Ένα ζωντανό άγαλμα μ' ένα αδιευκρίνιστης αιτίας οργισμένο βλέμμα.
Καλοκαιρινά σύννεφα διαχέουν ομοιόμορφα το φως στο Βερολίνο.
Μια γυναίκα, όμορφη σαν όνειρο, ζεστά κρατάει ακόμα τα σεντόνια. Δυο πουλιά
διασταύρωσαν την πορεία τους και χάθηκαν πάνω από τις στέγες. Δίπλα σε όμορφα μωβ
και πορτοκαλί λουλούδια ένα πουκάμισο αδειανό στεγνώνει, κρεμασμένο στο
απέναντι παράθυρο.
Πρωινή ησυχία.
Περπατάω στο δρόμο με τα μεγάλα πεζοδρόμια. Ένας άντρας με δύναμη στα
χέρια, σπρώχνει τις ρόδες πάνω σ' ένα βαγόνι ζωής δίχως ράγες. Πορευόμαστε παράλληλα.
Στα πόδια του τα μαρμάρινα μικρό αγόρι κάθεται.
Πραγματικότητα.
Φτάνω στη διασταύρωση, κάτω από το σταθμό του τρένου, ένα σημείο διαφυγής και
συνάντησης για τους πολλούς. Θυμάμαι τα λόγια ενός φίλου "Όταν γυρίζω από
τη δουλειά, είμαστε 4-5 άτομα στο τρένο
γνωστοί-άγνωστοι, το ίδιο δρομολόγιο, την ίδια ώρα, χρόνια
τώρα..."Ζούμε σε μεταμοντέρνους καιρούς. Αυξήσαμε το όριο ζωής
αδιαφορώντας για την ποιότητα της. Πλήθος από πόδια ανεβοκατεβαίνουν
ακατάπαυστα τις σκάλες προς κι από τις αποβάθρες του τρένου. Κάθε τρία λεπτά το
τρένο φορτώνει και ξεφορτώνει ανθρώπους.
Μονοτονία.
Αυτός στέκεται πάντα μόνος, πάντα στο ίδιο σημείο, κάτω από τις σκάλες που
οδηγούν στη διασταύρωση. Ένα ζωντανό άγαλμα μ' ένα αδιευκρίνιστης αιτίας
οργισμένο βλέμμα. Κοντοστέκομαι μπροστά του δείχνοντας του τη
φωτογραφική μου μηχανή. Μ' ένα νεύμα μου δίνει τη συγκατάθεσή του. Δίχως λόγια,
ένα κλικ ακούστηκε που δε διατάραξε τη βοή του πλήθους. Πριν προλάβω να τον
αποχαιρετήσω, τον άκουσα απρόσμενα, πρώτη φορά να μιλάει "και μία για την
τέχνη" μονολόγησε. Ένα δεύτερο κλικ ακούστηκε που κι αυτό δε διατάραξε τη
βοή του πλήθους.
Ω! Αυταπάτη.
Κάτι που ονειρεύτηκα.
Κάτι που πίστεψα.
Κάτι που έφυγα.
