Το συγκρότημα των Διάφανων Κρίνων έχει μπει ήδη στην δεύτερη δεκαετία ύπαρξης του και σίγουρα δεν χρειάζεται ιδιαίτερες. Ο νέος τέταρτος δίσκος του συγκροτήματος, που ονομάζεται «Ότι Απόμεινε από την Ευτυχία» κυκλοφόρησε στα δισκοπωλεία, στις αρχές Δεκεμβρίου. Με αφορμή το γεγονός αυτό, συναντηθήκαμε με τον μπασίστα τους, Παντελή Ροδοστόγλου ένα βροχερό απόγευμα για να συζητήσουμε, όλα όσα αφορούν την παρέα που ονομάζεται Διάφανα Κρίνα
Ο νέος δίσκος σας «Ότι Απόμεινε από την Ευτυχία» κυκλοφόρησε εδώ και λίγες
μέρες στα δισκοπωλεία (η συνέντευξη πραγματοποιήθηκε στις 10/12/03). Είστε
ευχαριστημένοι απ’ το τελικό αποτέλεσμα;
Ποτέ δεν είσαι απόλυτα ικανοποιημένος. Ακούγοντας μετά
πάντα σκέφτεσαι ότι έπρεπε να ‘χαμε κάνει εκείνο ή εγώ να είχα αλλάξει το άλλο
κ.τ.λ., αλλά αυτό είναι ένα «βίτσιο» που έχει ο άνθρωπος που δημιουργεί. Μια
ανησυχία συνεχόμενη γι’ αυτό που έχεις φτιάξει. Σε γενικές γραμμές όμως,
είμαστε ικανοποιημένοι με το τελικό αποτέλεσμα.
Ένα από τα τραγούδια του καινούργιου σας δίσκου
ονομάζεται «Διάφανα Κρίνα». Αποτελεί μια αναδρομή στην έως τώρα πορεία σας; Στο
πως ξεκινήσατε και στο που έχετε φτάσει;
Καταρχήν απεχθάνομαι τα ομώνυμα τραγούδια, δηλ. Madrugada το τραγούδι Madrugada, REM το τραγούδι REM –λέω τώρα στην
τύχη- Διάφανα Κρίνα το τραγούδι Διάφανα Κρίνα, όμως αυτό το τραγούδι γράφτηκε
όντως για την παρέα αυτή. Ουσιαστικά ο Θάνος ήθελε να το βαφτίσει έτσι, εγώ θα
του έδινα άλλο τίτλο. Θα ήθελα να βρω μια φράση, που θα συμβόλιζε κάτι το οποίο
έχει υποφέρει πολύ για να υπάρξει και μέσα απ’ την ιστορία των στίχων, ο τίτλος
να ήταν μια μεταφορά. Αυτό το τραγούδι είναι ουσιαστικά μια αναδρομή σε κάποιες
στιγμές της πορείας της μπάντας και γράφτηκε σε μια δύσκολη περίοδο. Η παρέα
αυτή έχει περάσει και τα καλά και τα άσχημα της, υπάρχει συντροφικότητα έτσι κι
αλλιώς, αλλά πολλές φορές μπορείς να νιώσεις μοναξιά· όχι εγώ μέσ’ την παρέα,
άλλα εμείς μέσα στο χώρο και γι’ αυτό καταλήγει έτσι στιχουργικά.
Πόσο δύσκολο είναι να διατηρείτε την δική σας
δισκογραφική εταιρεία και να ασχολείστε με όλα όσα αυτή συνεπάγεται και
απαιτεί;
Είναι πολύ δύσκολο. Αυτό το πράγμα που πολλές φορές σου
δίνει χαρά, μπορεί να σε καταρρακώσει κιόλας και εμείς το έχουμε πάθει με την
εταιρεία. Την κρατάμε με νύχια και με δόντια, γιατί σε βάζει σε ένα κυκεώνα
σύγχυσης και ενασχόλησης με πρακτικά θέματα και προβλήματα, τα οποία σου
δηλητηριάζουν το μυαλό.
Πέρα απ’ την κυκλοφορία των δίσκων σας, μέσω της
εταιρίας σας μήπως εκφράζεται και την γνώμη σας για την δισκογραφία;
Έτσι είναι και γι’ αυτό την βγάλαμε “Thisismyvoice”. Σαν παρέα τα
κάνουμε όλα μόνοι μας. Ο Θάνος ζωγραφίζει, άλλος γράφει στίχους, μουσική και
μας αρέσει όλους αυτό. Από την άλλη είναι και μια προσπάθεια να δημιουργηθεί
μια οικονομική αυτονομία.
Πως σας φάνηκε ως εμπειρία η μουσική επένδυση,
παλαιότερα μιας ταινίας μικρού μήκους με το τραγούδι «Όταν ο χρόνος πέφτει σε
τοίχο» και πιο πρόσφατα μιας θεατρικής παράστασης με το τραγούδι «Δις Τζούλια»
;
Είχε πάρα πολύ ενδιαφέρον. Όποτε μας δίνονται οι
ευκαιρίες και συνειδητοποιούμε ότι οι άνθρωποι, οι οποίοι μας προτείνουν να
συνεργαστούμε σε μια ταινία ή ένα θεατρικό είναι ενδιαφέροντες, είναι μεγάλη
μας χαρά. Τη μουσική για το «Δις Τζούλια» του Στρίνμπεργκ, που ανέβηκε στο
μικρό θέατρο της οδού Κεφαλληνίας σε σκηνοθεσία της Έφης Οικονόμου, τη
συνθέσαμε με δημιουργικό πυρετό θα έλεγα. Είδαμε πρόβες απ’ την παράσταση,
διαβάσαμε το κείμενο και μπήκαμε στο δωματιάκι που κάναμε πρόβες, αφεθήκαμε
ελεύθεροι και δημιουργήσαμε συγκεκριμένα μουσικά μοτίβα πάνω σε συγκεκριμένα
σημεία που μας είχε ζητήσει η σκηνοθέτρια και γράψαμε 8-9 τραγούδια μέσα σε 10
μέρες.
Σε κάθε δίσκο σας μελοποιείτε και από κάποιον ή
κάποιους ποιητές. Με ποια κριτήρια γίνετε η επιλογή του εκάστοτε ποιήματος και
ποιητή;
Έχει συμβεί ένα περίεργο εδώ. Όλα όσα έχουν μελοποιηθεί
έως τώρα, έχουν γίνει έτσι, ξαφνικά και αυθόρμητα. Έτσι έγινε και με τον
Ρουμελιωτάκη (Το τραγούδι της Βάλιας και του λύκου). Εγώ πάντα είχα στο μυαλό
μου το ποιηματάκι αυτό και πάνω σε μια μουσική ιδέα που έπαιξε στο στούντιο,
άρχισα να τραγουδάω από μέσα μου τους στίχους του κ. Ρουμελιωτάκη. Όταν το
έδειξα στα παιδιά χαρήκανε, γιατί τους άρεσε αυτή η παιδική αθωότητα ενώ στο
τέλος σου δημιουργεί μέσα στην όλη αθωότητα του, μια ανατριχίλα.
Υπάρχει κάποια στιγμή που να ξεχωρίζει απ’ τις
συναυλίες σας;
Το καλοκαίρι πριν δύο χρόνια, μας είχε καλέσει ένας
γιατρός, φίλος μας, στο ψυχιατρείο της Λέρου που δουλεύει. Αποφάσισαν να κάνουν
μια συναυλία για τους τροφίμους του ψυχιατρείου στα πλαίσια μιας εναλλακτικής
θεραπείας. Μας παρακάλεσε να τους βοηθήσουμε να υλοποιήσουν αυτή την ιδέα και
το κάναμε μαζί με τους RelevantBox. Η συναυλία έγινε
και καθώς παίζαμε, οι άνθρωποι χορεύανε με έναν παραληρηματικό τρόπο, σε μια
μουσική που ακούγανε και τους φαινότανε οικεία, ανοίκεια, περίεργη, δεν ξέρω.
Ήταν εκπληκτική η αίσθηση, η εμπειρία. Νιώσαμε συγκλονισμένοι.
Ποια τα σχέδια σας για το μέλλον;
Θα κάνουμε κάποιες συναυλίες λίγο να χαλαρώσουμε. Αυτός
είναι ο κύκλος μας· έχει μια γλυκιά ρουτίνα, να το πούμε έτσι: μαζεύεις
τραγούδια, κάνεις δίσκο, κάνεις συναυλίες, μετά παίρνουμε τις αποστάσεις μας, ο
καθένας ζει και λίγο ξέχωρα απ’ τον άλλον, συγχρόνως συλλέγει τις ιδέες του και
ξαναμαζευόμαστε.
Τελικά τι «Απόμεινε από την Ευτυχία»
Μένουν πολλά πράγματα. Έτσι κι αλλιώς η ευτυχία είναι ένα
περίεργο πράγμα, ένα εύθραυστο συναίσθημα. Κάποιος έλεγε ότι είναι «ένα
συναίσθημα, το οποίο έχει την ιδιότητα ή την ικανότητα να αυτοεξαντλείται όταν
αφήνεται ελεύθερο να αναπτυχθεί».
Σημαντικές στιγμές της πορείας τους:
1990 ίδρυση του γκρουπ οριστικοποιούν τη σύνθεσή τους
1993 οριστικοποιούν τη σύνθεσή τους: Θάνος Ανεστόπουλος (φωνητικά), Τάσος
Μαχάς (τύμπανα), Νίκος Μπαρδής (κιθάρα), Παντελής Ροδοστόγλου (μπάσο), Κυριάκος
Τσουκαλάς (κιθάρα).
1994 ηχογραφούν το 7ίντσο
«Λιώνοντας Μόνος/Κάτω απ’ το Ηφαίστειο»
1996 η πρώτη ολοκληρωμένη τους
δουλειά, με τον τίτλο «Έγινε η Απώλεια Συνήθεια μας».»
1998 επόμενο δισκογραφικό βήμα
«Κάτι Σαράβαλες Καρδιές ».
2000 αποχώρηση του Παναγιώτη
Μπερλή (πλήκτρα) από τα Διάφανα Κρίνα και «διαζύγιο» από την WipeOutRecords. Ωστόσο το 2000 όμως,
αποδεικνύεται αρκετά παραγωγικό για το συγκρότημα, αφού κυκλοφορούν πρώτα το single«Είναι που Ήρθαν Όλα Αργά» και μετέπειτα το τρίτο ολοκληρωμένο τους άλμπουμ,
που φέρει τον τίτλο «Ευωδιάζουν Αγριοκέρασα οι Σιωπές».
2003 κυκλοφορεί ο τέταρτος
δίσκος τους «ονομάζεται «Ότι Απόμεινε από την Ευτυχία»
