Στο μυαλό του Ιούλιου Βέρν
Ο νόμος 2160/93 (παρ. 12 του άρθρου 4) (ΦΕΚ 18/Α/19.7.93) περί ελεύθερης κατασκήνωσης απαγορεύει την κατασκήνωση σε αρχαιολογικούς χώρους, σε δασικές εκτάσεις, σε παραλίες, αλλά και σε ιδιόκτητο οικόπεδο – άσχετα αν ο ιδιοκτήτης του συναινεί και επιτρέπει την ελεύθερη κατασκήνωση σ’ αυτό. Το κράτος, από την άλλη, αυτό δηλαδή που φτιάχνει το νόμο και φροντίζει να εφαρμόζεται, επιτρέπει την ελεύθερη… ανοικοδόμηση των παραλιών με ξενοδοχεία, καντίνες, ταβέρνες, ενοικιαζόμενα, κέντρα, μπουζούκια, μπαρ, ουζερί, προβλήτες, σπίτια, επαύλεις, εξοχικά, τέντες, οργανωμένα κάμπινγκ και οτιδήποτε άλλο μπορεί να χτιστεί – μέσα σε μια βραδιά συνήθως. Επιτρέπει, επίσης, την «απαλλοτρίωση» των δασών με εύκολο και σύντομο τρόπο. Καίγοντάς τα. Καμιά φορά καίει και τους ψηφοφόρους του παρέα, αλλά μπροστά στο κοινό (κοινός δεν είναι το συνώνυμο του αγοραίου;) καλό συμβαίνουν και αυτά. Υπήρξε ποτέ πιο γρήγορη απαλλοτρίωση στην Ιστορία από αυτήν της Πελοποννήσου ή της βορειοανατολικής Αττικής;
Στην Ελλάδα υπάρχουν 9.111 ξενοδοχεία, χιλιάδες ενοικιαζόμενα που πρακτικά δεν καταμετρώνται και 406 κάμπινγκ. Οι 50-100 ή και 200 παραλίες όπου γίνεται το ελεύθερο κάμπινγκ τους πείραξαν;
Ο νόμος υπάρχει για να προστατεύει τους αδύνατους από τους δυνατούς και το κοινό αγαθό από όποιους μπορούν να το απειλήσουν. Προφανώς ο νομοθέτης αυτό είχε στο νου και αφαίρεσε το δικαίωμα από τους πολίτες, από τους ενοίκους δηλαδή του οικοπέδου που λέγεται Ελλάδα, από αυτούς που ζουν από το οικόπεδο αυτό, να κάνουν το προφανές… να ζουν και να χαίρονται το ίδιο τους το οικόπεδο! Αφαιρεί από τους ίδιους τους κατοίκους το αυταπόδεικτο δικαίωμα να κοιμούνται στις παραλίες Τους, στα δάση Τους, στις αμμουδιές Τους. Αφαιρεί και το δικαίωμα τού να μπορούν να προστατέψουν όλα αυτά από κάθε λογής καταπατητές.
Και, εντάξει, αν ο νομοθέτης είχε έρθει με μεταγραφή από κάποιο άλλο πνευματικό επίπεδο ή από άλλον γαλαξία, όλοι θα ήμασταν σίγουροι ότι είχε δίκιο, γιατί δεν είναι δυνατό να αφήσεις αυτούς που ψηφίζουν εκείνους που βγάζουν τέτοιους νόμους να εκμεταλλεύονται τα κοινά αγαθά έτσι αβασάνιστα. Ο υπάρχων νομοθέτης, όμως, είναι ο ίδιος που ψηφίζει τους νόμους περί ευθύνης υπουργών, προσλήψεων, παιδείας, είναι –τέλος πάντων– αυτός που τον βάλαμε να κάνει μια δουλειά και εδώ και 30 χρόνια πάει από το κακό στο χειρότερο. Και το χειρότερο όλων είναι ότι δεν φεύγει κιόλας!
Καταστρατηγώντας το ελεύθερο κάμπινγκ, καταστρατηγούνται περισσότερα από μια απλή νύχτα στην εξοχή. Καταπατείται το δικαίωμα στην ελευθερία και την κοινωνικοποίηση, όπως το έχει φανταστεί το ανθρώπινο είδος από τη δημιουργία του, όπως θα θέλαμε να είναι, όπως κατά βάση δείχνουν οι προσπάθειες του είδους μέσα από τον πολιτισμό, τη θρησκεία, την τεχνολογία, την πολιτική. Εκτός αν η ευημερία γράφεται με μεγάλα φωσφορίζοντα γράμματα νέον που σχηματίζουν τη λέξη Microsoft ή Deutsche Bank.
Μια παραλία με τις σκηνές της είναι μια κοινωνία. Είναι μια κοινωνία που μετασχηματίζεται συνεχώς. Που κάθε μέρα αλλάζουν οι κάτοικοι και μαζί τους οι σχέσεις. Σχέσεις, όμως, που δεν βασίζονται στο φόβο της καταστολής και της τιμωρίας, αλλά περισσότερο στη συνύπαρξη και στην αυτοδιάθεση. Είναι πολύ πιο εύκολο να γνωρίσεις κάποιον σε μια παραλία από ό,τι σε μια στάση λεωφορείου, τελικά. Όλα, δηλαδή, στη φάση αυτή έχουν να κάνουν με τη διαχείριση της ελευθερίας του καθενός.
Όσοι είναι πιστοί, σίγουρα έχουν συναντήσει παραλίες που η διαχείριση αυτή απλώς δεν υπάρχει. Οι περισσότερες, όμως, περιπτώσεις είναι ακριβώς το αντίθετο. Σε μια παραλία έχεις ακριβώς όση ελευθερία χρειάζεσαι, μέχρι του σημείου που δεν διαλύεται η κοινωνία αυτή. Δεν υπάρχει η υποχρεωτική ελευθερία της πόλης, που καθορίζεται από το οχτάωρο, την κίνηση, την τηλεόραση, τις τιμές, το όρθιο ποτό στο μπαρ, το μεσημεριανό «για να προλάβω». Υπάρχει μόνο η αυτοδιάθεση και πόσο ο καθένας την εκτιμά, τελικά.
Φράση, που –στο οικόπεδο τούτο, για έναν λαό που έχει μάθει να ακούει παθητικά και ενδόμυχα να εξιδανικεύει ιστορίες στις οποίες πρωταγωνιστούν… αντρικά γεννητικά όργανα(«στα παπάρια μου»)– ακούγεται τρομακτική. Γι’ αυτό ίσως και την ποινικοποιεί. Γιατί είναι δύσκολο να ξεπεράσει τη μάζα. Ευτυχώς, ήρθε η κρίση για να θυμίσει σε όλους ότι η ευθύνη δεν αθροίζεται. Η ευθύνη είναι πλέον ατομική.
Ειδικότερα φέτος η ελεύθερη κατασκήνωση γίνεται ίσως περισσότερο αναγκαία από ποτέ. Με δεδομένη την οικονομική κατάσταση και κυριότερα με το νου στο χειμώνα που πέρασε αλλά και σ’ αυτόν που έρχεται, η ελεύθερη κατασκήνωση θα είναι απαραίτητη. Πιθανότατα για τους ίδιους λόγους να κυνηγηθεί και περισσότερο, οπότε νά κάποιες χρήσιμες πληροφορίες για λουομένους:
- Ο νόμος προβλέπει και σύλληψη.
- Η κατασκήνωση, σύμφωνα με το νόμο, απαγορεύεται από την ανατολή έως τη δύση του ηλίου.
- Η κατασκήνωση απαγορεύεται. Αν δεν υπάρχει σκηνή, δεν υπάρχει κατασκήνωση.
- Αν υπάρχει σκηνή και αντιληφθείτε αστυνομία, ρίχτε τη. Τραβήξτε και μια φωτογραφία με την πεσμένη σκηνή και τα όργανα. Μπορεί να χρειαστεί στο δικαστήριο, αν αποφασίσουν να το τραβήξουν τόσο πολύ.
- Η αστυνομία μπορεί να μπει μέσα στη σκηνή μόνο με ένταλμα, καθώς η σκηνή θεωρείται κατοικία, άρα άσυλο. (Για περισσότερες νομικές συμβουλές υπάρχουν αρκετά sites στα οποία μπορεί κανείς να ανατρέξει.)
- Πάρτε και καμιά σακούλα σκουπιδιών μαζί σας.
Στην Ελλάδα υπάρχουν 9.111 ξενοδοχεία, χιλιάδες ενοικιαζόμενα που πρακτικά δεν καταμετρώνται και 406 κάμπινγκ. Οι 50-100 ή και 200 παραλίες όπου γίνεται το ελεύθερο κάμπινγκ τους πείραξαν;
Ο νόμος υπάρχει για να προστατεύει τους αδύνατους από τους δυνατούς και το κοινό αγαθό από όποιους μπορούν να το απειλήσουν. Προφανώς ο νομοθέτης αυτό είχε στο νου και αφαίρεσε το δικαίωμα από τους πολίτες, από τους ενοίκους δηλαδή του οικοπέδου που λέγεται Ελλάδα, από αυτούς που ζουν από το οικόπεδο αυτό, να κάνουν το προφανές… να ζουν και να χαίρονται το ίδιο τους το οικόπεδο! Αφαιρεί από τους ίδιους τους κατοίκους το αυταπόδεικτο δικαίωμα να κοιμούνται στις παραλίες Τους, στα δάση Τους, στις αμμουδιές Τους. Αφαιρεί και το δικαίωμα τού να μπορούν να προστατέψουν όλα αυτά από κάθε λογής καταπατητές.
Και, εντάξει, αν ο νομοθέτης είχε έρθει με μεταγραφή από κάποιο άλλο πνευματικό επίπεδο ή από άλλον γαλαξία, όλοι θα ήμασταν σίγουροι ότι είχε δίκιο, γιατί δεν είναι δυνατό να αφήσεις αυτούς που ψηφίζουν εκείνους που βγάζουν τέτοιους νόμους να εκμεταλλεύονται τα κοινά αγαθά έτσι αβασάνιστα. Ο υπάρχων νομοθέτης, όμως, είναι ο ίδιος που ψηφίζει τους νόμους περί ευθύνης υπουργών, προσλήψεων, παιδείας, είναι –τέλος πάντων– αυτός που τον βάλαμε να κάνει μια δουλειά και εδώ και 30 χρόνια πάει από το κακό στο χειρότερο. Και το χειρότερο όλων είναι ότι δεν φεύγει κιόλας!
Καταστρατηγώντας το ελεύθερο κάμπινγκ, καταστρατηγούνται περισσότερα από μια απλή νύχτα στην εξοχή. Καταπατείται το δικαίωμα στην ελευθερία και την κοινωνικοποίηση, όπως το έχει φανταστεί το ανθρώπινο είδος από τη δημιουργία του, όπως θα θέλαμε να είναι, όπως κατά βάση δείχνουν οι προσπάθειες του είδους μέσα από τον πολιτισμό, τη θρησκεία, την τεχνολογία, την πολιτική. Εκτός αν η ευημερία γράφεται με μεγάλα φωσφορίζοντα γράμματα νέον που σχηματίζουν τη λέξη Microsoft ή Deutsche Bank.
Μια παραλία με τις σκηνές της είναι μια κοινωνία. Είναι μια κοινωνία που μετασχηματίζεται συνεχώς. Που κάθε μέρα αλλάζουν οι κάτοικοι και μαζί τους οι σχέσεις. Σχέσεις, όμως, που δεν βασίζονται στο φόβο της καταστολής και της τιμωρίας, αλλά περισσότερο στη συνύπαρξη και στην αυτοδιάθεση. Είναι πολύ πιο εύκολο να γνωρίσεις κάποιον σε μια παραλία από ό,τι σε μια στάση λεωφορείου, τελικά. Όλα, δηλαδή, στη φάση αυτή έχουν να κάνουν με τη διαχείριση της ελευθερίας του καθενός.
Όσοι είναι πιστοί, σίγουρα έχουν συναντήσει παραλίες που η διαχείριση αυτή απλώς δεν υπάρχει. Οι περισσότερες, όμως, περιπτώσεις είναι ακριβώς το αντίθετο. Σε μια παραλία έχεις ακριβώς όση ελευθερία χρειάζεσαι, μέχρι του σημείου που δεν διαλύεται η κοινωνία αυτή. Δεν υπάρχει η υποχρεωτική ελευθερία της πόλης, που καθορίζεται από το οχτάωρο, την κίνηση, την τηλεόραση, τις τιμές, το όρθιο ποτό στο μπαρ, το μεσημεριανό «για να προλάβω». Υπάρχει μόνο η αυτοδιάθεση και πόσο ο καθένας την εκτιμά, τελικά.
Φράση, που –στο οικόπεδο τούτο, για έναν λαό που έχει μάθει να ακούει παθητικά και ενδόμυχα να εξιδανικεύει ιστορίες στις οποίες πρωταγωνιστούν… αντρικά γεννητικά όργανα(«στα παπάρια μου»)– ακούγεται τρομακτική. Γι’ αυτό ίσως και την ποινικοποιεί. Γιατί είναι δύσκολο να ξεπεράσει τη μάζα. Ευτυχώς, ήρθε η κρίση για να θυμίσει σε όλους ότι η ευθύνη δεν αθροίζεται. Η ευθύνη είναι πλέον ατομική.
Ειδικότερα φέτος η ελεύθερη κατασκήνωση γίνεται ίσως περισσότερο αναγκαία από ποτέ. Με δεδομένη την οικονομική κατάσταση και κυριότερα με το νου στο χειμώνα που πέρασε αλλά και σ’ αυτόν που έρχεται, η ελεύθερη κατασκήνωση θα είναι απαραίτητη. Πιθανότατα για τους ίδιους λόγους να κυνηγηθεί και περισσότερο, οπότε νά κάποιες χρήσιμες πληροφορίες για λουομένους:
- Ο νόμος προβλέπει και σύλληψη.
- Η κατασκήνωση, σύμφωνα με το νόμο, απαγορεύεται από την ανατολή έως τη δύση του ηλίου.
- Η κατασκήνωση απαγορεύεται. Αν δεν υπάρχει σκηνή, δεν υπάρχει κατασκήνωση.
- Αν υπάρχει σκηνή και αντιληφθείτε αστυνομία, ρίχτε τη. Τραβήξτε και μια φωτογραφία με την πεσμένη σκηνή και τα όργανα. Μπορεί να χρειαστεί στο δικαστήριο, αν αποφασίσουν να το τραβήξουν τόσο πολύ.
- Η αστυνομία μπορεί να μπει μέσα στη σκηνή μόνο με ένταλμα, καθώς η σκηνή θεωρείται κατοικία, άρα άσυλο. (Για περισσότερες νομικές συμβουλές υπάρχουν αρκετά sites στα οποία μπορεί κανείς να ανατρέξει.)
- Πάρτε και καμιά σακούλα σκουπιδιών μαζί σας.
