Camn3dat
Του Βαγγέλη Δαβιτίδη (vdavitid@ypovrixio.gr)
Share |
Μια ακόμα ιστορία από το Σύνταγμα

Πριν γεµίσουν οι πλατείες της Ισπανίας από δεκάδες χιλιάδες νέους, κυρίως άνεργους και φοιτητές που διεκδικούν το αυτονόητο, δηλαδή µια πραγµατική και όχι κατ’ επίφαση δηµοκρατία, επισκέφθηκα τη Βαρκελώνη. Αν και η Βαρκελώνη είναι ίσως ο φθηνότερος πλέον προορισµός να πετάξεις από Αθήνα λόγω της vueling, αναγκάστηκα να πετάξω µε άλλη εταιρία γιατί δε βρήκα εισιτήριο.
 
Έτσι βρέθηκα να πετάω από τον Βόλο, αεροδρόµιο Νέας Αγχιάλου, µε την Ryan Air µε ενδιάµεσο σταθµό το Μιλάνο. Η τελική τιµή του εισιτηρίου µε τους φόρους ήταν 17 € Βόλος-Μιλάνο και 60 € Μιλάνο-Βαρκελώνη.  Στο αεροδρόµιο της Ν. Αγχιάλου µου έκανε εντύπωση µια παρέα πέντε έξι αστυνοµικών ντυµένων στα µαύρα, οπλισµένοι σαν αστακοί που έµοιαζαν περισσότερο µε συµµορία. Φρόντισα να µείνω µακριά τους. 

Φτάνοντας στο Μιλάνο παρατηρώ τέσσερα παιδιά γύρω στα 25, έµοιαζαν φοιτητές, που κατεβαίνουν από την ίδια πτήση µε µένα και είναι όχι απλά εξοργισµένοι αλλά εκτός εαυτού. Λεπτοµέρεια; Ήταν όλοι σκουρόχρωµοι. Τα καντήλια που κατεβάζουν µεταξύ τους στα αγγλικά για την  Ελλάδα και τους Έλληνες δεν περιγράφονται. Ξεπερνούν ακόµα και το περίφηµο τραγούδι «Η υβρεοποµπή» που έχει γράψει ο Φοίβος Δεληβοριάς για την θητεία του στον Ελληνικό Στρατό. (Αν δεν το ξέρετε το κοµµάτι, δείτε το ΤΩΡΑ στο youtube!) Η περιέργεια µου έχει χτυπήσει κόκκινο. «Επιτέλους φτάσαµε στην Ιταλία, εδώ είναι Ευρώπη, free Italia!» «Αν είχα έναν Έλληνα µπροστά µου θα τον πυροβολούσα άνετα» λέει ο άλλος. Η περιέργεια δε σκότωσε µόνο τη γάτα αλλά και έναν µαλάκα Έλληνα που πήγαινε γυρεύοντας σκέφτοµαι αλλά δεν µπορώ πια να αντισταθώ.

“Sorry guys, what happened to you in Greece?” ρωτάω όσο πιο ευγενικά µπορώ. 

Και ξετυλίγεται το κουβάρι… Όσα θα διαβάσετε παρακάτω έχουν διαδραµατιστεί δύο εβδοµάδες πριν το φονικό για µια κάµερα στην Γ Σεπτεµβρίου και το πογκρόµ της Χ.Α. ενάντια στους µετανάστες. 

«Λοιπόν φίλε, άκου να δεις τι έγινε σε αυτή την κωλοχώρα που πήγαµε για διακοπές. Είµαστε µπροστά από το κοινοβούλιο και βγάζουµε φωτογραφία αυτούς τους στρατιώτες µε τις παραδοσιακές ενδυµασίες. Ξαφνικά έρχονται αστυνοµικοί και διώχνουν από την πλατεία όποιον είναι µαύρος. Μα τους Γιαπωνέζους δίπλα γιατί δεν τους διώχνετε, τους λέµε. «Shut up illegal immigrant! Go back to your country» ήταν η απάντηση. Μας πέταξαν έξω από την πλατεία κακήν κακώς. Δύο µέρες µετά τα ίδια στο Μοναστηράκι. Αλλά το αποκορύφωµα ήταν στο ελληνικό αεροδρόµιο, πριν δύο ώρες. Με το που µας άφησε το ταξί και πριν µπούµε µέσα για check in, µας περικύκλωσε µια οµάδα πέντε αστυνοµικών. «Where are your papers?” άρχισαν να φωνάζουν. «Ι am a British citizen, here is my passport”  Καλύτερα να µην του το έδινα ποτέ! Διαβάζει ότι έχω γεννηθεί στο Μογκαντίσου και ξεσπά:

«Ρε λαθροµετανάστη ποιον δουλεύεις; Εδώ γράφει Μογκαντίσου, τι Βρετανός µου λες. Το διαβατήριο είναι πλαστό, δεν πας πουθενά, δεν ανεβαίνεις σε αυτό το αεροπλάνο» λέει έξαλλος και µου πετάει το διαβατήριο στο πάτωµα! Έχω µείνει µε το στόµα ανοιχτό. 

«Μα δεν έχετε την τεχνολογία να τσεκάρετε αν είναι αληθινό ή πλαστό;» ψελλίζω γεµάτος έκπληξη. «Shut up, εσύ ο άλλος, papers.” Στριγγλίζει ο αστυνοµικός. 

Εκεί παρεµβαίνει το άλλο παλικάρι που βγάζει ακόµα αφρούς από το στόµα. 

«Ο άλλος ήµουν εγώ. Του δίνω λοιπόν την ελβετική µου ταυτότητα που είναι σαν των Ισπανών, κάτι σαν πιστωτική κάρτα. Με το που βλέπει ο αστυνοµικός ότι είµαι Ελβετός πολίτης κοκκινίζει από θυµό ακόµα περισσότερο. «Ρε τι αυτά που µου λέτε; Εσύ είσαι Ελβετός τώρα έτσι; Ποιον κοροϊδεύεις ρε µετανάστη; Δε φεύγει κανείς από δω σήµερα!» ουρλιάζει και πάει να µου σπάσει την  κάρτα! «Όχι µη», τον εκλιπαρώ και προσπαθώ να του την πάρω από τα χέρια. Κάπου εκεί µπαίνουν και οι άλλοι φίλοι µας στη µέση και λένε ότι αν δεν αφήσουν εµάς, δε θα φύγουν ούτε εκείνοι… 

Κάθοµαι µπροστά τους αποσβολωµένος, µε το κεφάλι κατεβασµένο, κόκκινος από ντροπή και προσπαθώ να τους ηρεµήσω απολογούµενος για τους «συµπατριώτες» µου.

Νιώθω ότι ζω µια από τις δυσκολότερες στιγµές της ζωής µου. Υπάρχει και η άλλη Ελλάδα τους εξηγώ, δεν είµαστε όλοι έτσι. Μετά από κουβέντα µιας ώρας, συνειδητοποιώ ότι θα χάσω την πτήση. Ανταλλάσουµε email και φιλιά. «Άντε, όταν ξανάρθετε να στείλετε πρώτα mail, να σας φιλοξενήσω για λίγες µέρες στην Αθήνα και µετά να σας στείλω Σαµοθράκη, Αµοργό, Ζαγόρια, αποκλείεται να τα βρείτε µόνοι σας…»  

Αυτά τα αγανακτισµένα παιδιά έτυχε να συναντήσουν εµένα. «Please write down everything!” µου είπαν όταν έµαθαν τι δουλειά κάνω. Και τους το υποσχέθηκα. Αυτή η ιστορία που ξεκινάει από την πλατεία Συντάγµατος είναι η δική µου συνεισφορά στη συνέλευση που γίνεται κάθε βράδυ στην πλατεία...

Υ.Γ. Πριν τρεις εβδοµάδες, καλεσµένος στην εκποµπή της κρατικής τηλεόρασης «Μένουµε Ελλάδα», προτίµησα να µη µιλήσω για τα ταξίδια µου στο Περού, στο Μεξικό, στην Κούβα, στο Μάλι, στην Παταγωνία αλλά να διηγηθώ αυτήν ακριβώς την ιστορία. Καθώς µιλάω βλέπω ιδρωµένα βλέµµατα πίσω από τις κάµερες. Όταν τελειώνω την ιστορία, η εκποµπή περνάει στο επόµενο θέµα της για την αρχαία Ολυµπία…        

Υ.Γ. 2 Με αφορµή το «Μένουµε Ελλάδα»
«Η εξέλιξη της κρίσης στην Ελλάδα έχει να κάνει µε το αν τα ελληνικά ταλέντα, οι νέοι θα µείνουν ή θα φύγουν. Αν τους δεις να φεύγουν πούλα ελληνικά οµόλογα, αν τους δεις να µένουν τότε αγόρασε.» Thomas Friedman, New York Times

Υ.Γ. 3 «Να ξέρεις πως όσο κι αν πιέζεις, Ούτε βήµα δεν υποχωρώ, Να ξέρεις δεν φοβάµαι να ελπίζω, δεν φοβάµαι να ονειρευτώ, Όσα ονειρεύοµαι να ζήσω Δεν χωράνε στο µυαλό τους το στενό» SKA BANGIES, η µπάντα των πιτσιρικάδων που ξεπήδησαν από το Schoolwave



fashion addiction