Η μνήμη των τηλεοπτικών χρυσόψαρων.
Λίγο πριν την καλοκαιρινή ραστώνη με πιάνει μια μελαγχολία. Κι έτσι νιώθω την ανάγκη να κάνω μια μικρή αναδρομή στην υπέροχη σαιζόν που διανύσαμε φέτος. Μικρά, μικρά ευχάριστα γεγονότα που κάνουν την καταπληκτική μας χώρα πραγματικά να ξεχωρίζει. Λάτρεις εξάλλου της ποικιλίας δεν αφήνουμε ευκαιρία χαμένη που να μη δώσουμε μια ξεχωριστή νότα στη μίζερη (τηλεοπτική πια) ζωή μας. Κάθε χρόνο τα πράγματα καλυτερεύουν και το θέαμα περισσεύει. Για ακόμη μια σαιζόν λοιπόν τα πράγματα κύλησαν ακριβώς όπως έπρεπε. Μιλάμε για συνδυασμό γεγονότων που το λιγότερο μπορεί να χαρακτηριστεί αξιοζήλευτος. Ένα κρεσέντο που κυριολεκτικά ξεσηκώνει. Τι να πρωτοθυμηθεί κανείς.
Βυθίστηκε ένα κρουαζιερόπλοιο λίγο έξω από το ειδυλλιακό λιμάνι της Σαντορίνης, χάθηκε και βρέθηκε ομόλογο της τάξεως των 200-300 εκατομμυρίων ευρώ. Είδαμε σύγκρουση ανάμεσα σε χούλιγκαν (πριν από αγώνα γυναικείου βόλεϊ) σε κεντρικό δρόμο με νεκρό κατόπιν ραντεβού, δολοφονήθηκαν 5 άνθρωποι σα τα σκυλιά μέσα σε χωράφια επειδή κυνηγούσαν σε ξένη ιδιοκτησία. Διακόπηκε συναυλία κι ο χώρος λεηλατήθηκε, ενώ κάηκαν αυτοκίνητα και χτυπήθηκαν μέλη συγκροτημάτων που συμμετείχαν (!!!!). Φυλακίστηκαν άνθρωποι με μόνο στοιχείο το χρώμα των παπουτσιών τους, συγκρούστηκαν άνθρωποι με ζαρντινιέρες (πρβ. Αστυνομικοί με πολιτκά) και βρέθηκαν στην εντατική (!!!!!!!!!), βασανίστηκαν άνθρωποι μέσα σε αστυνομικά τμήματα, ενώ η κάμερα τραβούσε, πνίγηκαν 8 σε ποτάμι στην Αρκαδία. Σημειώθηκαν καταγγελίες για βιασμούς ανηλίκων σε σχολεία και βιντεοσκοπήσεις αυτών με κινητά προς διάδοση του υλικού στο διαδίκτυο! Κάηκε η Πάρνηθα. Μάθαμε ότι μεταφράστρια εντεταλμένη στα δικαστήρια Θεσσαλονίκης επί 10 έτη συμμετείχε σε πάμπολλες υποθέσεις Αλβανών κατηγορουμένων, χωρίς (!!!!!!!!!!!!!!!!!) να γνωρίζει Αλβανικά (πρβ. Βούλευμα 1831/2001 του Συμβουλίου Πλημμελειοδικών Θεσσαλονίκης). Ο αυτοσχεδιασμός στο μεγαλείο του. Αθωώθηκαν οι αρχιτέκτονες της Ricomex, του κτιρίου των 39 νεκρών, που κατέρρευσε στο σεισμό του 1999 αν δε κάνω λάθος, γιατί πλησιάζουν και τα δέκα χρόνια από το γεγονός. Και ξέρετε τι συμβαίνει μετά τα 10 χρόνια. Η μνήμη έχει την τάση να ξεφτίζει. Έτσι δεν είπε τότε ο επίτιμος; Μόνο που πλέον η μνήμη μας είναι του τηλεοπτικού χρυσόψαρου. Το πολύ μια εβδομάδα κι έχει αρχίσει κι αυτό το όριο να πέφτει. Είναι τέτοιος ο καταιγισμός των γεγονότων εξάλλου που είμαστε εν μέρει δικαιολογημένοι. Αν αυτά δεν είναι σημάδια μιας παρανοϊκής κοινωνίας, ξεκάθαρα εκτός ελέγχου, τότε πράγματι είμαι ένας μίζερος απαισιόδοξος που η μονή του χαρά είναι να γκρινιάζει. Αν είναι, τότε κρατηθείτε γιατί τα χειρότερα έρχονται, άμεσα.
Θεέ μου τι πήγα να ξεχάσω. Το μεγαλύτερο και σημαντικότερο γεγονός της χρονιάς. Άρθηκε η οικονομική επιτήρηση από τους εταίρους μας στην ένωση. Ε, αφού πετύχαμε αυτό όλα τα άλλα δεν παίζουν και κάποιο σπουδαίο ρόλο. Εξάλλου θα πάμε οι περισσότεροι για μπάνια και θα ξεπλυθούν τα άσχημα από το νερό και τα ούζα. Έρχεται και μια νέα σαιζόν και πρέπει να έχουμε λίγο χώρο για τα νέα γεγονότα. Λίγη ανθρώπινη RAM παρακαλώ.
Για την Πάρνηθα
Στην αλήθεια της έστω;
Όπως και να έχει, τα λόγια
περιττά
Γιατί η ομορφιά σήμερα
πεθαίνει.
Αργοπορημένοι πάλι
Με την εκ του ασφαλούς
γενναιοδωρία μας
Θα ακουμπάμε βίαια
Ακριβά στεφάνια στο μαρμάρινο
όνομα της
Όχι, δεν είμαι φυσιολάτρης
Αυτή η πόλη μου έχει μάθει να
μην λατρεύω τίποτα
Κι όμως είναι στιγμές που
μέσα μου ξυπνά
Η πιο αρχαία ηδονή, σχεδόν
κραυγή
Με τραβάει κοντά της, με
χρειάζεται εκεί
Που ό,τι γεννήθηκε από σκόνη
θεϊκή
Πεθαίνει από ανάσα θνητή..
