενιά, αυτή «των 700 ευρώ», η πρώτη γενιά που ζει χειρότερα από την προηγούμενη, σφυρηλατήθηκε στο άρθρο 16 και τον Δεκέμβρη του 2008, αμφισβητώντας ακριβώς αυτήν την προδιαγεγραμμένη πορεία. Όπως λέει και ο Μπέκετ, «προσπάθησε ξανά, απότυχε ξανά». Αυτό θα κάνουμε και τώρα. Μέσα από τις νίκες μας και τις ήττες μας, ψηλαφίζουμε τους δικούς μας δρόμους.
Μαρία Λούκα
Εσείς να φύγετε, κύριοι του ΔουΝουΤου.
Εγώ θα μείνω Ελλάδα «και για το πείσμα σας, γουρούνια, θα αντέχω»! Μένω για να αγωνιστώ και να παλέψω ώστε να μη χρειαστεί να χαθούν ξανά άδικα τρεις αθώοι εργαζόμενοι συμπολίτες μου από χέρια που σεις οπλίσατε με τις απάνθρωπες και δολοφονικές πολιτικές σας.
Θα μείνω, διότι οφείλω να συμπαρασταθώ και να στηρίξω τον πατέρα μου –θύμα κι αυτός των νέων μέτρων της… αποσταθεροποιητικής πολιτικής του ΓΑΠ (λέγε με Geoffrey)– που τον θεωρεί προνομιούχο με σύνταξη 800 ευρώ το μήνα!
Θα μείνω, διότι σε τελική ανάλυση πουθενά αλλού δεν θα βρω τον ήλιο, τον καταγάλανο ουρανό, το γαλάζιο της θάλασσας και τις μυρωδιές του ούζου και του χταποδιού που γεύομαι με την παρέα μου κάποια απογεύματα δίπλα στο κύμα.
Θα μείνω και δεν χάνω στιγμή από όσες στιγμές θα ακολουθήσουν και που θα αποτελέσουν κομμάτι της παγκόσμιας ιστορίας! Μένω χαλαρά κι ας πεινάσω τελικά...
Δώρα Κούρου
Είμαι ακόμα εδώ. Με μάτια ανοιχτά, ανήσυχα. Αναπνέω βαριά, το στόμα μου κλειστό, τα δόντια μου τρίζουν στον ύπνο μου. Τα χέρια μου γροθιές, η καρδιά μου συνεχίζει να παράγει τον μονότονο ήχο της ζωής και το μυαλό μου συνεχώς «ταξιδεύει». Είμαι ακόμα εδώ εγώ ή είναι απλά παρόν μόνο το φυσικό μου σώμα; Η ύφεση, η κρίση, το ΔΝΤ, οι κινητοποιήσεις, το «πνίξιμο» της οργής, τα ψέματα, οι τρεισήμισι νεκροί. Είμαι εδώ, αλλά με φόβο για το μέλλον, με ένα πρωτοφανές «μούδιασμα» που μπλοκάρει την καθημερινότητά μου. Μάλλον είμαι εδώ, αλλά δεν έχω ιδέα πού θα είμαι αύριο. Παραπατάω σε βρόμικα πεζοδρόμια, σκοτώνω το θυμό μου πίσω από το υποκριτικό μου χαμόγελο και περιμένω να δω τι θα ακολουθήσει, με το κεφάλι ψηλά. Οι απειλές, η ανεργία, η καταπίεση, εξαπλώνονται παντού κι όλα αυτά για να δούμε τους δείκτες των χρηματιστηρίων διεθνώς να ανεβαίνουν. Για άλλη μια φορά στην Ιστορία, το φίδι από την τρύπα καλείται να βγάλει ο λαός. Όπως το βλέπω, θα μείνω εδώ να αγωνιστώ για την αξιοπρέπειά μου και τη φασολάδα μου.
Tζίνα Παπαμιχαήλ
Από παιδιά μάς μάθανε να είμαστε περήφανοι που είμαστε Έλληνες. Έτσι, απλώς επειδή έτυχε να γεννηθούμε εδώ, κουβαλάμε μια περηφάνια κληρονομική, σαν την καράφλα. Την είχε ο προπάππος σου, την πήρε ο παππούς σου, φά’ την τώρα κι εσύ.
Η εποχή του Περικλή, του Αριστοτέλη και της Αφροδίτης της Μήλου ουσιαστικά πέρασε στη λήθη προ πολλού και τη θέση της πήραν το δημοσιοϋπαλληλίκι, τα πολιτικά ρουσφέτια και τα δάνεια… Η γενιά του Πολυτεχνείου χρωστάει στις τράπεζες καταναλωτικά, πιστωτικές και δόσεις αυτοκινήτου. Αυτό που φοβάμαι περισσότερο είναι να μην πάθει κάτι αντίστοιχο και η «γενιά της κρίσης» που τώρα παλεύει με σθένος ενάντια στα «τανκς» του ΔΝΤ. Ίσως γι’ αυτόν το λόγο ακριβώς επιλέγω να μείνω εδώ: για να αντιμετωπίσω τον μεγαλύτερό μου φόβο και να βγω στο τέλος περήφανη για κάτι. Κάτι δικό μου.
Nάντια Μελένιου
Για να δω τους γνωστούς αγνώστους γραβατοφόρους να φεύγουν απ’ τη Βουλή και να σταματήσει επιτέλους η 35ετής οικογενειοκρατική κατάληψή της.
Γιατί θέλω να κάνω θεσμό το party της Δημοκρατίας, κάθε χρόνο, στο Σύνταγμα.
Μένω γιατί εκείνοι που έφυγαν στην προηγούμενη δικτατορία (1967-1974) γύρισαν πίσω, έγιναν πρωθυπουργοί και μας κατέστρεψαν. Μη φύγω και γυρίσω Σωτήρας. Δεν θα το αντέξω.
Γιατί ακόμα και τώρα ο ήλιος στην Ελλάδα είναι ασυναγώνιστος.
Μένω γιατί δεν πέφτω αμαχητί. Να φύγουν οι άλλοι... να πάνε αλλού.
Κωνσταντίνος Θαλασσοχώρης
Όχι, δεν θα εγκατέλειπα την Αθήνα, διότι:
α) Εδώ ανδρώθηκα, δούλεψα, αλήτεψα, ερωτεύτηκα – αυτή η πόλη είναι δική τους και δική μου.
β) Επί πλέον, είμαι εθισμένος στο κλίμα, τους ρυθμούς, τους ανθρώπους, το attitude.
γ) Αυτή την εποχή στην ελληνική πρωτεύουσα γράφεται παγκόσμια ιστορία κι εγώ θα λείπω;
δ) Κανείς δεν μου εγγυάται πως κάπου «εκεί έξω» είναι πράγματι καλύτερα (κι ας φαίνεται επιφανειακά πως έτσι είναι).
ε) Ίσως τελικά είμαι πλέον αρκετά μεγάλος και με αρκετές εξαρτήσεις για να τα (ξανα)τινάξω όλα στον αέρα - και ταυτόχρονα αρκετά μικρός για να αποτραβηχτώ σε κάποια επαρχία. Κάνας άλλος εθελοντής;
Aντωνόπουλος Θοδωρής
Γιατί να μείνω εδώ; Κατ’ αρχήν, γιατί επιτέλους έχω τη δυνατότητα να δώσω όχι μόνο τον 14ο μισθό, αλλά και τον 13ο και όσους χρειαστεί για τη διάσωση της πατρίδας. Αλλά, κυρίως, γιατί η δική μας γενιά, αυτή «των 700 ευρώ», η πρώτη γενιά που ζει χειρότερα από την προηγούμενη, σφυρηλατήθηκε στο άρθρο 16 και τον Δεκέμβρη του 2008, αμφισβητώντας ακριβώς αυτήν την προδιαγεγραμμένη πορεία. Όπως λέει και ο Μπέκετ, «προσπάθησε ξανά, απότυχε ξανά». Αυτό θα κάνουμε και τώρα. Μέσα από τις νίκες μας και τις ήττες μας, ψηλαφίζουμε τους δικούς μας δρόμους.
Μαρία Λούκα
Εσείς να φύγετε, κύριοι του ΔουΝουΤου.
Εγώ θα μείνω Ελλάδα «και για το πείσμα σας, γουρούνια, θα αντέχω»! Μένω για να αγωνιστώ και να παλέψω ώστε να μη χρειαστεί να χαθούν ξανά άδικα τρεις αθώοι εργαζόμενοι συμπολίτες μου από χέρια που σεις οπλίσατε με τις απάνθρωπες και δολοφονικές πολιτικές σας.
Θα μείνω, διότι οφείλω να συμπαρασταθώ και να στηρίξω τον πατέρα μου –θύμα κι αυτός των νέων μέτρων της… αποσταθεροποιητικής πολιτικής του ΓΑΠ (λέγε με Geoffrey)– που τον θεωρεί προνομιούχο με σύνταξη 800 ευρώ το μήνα!
Θα μείνω, διότι σε τελική ανάλυση πουθενά αλλού δεν θα βρω τον ήλιο, τον καταγάλανο ουρανό, το γαλάζιο της θάλασσας και τις μυρωδιές του ούζου και του χταποδιού που γεύομαι με την παρέα μου κάποια απογεύματα δίπλα στο κύμα.
Θα μείνω και δεν χάνω στιγμή από όσες στιγμές θα ακολουθήσουν και που θα αποτελέσουν κομμάτι της παγκόσμιας ιστορίας! Μένω χαλαρά κι ας πεινάσω τελικά...
Δώρα Κούρου
Είμαι ακόμα εδώ. Με μάτια ανοιχτά, ανήσυχα. Αναπνέω βαριά, το στόμα μου κλειστό, τα δόντια μου τρίζουν στον ύπνο μου. Τα χέρια μου γροθιές, η καρδιά μου συνεχίζει να παράγει τον μονότονο ήχο της ζωής και το μυαλό μου συνεχώς «ταξιδεύει». Είμαι ακόμα εδώ εγώ ή είναι απλά παρόν μόνο το φυσικό μου σώμα; Η ύφεση, η κρίση, το ΔΝΤ, οι κινητοποιήσεις, το «πνίξιμο» της οργής, τα ψέματα, οι τρεισήμισι νεκροί. Είμαι εδώ, αλλά με φόβο για το μέλλον, με ένα πρωτοφανές «μούδιασμα» που μπλοκάρει την καθημερινότητά μου. Μάλλον είμαι εδώ, αλλά δεν έχω ιδέα πού θα είμαι αύριο. Παραπατάω σε βρόμικα πεζοδρόμια, σκοτώνω το θυμό μου πίσω από το υποκριτικό μου χαμόγελο και περιμένω να δω τι θα ακολουθήσει, με το κεφάλι ψηλά. Οι απειλές, η ανεργία, η καταπίεση, εξαπλώνονται παντού κι όλα αυτά για να δούμε τους δείκτες των χρηματιστηρίων διεθνώς να ανεβαίνουν. Για άλλη μια φορά στην Ιστορία, το φίδι από την τρύπα καλείται να βγάλει ο λαός. Όπως το βλέπω, θα μείνω εδώ να αγωνιστώ για την αξιοπρέπειά μου και τη φασολάδα μου.
Tζίνα Παπαμιχαήλ
Από παιδιά μάς μάθανε να είμαστε περήφανοι που είμαστε Έλληνες. Έτσι, απλώς επειδή έτυχε να γεννηθούμε εδώ, κουβαλάμε μια περηφάνια κληρονομική, σαν την καράφλα. Την είχε ο προπάππος σου, την πήρε ο παππούς σου, φά’ την τώρα κι εσύ.
Η εποχή του Περικλή, του Αριστοτέλη και της Αφροδίτης της Μήλου ουσιαστικά πέρασε στη λήθη προ πολλού και τη θέση της πήραν το δημοσιοϋπαλληλίκι, τα πολιτικά ρουσφέτια και τα δάνεια… Η γενιά του Πολυτεχνείου χρωστάει στις τράπεζες καταναλωτικά, πιστωτικές και δόσεις αυτοκινήτου. Αυτό που φοβάμαι περισσότερο είναι να μην πάθει κάτι αντίστοιχο και η «γενιά της κρίσης» που τώρα παλεύει με σθένος ενάντια στα «τανκς» του ΔΝΤ. Ίσως γι’ αυτόν το λόγο ακριβώς επιλέγω να μείνω εδώ: για να αντιμετωπίσω τον μεγαλύτερό μου φόβο και να βγω στο τέλος περήφανη για κάτι. Κάτι δικό μου.
Nάντια Μελένιου
