Μαυρα μεσάνυχτα;
Οι Έλληνες συνεχίζουν να βρίζουν, να φτύνουν και να πετάνε οτιδήποτε διαφέρει από το καλούπι τους; Τρεις σκηνοθέτες που την περίοδο αυτήν παρουσιάζουν παραστάσεις με γκέι θεματολογία απαντούν για το εάν οι Έλληνες είναι βαθιά νυχτωμένοι στο θέμα της ομοφυλοφιλίας και για το εάν οι γκέι αντιμετωπίζονται με ρατσιστική διάθεση εν έτει 2011.
Δηµήτρης Μωραΐτης
συγγραφέας και σκηνοθέτης της παράστασης «Κρυφά απογεύματα», θέατρο Χώρα
Πίσω από μια κοινωνία που αντιμετωπίζει με ρατσιστική διάθεση οποιονδήποτε άνθρωπο ή ομάδα ανθρώπων που πρεσβεύουν κάτι «διαφορετικό» (ιδέα, κουλτούρα, σεξουαλικό προσανατολισμό) κρύβεται 99% μια κοινωνία με οπισθοδρομικό σύστημα εκπαίδευσης, ανόητο life style, ανίκανους ή «βρόμικους» πολιτικούς και μια Εκκλησία που έχει ακόμα τη δύναμη να ελέγχει τα μυαλά των αγράμματων… Επομένως, όπως καταλαβαίνετε, δεν μου κάνει καμία εντύπωση ότι είμαστε οι Έλληνες βαθιά νυχτωμένοι στο θέμα της ομοφυλοφιλίας και, γενικότερα… βαθιά νυχτωμένοι!
Έφτασε η ώρα να ξυπνήσουμε, νομίζω. Λίγο απότομα, βέβαια, αλλά... δεν πειράζει, περαστικά μας! Οι πολιτικοί και οι καλλιτέχνες, για να υπάρξουν και να είναι δημοφιλείς και αγαπητοί στο λαό-πελάτες, «πουλάνε» τον εαυτό τους. Είναι, λοιπόν, κατανοητό που σε μια κοινωνία η οποία αντιμετωπίζει ρατσιστικά την όποια διαφορετικότητα φοβούνται και κρύβουν τη σεξουαλική τους προτίμηση. Είμαστε πολύ μακριά ακόμα ως κοινωνία από τη μέρα που θα υποστηρίξουμε - αποδεχτούμε έναν/μία πολιτικό ή δήμαρχο που θα συζεί «ανοιχτά» με τον/τη σύντροφό του.
Σταύρος Στάγκος
σκηνοθέτης της παράστασης «Pride» του Alexi Kaye Campbell, Θεατρική Σκηνή Αθηναΐς - «Ζωή Λάσκαρη»
Σίγουρα τα πράγματα δεν είναι όπως ήταν πριν από 20 και 30 χρόνια. Σήμερα είναι πιο εύκολο να είσαι ομοφυλόφιλος. Νομίζω, όμως, ότι το θέμα δεν είναι μόνο ελληνικό – το θέμα της διαφορετικότητας απασχολεί την κοινωνία. Για παράδειγμα, διάβαζα πριν από λίγες μέρες στο internet ότι τρεις κοπέλες 18 χρονών σκότωσαν έναν 62χρονο ομοφυλόφιλο στη Βρετανία και πριν από δύο μήνες ένα 14χρονο αγόρι στην Αμερική αυτοκτόνησε διότι οι συμμαθητές του έλεγαν πως είναι ομοφυλόφιλο… Γνωρίζω έναν πατέρα που έχει πάρει διαζύγιο και δεν τολμάει να παραδεχτεί πως είναι ομοφυλόφιλος διότι έχει ένα παιδί 10 ετών. Δεν το παραδέχεται, διότι η εικόνα της κοινωνίας απέναντι στους γκέι είναι καταδικαστική. Φοβάται την εικόνα που θα σχηματίσει η κοινωνία γι’ αυτόν ως πατέρα, αλλά και την εικόνα που θα σχηματίσει το παιδί του. Σίγουρα τα πράγματα είναι καλύτερα, αλλά ακόμα υπάρχει πολύς δρόμος μέχρι το διαφορετικό να γίνει αποδεκτό. Για την ώρα, το διαφορετικό έχει γίνει απλώς πιο ανεκτό. Οι Έλληνες εξελίσσονται, αλλά έχουν πολύ δρόμο μπροστά τους…
Δηµήτρης Κοµνηνός
σκηνοθέτης της παράστασης «Fucking Games» του Grae Cleugh, θέατρο Βικτώρια
Οι ομοφυλόφιλοι στην Ελλάδα αντιμετωπίζονται με βαθιά ρατσιστική διάθεση. Το πιο θλιβερό είναι ότι αυτό συμβαίνει κυρίως από μια μερίδα ομοφοβικών ανθρώπων που, όντας ομοφυλόφιλοι οι ίδιοι, βάλλουν εναντίον όλων εκείνων που με προσωπικό και συλλογικό αγώνα κατέκτησαν το αυτονόητο δικαίωμα στην ερωτική χειραφέτηση! Και γι’ αυτό έρχονται ως πρόσχημα λόγοι μικροπολιτικοί, λόγοι κοινωνικού επαρχιωτισμού, λόγοι θρησκευτικού μεσαιωνισμού. Ο καθένας χωριστά και πολλές φορές όλοι μαζί συνιστούν μια κοινωνία που αρνείται να κοιταχτεί στον καθρέφτη της, προτιμώντας να ζει μια διπλή ζωή, γεμάτη συμβάσεις και συμπλέγματα. Και η οποία καταλήγει στο τέλος να τρώει τις ίδιες τις σάρκες της, προσποιούμενη ότι τίποτε από όλα αυτά γύρω της δεν συμβαίνει πραγματικά...
Δηµήτρης Μωραΐτης
συγγραφέας και σκηνοθέτης της παράστασης «Κρυφά απογεύματα», θέατρο Χώρα
Πίσω από μια κοινωνία που αντιμετωπίζει με ρατσιστική διάθεση οποιονδήποτε άνθρωπο ή ομάδα ανθρώπων που πρεσβεύουν κάτι «διαφορετικό» (ιδέα, κουλτούρα, σεξουαλικό προσανατολισμό) κρύβεται 99% μια κοινωνία με οπισθοδρομικό σύστημα εκπαίδευσης, ανόητο life style, ανίκανους ή «βρόμικους» πολιτικούς και μια Εκκλησία που έχει ακόμα τη δύναμη να ελέγχει τα μυαλά των αγράμματων… Επομένως, όπως καταλαβαίνετε, δεν μου κάνει καμία εντύπωση ότι είμαστε οι Έλληνες βαθιά νυχτωμένοι στο θέμα της ομοφυλοφιλίας και, γενικότερα… βαθιά νυχτωμένοι!
Έφτασε η ώρα να ξυπνήσουμε, νομίζω. Λίγο απότομα, βέβαια, αλλά... δεν πειράζει, περαστικά μας! Οι πολιτικοί και οι καλλιτέχνες, για να υπάρξουν και να είναι δημοφιλείς και αγαπητοί στο λαό-πελάτες, «πουλάνε» τον εαυτό τους. Είναι, λοιπόν, κατανοητό που σε μια κοινωνία η οποία αντιμετωπίζει ρατσιστικά την όποια διαφορετικότητα φοβούνται και κρύβουν τη σεξουαλική τους προτίμηση. Είμαστε πολύ μακριά ακόμα ως κοινωνία από τη μέρα που θα υποστηρίξουμε - αποδεχτούμε έναν/μία πολιτικό ή δήμαρχο που θα συζεί «ανοιχτά» με τον/τη σύντροφό του.
Σταύρος Στάγκος
σκηνοθέτης της παράστασης «Pride» του Alexi Kaye Campbell, Θεατρική Σκηνή Αθηναΐς - «Ζωή Λάσκαρη»
Σίγουρα τα πράγματα δεν είναι όπως ήταν πριν από 20 και 30 χρόνια. Σήμερα είναι πιο εύκολο να είσαι ομοφυλόφιλος. Νομίζω, όμως, ότι το θέμα δεν είναι μόνο ελληνικό – το θέμα της διαφορετικότητας απασχολεί την κοινωνία. Για παράδειγμα, διάβαζα πριν από λίγες μέρες στο internet ότι τρεις κοπέλες 18 χρονών σκότωσαν έναν 62χρονο ομοφυλόφιλο στη Βρετανία και πριν από δύο μήνες ένα 14χρονο αγόρι στην Αμερική αυτοκτόνησε διότι οι συμμαθητές του έλεγαν πως είναι ομοφυλόφιλο… Γνωρίζω έναν πατέρα που έχει πάρει διαζύγιο και δεν τολμάει να παραδεχτεί πως είναι ομοφυλόφιλος διότι έχει ένα παιδί 10 ετών. Δεν το παραδέχεται, διότι η εικόνα της κοινωνίας απέναντι στους γκέι είναι καταδικαστική. Φοβάται την εικόνα που θα σχηματίσει η κοινωνία γι’ αυτόν ως πατέρα, αλλά και την εικόνα που θα σχηματίσει το παιδί του. Σίγουρα τα πράγματα είναι καλύτερα, αλλά ακόμα υπάρχει πολύς δρόμος μέχρι το διαφορετικό να γίνει αποδεκτό. Για την ώρα, το διαφορετικό έχει γίνει απλώς πιο ανεκτό. Οι Έλληνες εξελίσσονται, αλλά έχουν πολύ δρόμο μπροστά τους…
Δηµήτρης Κοµνηνός
σκηνοθέτης της παράστασης «Fucking Games» του Grae Cleugh, θέατρο Βικτώρια
Οι ομοφυλόφιλοι στην Ελλάδα αντιμετωπίζονται με βαθιά ρατσιστική διάθεση. Το πιο θλιβερό είναι ότι αυτό συμβαίνει κυρίως από μια μερίδα ομοφοβικών ανθρώπων που, όντας ομοφυλόφιλοι οι ίδιοι, βάλλουν εναντίον όλων εκείνων που με προσωπικό και συλλογικό αγώνα κατέκτησαν το αυτονόητο δικαίωμα στην ερωτική χειραφέτηση! Και γι’ αυτό έρχονται ως πρόσχημα λόγοι μικροπολιτικοί, λόγοι κοινωνικού επαρχιωτισμού, λόγοι θρησκευτικού μεσαιωνισμού. Ο καθένας χωριστά και πολλές φορές όλοι μαζί συνιστούν μια κοινωνία που αρνείται να κοιταχτεί στον καθρέφτη της, προτιμώντας να ζει μια διπλή ζωή, γεμάτη συμβάσεις και συμπλέγματα. Και η οποία καταλήγει στο τέλος να τρώει τις ίδιες τις σάρκες της, προσποιούμενη ότι τίποτε από όλα αυτά γύρω της δεν συμβαίνει πραγματικά...
