Camping
επιμέλεια: Λάμπρος Αραπάκος(larapakos@ypovrixio.gr)
Share |
To προσωπικό μου πεντάστερο


με σαγιονάρα, με μαγιό και μια σκηνή στην πλάτη
γυρνώ τα καλοκαίρια μου και ψήνομαι στ’ αλάτι
το καλοκαίρι είναι στις beach είναι στο γύρο-νήσιον 
και όχι σε δωμάτια με φουλ το air-condition 

το να κοιτάς τον ουρανό και να ακούς το κύμα
δεν περιγράφεται θαρρώ μονάχα σ’ ένα ποίημα
μια κιθάρα ένα φραπέ και μια καλή αιώρα 
να μη σε νοιάζει τίποτα να μην κοιτάς την ώρα 

παράνομοι είν’ όλοι αυτοί που θέλουν να νοικιάζουν
ξαπλώστρες, θάλασσες, ακτές και πάν’ και τις βιάζουν
να μην πληρώνετε λοιπόν σε κάθε κλέφτη νοίκι
γιατί ετούτη εδώ η γης σε όλους μας ανήκει


* Ο τραγουδοποιός Σπύρος Γραμμένος εμπνέεται και γράφει στίχους αποκλειστικά για το Υποβρύχιο 


Το αρμυρίκι που στάζει. Μακροβούτι σε τιρκουάζ νερά στη δύση του ηλίου. Τα ίχνη μας πάνω στη λευκή αμμουδιά. Φέτα καρπούζι για πρωινό. Βιολιά και κιθάρες που «μιλάνε» τις νύχτες δίπλα στη φωτιά. Κρύες μπίρες και μεζέδες στο «Τζι τζι». Υποβρύχια φιλιά. Μεσημεριάτικη σιέστα στην αιώρα διαβάζοντας την αυτοβιογραφία του Βαμβακάρη. Άνεμος και κοκτέιλ τα ξημερώματα στον Κέδρο. Περιπλανήσεις με μάσκα στα βράχια. Παγωμένο τρεχούμενο νερό πηγής μετά την ανάβαση από το Λιβάδι. Μεταμεσονύκτια σαραντάλεπτη διαδρομή ώς τη Χώρα απ’ το μονοπάτι, με μοναδικό φακό το φεγγάρι. Η ομορφιά του ελάχιστου…
Νατάσα Κεφαλληνού 

Δύο δεντράκια στη σωστή απόσταση, όχι πολύ μακριά, αλλά όχι και πολύ κοντά, ίσα ίσα για να τεντώνει η αιώρα (πολύχρωμη και διπλή κατά προτίμηση). Με αρκετά έντονη φυλλωσιά, για την απαραίτητη σκιά. Δίπλα στο νεράκι, για δροσιά στις δύσκολες στιγμές. Λίγο πιο πίσω η σκηνή, το πολύ δύο ατόμων, για το βράδυ, αλλά και αυτή αν χρειαστεί. Πάνω στην άμμο ή και στο γρασίδι, αλλά κι αυτό δεν είναι απαραίτητο. Απαραίτητη είναι όμως η παρέα. Και συνήθως ο κόσμος που συχνάζει σε τέτοια μέρη γίνεται παρέα. ''Όλοι μαζί. Με μουσικές, με χαρά, χωρίς ταμπέλες, χωρίς ονόματα. Μόνο με μια λέξη. Φίλε!''* Το κατάλληλο μέρος για ελεύθερο κάμπινγκ φέτος είναι μόνο ένα: το Σύνταγμα… Τα λέμε εκεί ( *η φράση είναι δανεισμένη από τον ιστότοπο real-democracy.gr).
Γιώργος Παπαθωμάς

Ένα καΐκι, που είχε ξεβραστεί στην παραλία, ξηλώθηκε και μετατράπηκε σε καθιστικό και κουζίνα. Δυο βήματα πιο κάτω τα παιδιά είχαν φτιάξει με βότσαλα μια γούρνα για να πλένουν με θαλασσινό νερό τα φρούτα και τα λαχανικά, τα άδεια μπουκάλια έγιναν τα φωτιστικά μας και τα λαδωμένα χαρτιά το καλύτερο προσάναμμα για το μαγείρεμα. Η έννοια σκουπίδια ήταν άγνωστη. Όλα έβρισκαν έναν σκοπό που μπορούσαν να εξυπηρετήσουν. Μετά από δύο ημέρες εξαντλήθηκαν οι μπαταρίες στο τρανζιστοράκι. Αυτό ήταν και το τέλος της επαφής μας με τον έξω κόσμο και η αρχή της μαγείας. 
Βασιλική Γραμματικογιάννη

Ωραία τοποθεσία για κάμπινγκ είναι αυτή που έχει σκιά, ησυχία και βρίσκεται σε απόσταση 10 το πολύ βημάτων από τη θάλασσα. Μυστική είναι αυτή που έχει τα παραπάνω και δεν έχει πόσιμο νερό, με άλλα λόγια, ούτε ντους ούτε τουαλέτα – με την κλασική τουλάχιστον έννοια-. Εάν έχει, απλώς δεν είναι μυστική. Την ξέρουν παραπάνω απ’ όσοι χρειάζεται, οι οποίοι θα το πουν και σε άλλους που δεν χρειάζεται και πάει λέγοντας. 
Αλεξία Κομματά

Δεκαετία του ’80, οι πρώτες αναμνήσεις διακοπών - Ζάκυνθος, Πευκί, Πάργα. «Οργώναμε» τότε όλη την Ελλάδα. Το πρωί μπάνια, παιχνίδια στη θάλασσα, εκδρομές, ενώ τα βράδια μαζευόμασταν έξω από κάποια σκηνή ή σε κάποια κοντινή ταβέρνα και παρακολουθούσαμε τις μεγάλες αθλητικές διοργανώσεις – Σεούλ ’88, Ζάγκρεμπ ’89. Η δεκαετία του ’90 έφερε την αποχή. Οι πρώτες διακοπές με φίλους, Σαντορίνη, Μύκονος, Πάρος, πάρτι - κλάμπινγκ και, φυσικά, όπως πρόσταζαν οι καιροί, ενοικιαζόμενα δωμάτια και ξενοδοχεία. Τα τελευταία χρόνια επιδιώκω να κάνω κάμπινγκ μια φορά το χρόνο, χωρίς πάντοτε αυτό να είναι εφικτό. Αγαπημένο μου μέρος στην Ελλάδα ήταν (προ δεκαετίας) η παραλία του Σίμου στην Ελαφόνησο και στο εξωτερικό το Zarautz στη Χώρα των Βάσκων.
Ανδρέας Πετράκης
 
Στο κάμπινγκ αποκτώ επαφή με τις αρχέγονες ρίζες, τότε που ο άνθρωπος κοιμόταν σε σπηλιές, σκαρφάλωνε στα δέντρα και λιαζόταν στους βράχους. Γεγονός πάντοτε ψυχικά απελευθερωτικό, που δίνει δύναμη για να βρίσκω ηρεμία κι ισορροπία μέσα στον κόσμο της τεχνολογίας, του διαμερίσματος, του υλισμού και των συμπαρομαρτούντων που για μεγάλο διάστημα βιώνω στο κλεινόν άστυ. Την απόλυτη εμπειρία αποτέλεσε το roadtriping – κάμπινγκ 20ήμερο σε ολόκληρη, πλην λίγων σημείων, την Κρήτη. Η πιο απόκοσμη, στη Σαμοθράκη, πάνω στις βάθρες, την ώρα που το σκοτάδι παίρνει μορφή, ενώ η ωραιότερη ήταν στην Ελαφόνησο όταν αργά τη νύχτα σε νυχτερινό μπάνιο παρατήρησα λάμψη σε κάθε χτύπημα του νερού. Ήταν το πλαγκτόν που φωσφόριζε... Συμβουλή: Ο ύπνος έξω από τη σκηνή κάτω από τον έναστρο ουρανό και τη θάλασσα στα δύο βήματα παίρνει άλλη διάσταση. Γιατί κι σκηνή τι είναι; Το διαμέρισμα του κάμπινγκ…
Άγγελος Παπαπετρίδης

Το ελεύθερο κάμπινγκ, φυσικά, στην παράλογη χώρα μας είναι απαγορευμένο. Αντίθετα, ο κάθε καρχαρίας –επιδοτούμενος πολλές φορές– επιχειρηματίας μπορεί να καταστρέφει ακτές ολόκληρες βάζοντας ξαπλώστρες παντού! Το μυστικό είναι να μυρίζεσαι πού παίζει καλή φάση και να πηγαίνεις κι εσύ. Φυσικά, έτσι θα καταλήξεις να γυρίσεις όλα τα νησιά με ελάχιστα έξοδα και να έχεις φίλους παντού που σε περιμένουν. 
Γιώργος Perou Κεφαλλονίτης

Κάμπινγκ Καλαμίτσι, Χαλκιδική. Φτάνουμε Ιούνιο με βροχή. Φεύγουμε Οχτώβρη. Με βροχή. Τέσσερεις μήνες ήλιος, θάλασσα, γρανίτα, καινούργιοι άνθρωποι. Καμιά φορά, περνάμε δίπλα, στο Κριαρίτσι. Μία ώρα σκαρφάλωμα στα βράχια. Ένα γηραλέο ζευγάρι έχει αυτοχρισθεί Βασιλικό Ζεύγος Κριαριτσίου. Φοράνε χάρτινες κορώνες και λαξεύουν τους βράχους σχηματίζοντας ανθρώπινες μορφές. Η Βασίλισσα κρεμά ένα αυτοσχέδιο φανάρι στη σκηνή τους και ο Βασιλιάς της χτυπάει παλαμάκια. «Θέλετε ροδάκινο; Γιατί, μαρή, δε βγάνεις το μαγιό σου; Βγάρ’ το, να χαρεί ο Βασιλιάς μου». Θα φύγουν τον Οχτώβρη, θα ξαναγυρίσουν τον Ιούνιο. Θα πεθάνουν, λένε, στα ογδόντα δύο τους, χέρι χέρι, εδώ. Το νόημα της ζωής με είχε βρει χωρίς μαγιό σε μια παραλία, δεκαοχτώ χρονών. 
Αλεξάνδρα Κ*

Χρυσή συμβουλή: Αναμνήσεις και σκουπίδια, στους κάδους τους!Θοδωρής Αντωνόπουλος

Σίγουρα δε θα ξεχάσω ούτε λεπτό από την πρώτη φορά που πήγα Σαμοθράκη, με τους αγαπημένους μου φίλους. Όλα ήταν μαγικά, ο αέρας, το νερό, τα δέντρα, τα βράχια, το χώμα, εμείς... Θαρρείς πως μπορούσαμε να ακούσουμε και να μιλήσουμε με το μέρος.
Ιωάννα Κιούση, εικαστικός 

Η πρώτη μου εμπειρία ήταν το 2004 στην Πάτμο με μια μεγάλη παρέα φίλων. Το μεγάλο ατού του κάμπινγκ είναι ότι είναι πολύ φθηνός τρόπος διακοπών. Επίσης είσαι πιο άμεσα συνδεδεμένος με τη φύση γύρω σου (αν είναι και ελεύθερο, ακόμα πιο πολύ), κοιμάσαι πάνω στη γη και οι λίγες ώρες ύπνου είναι πιο αποδοτικές, δημιουργείς έναν κοινωνικό μικρόκοσμο με τον κόσμο που κάνει κάμπινγκ δίπλα σου, αλλάζεις εντελώς παραστάσεις και τρόπο ζωής για όσο διάστημα κάνεις διακοπές. 
Μιχάλης Οικονόμου, ηθοποιός

Ξεκίνησα το ελεύθερο κάμπινγκ πριν από 13 χρόνια. Για να είμαι ειλικρινής, δεν ήθελα να πάω την πρώτη φορά. Μου έμοιαζε άβολο… Ξεκινήσαμε λοιπόν πέντε άτομα σε ένα punto με τρεις σκηνές και άπειρα πράγματα, για 2 βράδια σε μια παραλία κάπου στην Ιθάκη. Ούτε που θυμάμαι πού, αφού στήσαμε στις 4 το πρωί… Η λέξη άβολα εξαφανίστηκε από το λεξιλόγιό μου από τότε. Τα μόνα που χρειάζεσαι στο κάμπινγκ είναι μια σκηνή, μια τέντα και καλή παρέα. Όλα τα άλλα τα έχει η ίδια φύση. Αγαπημένα μέρη: Ελαφόνησος, Γαύδος, Γαϊδουρονήσι, Λευκάδα, Ρωμανό.
Βασίλης Παπαϊωάννου, φωτογράφος, κεραμίστας

Κοντινός και όμορφος προορισμός είναι η Δραγονέρα στο Αγκίστρι. Καθώς επίσης και οι βάθρες στη Σαμοθράκη. Κάνω κάμπινγκ οπό τότε που με θυμάμαι. Ομορφότερη εμπειρία, το 2004 που βρήκαμε μια ήρεμη ακτή «κρυμμένη» ανάμεσα σε Κορώνη και Μεθώνη και την πέσαμε σε μια σπηλιά 5 μέτρα από τη θάλασσα, 5 χιλιόμετρα μακριά από τον «πολιτισμό». 
Sigmataf, τραγουδοποιός

Κάνω ελεύθερο κάμπινγκ εδώ και 7 χρόνια. Αποφεύγω τα οργανωμένα όσο μπορώ, κυρίως γιατί καταλήγουν πολλές φορές στην εκμετάλλευση της «δημόσιας» κατά τα άλλα παραλίας, ενώ ταυτόχρονα έχουν αρχίσει να πολλαπλασιάζονται διάφοροι/-ες με ζελέ στο μαλλί και κραγιόν... μα στη θάλασσα, βρε παιδιά;;; Έτσι πηγαίνω κάθε χρόνο με φίλους στις κρυφές παραλίες του ακρωτηρίου Ηραίον. Από το Ακρωτήρι μέχρι το Αλεποχώρι. Υπάρχουν διάφορες κρυφές παραλίες που πας με πόδια ή χωρίς... Μυλοκοπή, Σκαλωσιά, Στραβά και μερικές που σιγά μη σας τις πω... Τέλος, φωτιά (με προσοχή), ψάρεμα (με μέτρο) και μπίρα (αμετροεπώς)...
Σταύρος Αβραμίδης, μέλος συγκροτήματος Klein Mein

Χαλκιδική, Αντίπαρος, Ελαφόνησος, Μεγανήσι, Κουφονήσια και στην αυλή ενός φίλου κάπου στα Βριλήσσια είναι μερικά από τα μέρη που έχω κάνει κάμπινγκ, με ξεχωριστό για μένα το Μεγανήσι γιατί είχαμε για κατοικίδιο μια αλεπού… Κάνω κάμπινγκ εδώ και έξι χρόνια σχεδόν με τους ίδιους ανθρώπους. Σίγουρα δεν θα ακουστεί πολύ περιπετειώδεςμ αλλά εμένα έχει μείνει τόσο έντονα χαραγμένο στη μνήμη μου ίσως επειδή γελούσαμε τόσο πολύ κάθε φορά που συνέβαινε. Στην Αντίπαρο κάθε πρωί σηκωνόταν ένας τύπος από τη διπλανή σκηνή και φώναζε με όλη του τη δύναμη : Καλημέραααααααααααααααααααααααααααααα!!!!! 
Μαίρη Ρετσίνα, ραδιοφωνική παραγωγός στο Mad Radio 106,2 


Είμαι μανιακή με το κάμπινγκ. Το γουστάρω απίστευτα. Εκτός από εκείνες τις φορές που ξυπνάς σουρωτήρι απ τα τσιμπήματα των κουνουπιών, και εκείνες τις άλλες που σε έχει χτυπήσει στη μέση και στη σκολίωση η στρωματσάδα, και τις φορές που ντάλα μεσημέρι ο μικρός Κωστάκης ουρλιάζει και εννοείται δεν παίζει ηχομόνωση στο κάμπινγκ. Και εκείνες τις ώρες που η ζέστη είναι ανυπόφορη μες στη σκηνή και σιχτιρίζεις την ώρα και τη στιγμή που δεν είσαι σε ένα δωμάτιο με ένα υποτυπώδες κλιματιστικό. Αλλά υπάρχουν και εκείνες οι στιγμές που ξυπνάς και το πρώτο πράγμα που αγκαλιάζει το σώμα σου είναι το νερό, και εκείνες οι στιγμές που αισθάνεσαι την απόλυτη ελευθερία να κυκλοφορείς όλη τη μέρα με ένα μαγιό και ξυπόλητη, εκείνες οι βραδινές ή πρώτες πρωινές ώρες που ξημερώνεσαι μιλώντας ψιθυριστά για να μην ξυπνήσει ο μικρός Κωστάκης και νιώθεις σαν 15 χρονών που φιλιέσαι στα σκοτεινά και για όλες αυτές τις στιγμές όσο κι αν μεγαλώνεις και επιδιώκεις τη χλίδα, ξαναγυρνάς πού και πού στο κάμπινγκ.. Αλήθεια, πού θα πάμε το επόμενο Σ/Κ; 
Μαρία Κωνσταντάκη, ηθοποιός, ραδιοφωνική παραγωγός

Πρωτοπήγα κάμπινγκ το 1997. Ζέστη, αέρας, θόρυβος και το χειρότερο όλων: άμμος παντού! Όσο και να τινάξεις τα πόδια σου, όσο προσεκτικά και να βγάλεις τα παπούτσια σου, η άμμος θα καταφέρει να τρυπώσει στη σκηνή, να χωθεί στο σλίπινγκ μπαγκ σου και να καταλήξει κολλημένη στο μάγουλό σου όταν ξυπνήσεις το πρωί. Μην πολεμάς! Ο Βούδας λέει ότι η ζωή είναι σαν να πλέεις σε ένα ποτάμι αντίθετα στη ροή του. Ακυβέρνητες βάρκες κυλούν μαζί με το ποτάμι και πέφτουν επάνω σου. Δεν έχει νόημα να θυμώνεις! Αποδέξου την ύπαρξή τους και συνέχισε το ταξίδι. Αποδέξου την άμμο, λοιπόν. Είναι κι αυτή κομμάτι του κάμπινγκ. Αν το καταφέρεις θα απολαύσεις τις καλύτερες διακοπές!
Γιάννης Σαρακατσάνης, ηθοποιός, σκηνοθέτης, μέλος της ομάδας Abovo

Πάρος / Αντίπαρος. Και τα δύο είναι στα top. Πάρος, γιατί έχει ωραίες παραλίες, όλα τα γεμάτα κόσμο μέρη να βγεις, να γνωρίσεις νέους ανθρώπους. Αντίπαρος, γιατί... είναι το κάμπινγκ της Αντιπάρου! Οι άνθρωποι ανοίγονται πιο εύκολα και έρχονται πιο κοντά από ό,τι συνήθως και γιατί όλη μέρα σχεδόν φοράς μόνο το μαγιό σου χωρίς να είναι προκλητικό, ενώ παράλληλα το sexy vibe παραμένει στα ύψη. Η ωραιότερη στιγμή; Σίγουρα το σεξ στο κάμπινγκ είναι ξεχωριστή εμπειρία. Αλλά και τα ξενύχτια με χορό ώς το πρωί είναι κορυφή. Ο συνδυασμός, ακαταμάχητος!;)
Μάνος Δερμιτζάκης, μέλος των Ska Bangies

Τα τελευταία χρόνια πηγαίνω στη Γαύδο. Ιδανικό νησί για σκηνούλα, αφού – εκτός από την παχιά άμμο που συναντάς σε κάθε παραλία– θα βρεις σίγουρα κι έναν ψηλό μυρωδάτο κέδρο να σε προστατέψει από τον καυτό ήλιο. Προσοχή, όμως, το κάμπινγκ έχει και κανόνες. Πρέπει να τους σεβόμαστε για να συνεχίσουμε να το χαιρόμαστε. Αν τύχει να πάτε στη Γαύδο και σκαλίσετε νωχελικά την άμμο στη μεσημεριανή σας ραστώνη θα πέσετε σίγουρα πάνω σε μαγειρικά σκεύη τα οποία είναι θαμμένα από τους εκατοντάδες τουρίστες που ξανάρχονται το επόμενο καλοκαίρι. Παρακαλώ, μην τα πειράξετε. Χρειάζομαι το μπρίκι μου.
Ανδρονίκη Κολοβού, δημοσιογράφος, παρουσιάστρια στο Escape


Πού είναι το κράνος σου;
Συμβουλές που θα κάνουν τη ζωή σας καλύτερη (απόσταγμα σοφίας ετών)

1) Για να μη «ψηθείτε», να στήσετε τη σκηνή κάτω από δέντρα σε μια καλή σκιά Α, επίσης, τη σκηνή μακριά από τα μπάνια: Περνάει πολύς κόσμος, έχει φασαρία και πολλά φώτα. Ψάξτε λίγο και θα βρείτε τη δική σας «κρυψώνα»!

2) Εάν πάτε κάμπινγκ με τη σχέση σας ή τον κολλητό/-ή σας, καλό είναι να πάρετε μία σκηνή όχι για 2 άτομα, αλλά για 3-4, έτσι ώστε να χωρέσουν με άνεση όλα όσα θα κουβαλήσετε.

3) Επιδρομή από κουνούπια; Υπάρχει δοκιμασμένη λύση! (την κάναμε στο στρατό και πάντα έπιανε). Εάν κάψετε λίγο ελληνικό καφέ σε ένα αλουμινόχαρτο, η μυρωδιά θα πει αντίο σε όλα τα κουνούπια!

4) Οι γνωριμίες με τους «γείτονες» σας στο κάμπινγκ δημιουργούν ωραίες παρέες! Και είναι τόσο εύκολο να γνωρίσεις τους «διπλανούς»! Μην ξεχνάς: το κάμπινγκ φέρνει τους ανθρώπους πιο κοντά!

5) Σεβασμός στον άλλον, δεν είμαστε μόνοι μας! Σεβασμός στις ώρες κοινής ησυχίας και προσοχή στην καθαριότητα των κοινόχρηστων χώρων και χώρων υγιεινής.

6) Το περιβάλλον. Μας ανέχεται και εμείς το επιβαρύνουμε. Όπου και αν βρεθούμε, δεν αφήνουμε τα σκουπίδια μας. Και αν κάτσει φάση με φωτιά, κιθάρα, παραλία, τα μάτια μας 14. 

7) Σίγουρα το να κάνεις σεξ μέσα στη σκηνή δεν είναι εύκολή υπόθεση… Είναι, όμως, μια ενδιαφέρουσα περιπέτεια που αξίζει να τη ζήσεις. Μην κωλώσεις. Ο χώρος είναι περιορισμένος, αλλά αυτό δεν είναι πάντα κακό. Ο λίγος χώρος της σκηνής τονώνει τη φαντασία και την «ευρηματικότητα»! Ποια είναι η καλύτερη στάση μέσα στη σκηνή; Το ιεραποστολικό. Όπως γνωρίζετε, η σκηνή δεν έχει ηχομόνωση. Ακούγεται το παραμικρό! Ξέρω ότι είναι ερεθιστικό να κάνεις σεξ και να σ’ ακούνε οι γύρω σου, αλλά και εδώ χρειάζεται μέτρο και σύνεση: δεν χρειάζεται να είστε οι δακτυλοδεικτούμενοι του κάμπινγκ! Τελειώνω, όντας λίγο διδακτικός, αλλά πρέπει: Προφυλακτικά. You know...
Λάμπρος Αραπάκος

 
Το Μνημόνιο της παραλίας
Το ζήτημα της ελεύθερης κατασκήνωσης επανέρχεται δριμύτερο και πιο επίκαιρο από ποτέ. Όχι μόνο λόγω καλοκαιριού, αλλά επειδή σχετίζεται άμεσα με την οικονομική κατάρρευση της χώρας.Και αυτό όχι διότι λόγω έλλειψης χρημάτων ο κόσμος θα προτιμήσει την ελεύθερη κατασκήνωση, αλλά επειδή ο κρατικός μηχανισμός προκειμένου να αυξήσει τα κρατικά έσοδα έχει ήδη επιδοθεί σε ένα ανελέητο κυνήγι των ελεύθερων κατασκηνωτών. Κεφάλι και 150 ευρώ.

Η ποινικοποίηση της ελεύθερης κατασκήνωσης, σε συνδυασμό με την υπερεκμετάλλευση των παραλιών από ιδιοκτήτες κακόγουστων και ενοχλητικών μπαρ, αλλά και η ιδιωτικοποίησή τους με την κατασκευή αυθαιρέτων κτισμάτων από ιδιώτες και Δημόσιο, φανερώνει την αστειότητα του να συλλαμβάνεται και να δικάζεται με την αυτόφωρη διαδικασία ο πολίτης που από αγάπη και σεβασμό στη φύση αποφασίζει να κατασκηνώσει σε μία παραλία.

Απαιτούμε να αλλάξει ο νόμος 2160/93 και να αποποινικοποιηθεί η ελεύθερη κατασκήνωση γιατί όλοι έχουμε δικαίωμα να απολαμβάνουμε με υπευθυνότητα τα δώρα της φύσης, χωρίς να είμαστε υποχρεωμένοι να προσφέρουμε τον πολύτιμο πλέον οβολό μας στους ιδιώτες που συχνά την εκμεταλλεύονται μέχρι τελικής πτώσεώς της.
Λογγινίδης Παναγιώτης, δικηγόρος-Μέλος της Οικολογικής Κίνησης Θεσσαλονίκης

Κάνε πετάλι λέμε!
Αυθεντικές μέρες με ποδήλατο, ωραίους ανθρώπους και αδιανόητα μέρη, απλά και ανέμελα. Αναποδιές βγήκαν, και ζημιές βγήκαν, και μια καλή τούμπα. Αυτό που έμεινε, όμως, είναι η νοσταλγία. Και η λαχτάρα για την επόμενη απόδραση. 

Του Νίκου Αϊβατζίδη

To κάμπινγκ με ποδήλατο ήταν από τις προκλήσεις / προσκλήσεις της τελευταίας περιόδου. Τί πιο ωραίο απ’ το να πας σε κάποια από εκείνα τα «μαγικά» μέρη που κατά καιρούς ακούς; Βέβαια, κάτι τέτοιο γίνεται και με τα πόδια, αλλιώς όμως είναι να κινείσαι με 3 χλμ./ώρα, αλλιώς με 15. Βάλε και ότι το ποδήλατο ξυπνάει μέσα σου το παιδί, αυτό που οι ψυχαναλυτές προσπαθούν να ανασύρουν... 

Βασικό μέλημα ήταν η συλλογή από γνώσεις, γνώμες και εξοπλισμό, και μάλιστα για ελλαδικά δεδομένα. Σε χώρες όπως η Γερμανία και η Ολλανδία, π.χ., κάτι τέτοιο είναι «στανταράκι». Εκεί, όμως, δεν έχουν τόσες... ανηφόρες. Και ποιο sample θα μπορούσε να είναι περισσότερο χαρακτηριστικό, αν όχι το καλοκαιρινό θέρετρο των θεών της μυθολογίας; 

Στο Πήλιο, λοιπόν, «τα είδα όλα» (και βουνό και θάλασσα). Η βασική σκέψη ήταν βουτιά στη φύση, με ό,τι ευχάριστο ή δυσάρεστο αυτό συνεπάγεται. Λίγες στιγμές πραγματικής ηρεμίας, έτσι ώστε να διαφανούν οι προτεραιότητες / πλεύσεις ζωής, και νίκη απέναντι σε απλές νυχτερινές φοβίες... 

Το βουνό είχε πυκνές σκιές και πεντακάθαρο νερό, άνετα πρωινά, γκουρμεδιάρικους πειραματισμούς, διάβασμα εκείνου του βιβλίου που δεν έλεγε να προχωρήσει καιρό τώρα, διανυκτέρευση στις Αγριόλευκες, απ’ όπου –απ’ το ίδιο σημείο– έβλεπες δύση και ανατολή σε Παγασητικό και Αιγαίο αντίστοιχα, διαδρομές σε φυσικό από φύλλα χαλί 5-6 χιλιοστών, διάσχιση κορυφογραμμής με πλήρη σκιά (το Πήλιο δεν φτάνει σε ύψη αλπικού τοπίου), ανακάλυψη «σένιου» αυτοδιαχειριζόμενου καταφυγίου, ζόρικες ανηφόρες, κατάβαση του άχιονου χιονοδρομικού με ταχύτητα πίστας, παγκάκι-παραγγελιά για μεσημεριανό άραγμα, διαπληκτισμό με τον γαλαζοαίματο «γαμάουα» του ξενώνα δίπλα στο χιονοδρομικό επειδή είχε αφήσει ελεύθερα τα αρκουδοειδή σκυλιά του, θεωρώντας ότι ο δημόσιος –και μοναδικός στην περιοχή– δρόμος είναι τσιφλίκι του, και –τέλος– γνωριμία με ωραία άτομα της περιοχής. 

Ένας ταβερνιάρης στα Χάνια κέρασε φαΐ όταν άκουσε για τη συμπεριφορά του «τσιφλικά» και υπέδειξε καβάτζα για διανυκτέρευση, ένας άλλος (ο υπεύθυνος του χιονοδρομικού) πρότεινε σπέσιαλ διαδρομές και παραχώρησε εν λευκώ το κτήμα του και ο 35χρονος υπερμαραθωνοδρόμος Κωστής Τ. ξηγήθηκε δείχνοντας πολλές καβάτζες. Ο ίδιος εξομολογήθηκε ότι ξεκίνησε να αθλείται πριν από τρία χρόνια, επειδή είχε ψιλοπαχύνει και είχε βαρεθεί το fake (η φράση δική του) στυλ ζωής «δουλειά - μπαρ - ύπνος»... «Άσε που ρίχνω και κάνα πήδημα της προκοπής... άλλες αντοχές...»!

Το θαλάσσιο σκέλος είχε κατάβαση από τα 1.400 στα 0 μέτρα σε χρόνο dt, απομονωμένες παραλίες και ταβέρνα που ξεπερνούσε τα όρια κάθε ουρανισκικού περφεξιονισμού. Υπήρξαν κάποια διλήμματα ως προς το πού θα στηνόταν η σκηνή, αλλά προφανώς ήταν τα πρώτα συμπτώματα ελιτίστικου καμπινγκισμού, αφού η παραλία είχε άνεση, σκιές, ωραίες παρέες, ντους και δωρεάν χρήση τουαλέτας (τα δύο τελευταία, προσφορά της ταβέρνας). Πολλοστή έκπληξη: στο μοναδικό παραγκόσπιτο της παραλίας έμενε αγαπητό πρόσωπο με την κόρη της από την Αθήνα... Η περιπλάνηση έκλεισε, με τροφαντό κερασάκι μια έρημη τιρκουαζόνερη παραλία, όπου για δύο μέρες δεν πέρασε ψυχή! Not bad για μέσα Αυγούστου...

Συμπέρασμα: Με λίγα χρήματα (και προαποκτηθέντα εξοπλισμό) προέκυψαν 10 αυθεντικές μέρες με ποδήλατο (περίπου 20 χλμ./μέρα), ωραίους ανθρώπους και αδιανόητα μέρη, απλά και ανέμελα. Για να μην εξιδανικευθεί η περιγραφή, αναποδιές βγήκαν. Και μονοπάτια έλειπαν από το χάρτη (η «ανάβαση» δεν στάθηκε στο ύψος της), και ζημιές βγήκαν από μια καλή τούμπα, και κάτι σχετικά. Αυτό που έμεινε, όμως, είναι οι παραλίες και οι λοιπές καβάτζες που ακόμη επανέρχονται με νοσταλγία. Η φετινή, μάλιστα, απόδραση είναι ήδη στα σκαριά... 

Για το ως άνω είδος κάμπινγκ / διάσχισης, καλό θα είναι να προϋπάρχει στοιχειώδης ποδηλατική εμπειρία και (κατ’ επέκταση) basic φυσική κατάσταση, αξιοπρεπές mountain bike με όλες τις ταχύτητες (8-9), αναρτήσεις (τουλάχιστον μπροστά) και μεσαίο βάρος (π.χ., 14 κ.), όπως επίσης και portable ποδηλατικός και κατασκηνωτικός εξοπλισμός. Για τα ποδηλατικά ξεκινάς με τρόμπα, σαμπρέλα, φακό μπρος - πίσω, παγούρι, σχάρα με τσάντες (panniers), ενώ στα του κάμπινγκ με σκηνή, υπόστρωμα, υπνόσακο, γκαζάκι και σκεύη για μαγείρεμα, ντουσιέρα και βιοδιασπώμενο σαπούνι και λοιπές γκατζετιές και μη, ανάλογα με τις απαιτήσεις της διαδρομής, την τσέπη και τις «βασικές ανάγκες» του καθενός. Στα αντίστοιχα μαγαζιά μπορεί να βρει κανείς ό,τι χρειάζεται. 

Χρειάζεται σοβαρή έρευνα για να καταλάβουμε τις δυνατότητες του κάθε εξοπλισμού και να κατασταλάξουμε στο ποσό και σε τι θα επενδύσουμε, έτσι ώστε να αποφευχθούν μελλοντικές διπλές και τριπλές αγορές του ίδιου είδους. Κατά τα άλλα, δεν χρειάζεται να γίνει κάποιος «σαΐνι» για να ξεκινήσει. Μια σχάρα, χταποδάκια για το δέσιμο των πραγμάτων, μία από τις κοντινές (και χωρίς υπερβολικές ανηφόρες) παραλίες (Μεσόγεια, κοντινά νησάκια, Εύβοια) κι έφυγες. Αν μείνει χώρος, πάρε και μια σχάρα για κάνα χταπόδι!..

Σε περίπτωση που κάποιος αναρωτηθεί αν θα βρει αρκετά μέρη για να αποσβέσει τον εξοπλισμό του, ας ξέρει ότι ΟΛΗ η Ελλάδα έχει αδιανόητα, παραμυθένια μέρη, που ούτε το πιο άπληστο μεσοπρόθεσμο δεν θα μπορέσει να αγγίξει...






fashion addiction