Blues In England
Υπάρχουν γεγονότα κι εποχές που πραγματικά άλλαξαν τη ροή
της σύγχρονης μουσικής και διαμόρφωσαν το ηχητικό τοπίο των τελευταίων
δεκαετιών. Mια τέτοια
περίπτωση ήταν και η περίοδος της "εισβολής" των blues στην Ευρώπη και κυρίως
στη Βρετανία. Μια ιστορία που ξεκίνησε στις βαμβακοφυτείες και τα λιμάνια του
Αμερικάνικου νότου και κατέληξε να επηρεάσει την καριέρα καλλιτεχνών που
λατρεύτηκαν από ακροατήρια εκατομμυρίων.
Στα χρόνια μετά το δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο αρκετοί bluesmen του νότου αποφασίζουν να μετακινηθούν προς τα μεγάλα αστικά κέντρα του βορρά, γιατί εκεί μπορούν πια να βρουν μεγαλύτερη ανταπόκριση από το κοινό κι αντίστοιχη αναγνώριση, αλλά και καλύτερες οικονομικές απολαβές. Είναι η εποχή που η τεχνολογία αρχίζει να γίνεται αρωγός των bluesmen, κυρίως μέσα από τη χρήση ενισχυτή στην κιθάρα. Ανάμεσα στα ονόματα που πρωτοστατούν σ' αυτήν τη φάση βρίσκουμε τους George Barns, Big Bill Broonzy, Tampa Red, Willy Lacey και Arthur "Big Boy" Crudup. Στο Σικάγο ο Muddy Waters αναπτύσσει την bottleneck τεχνική, ο John Lee Hooker φορτίζει με νότια δραματικότητα τα τραγούδια του και τα φέρνει κοντά με ηχοχρώματα από το βιομηχανικό Detroit. O Lightin Hopkins, o T-Bone Walker, o Lowell Fulson, o Pee Wee Crayton και φυσικά ο B.B. King μπαίνουν στο τριπ της χρήσης ηλεκτρικής κιθάρας αλλάζοντας ριζικά το τοπίο των blues. Όλη αυτή η ατμόσφαιρα που έχει διαμορφωθεί στην αρχή των '60s δεν είναι δυνατό να περάσει απαρατήρητη από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού. Έτσι, στη Βρετανία αρχίζουν να εμφανίζονται σχήματα άμεσα επηρεασμένα από το ύφος του καθαρόαιμου blues ενώ ταυτόχρονα ενσωματώνουν στη μουσική τους στοιχεία jazz, soul αλλά και rock 'n' roll.
Ηγετική φιγούρα αυτής της κίνησης ο Alexis Corner, αυτός ο καταλύτης της Βρετανικής blues σκηνής μέσα από την οποία εμφανίστηκε και καθιερώθηκε το λεγόμενο λευκό ηλεκτρικό blues. Η μπάντα του ήταν οι Blues Incorporated, ένα σχήμα επαναστατικό στις τάξεις του οποίου κάποιες φορές το ρόλο του τραγουδιστή είχε ο πιτσιρικάς τότε Mick Jagger, στα drums καθόταν ο Charlie Watts, ενώ στο μπάσο ο Jack Bruce. Παράλληλα βέβαια στην τότε αγγλική σκηνή υπήρξαν κι άλλα σχήματα που επηρεάστηκαν βαθύτατα από το καθαρό μαύρο blues feeling, όπως οι Yardbirds, οι Groundhogs, φυσικά ο John Mayall με τους δικούς του Bluesbreakers, αλλά κι οι Cream κι οι Rolling Stones.
Στην εξέλιξη της όλης αυτής μουσικής κατάστασης συνέβαλλαν σημαντικά και κάποια clubs όπως το Λονδρέζικο Marquee, το Cavern στο Λίβερπουλ και το Twisted Wheel στο Μάντσεστερ, τα οποία φιλοξένησαν αυτά τα σχήματα, ενώ πολλές φορές έδωσαν σ' αυτούς τους νέους Άγγλους καλλιτέχνες την ευκαιρία να εμφανιστούν επί σκηνής δίπλα σε τεράστια ονόματα του Αμερικανικού blues. Τέτοιες περιπτώσεις καταγράφηκαν και στη δισκογραφία, όπως αυτή του Sonny Boy Williamson μαζί με τους Yardbirds.
Απ' αυτήν την επαφή, αυτός που πραγματικά βγήκε κερδισμένος ήταν ο ίδιος ο κόσμος της μουσικής αφού όλη αυτή η γενιά των Άγγλων καλλιτεχνών ήρθε πραγματικά σε στενή επαφή με κάποιους πρωτομάστορες του αυθεντικού blues, έμαθε απ' αυτούς, κατάλαβε το βαθύτερο νόημα του blues ήχου και ταυτόχρονα βρήκε τον τρόπο να το φέρει στα μέτρα της λευκής αντίληψης, δημιουργώντας έτσι έναν ήχο εξαιρετικά όμορφο, πλούσιο, αρκούντως ηλεκτρικό αλλά και φορτισμένο συναίσθημα και μελωδία. Έναν ήχο που τροφοδότησε σοβαρά την εξέλιξη του rock, πρεσβεύοντας αξίες και μηνύματα που ήταν, είναι και θα παραμείνουν διαχρονικά.
