«Ο Δαλάι Λάμα σημαίνει διαφορετικά πράγματα για διαφορετικούς ανθρώπους. Για μερικούς είμαι ένας ζωντανός Βούδας, η γήινη εκδήλωση του Avalokiteshvara, του Bodhisattva* της συμπόνιας. Για άλλους είμαι ένας «Θεός-Βασιλιάς». Τίποτα από αυτά δεν είναι δικές μου ιδέες. Για μένα «Δαλάι Λάμα» είναι ένας τίτλος ο οποίος υποδηλώνει το γραφείο που κατέχω. Είμαι απλά ένα ανθρώπινο πλάσμα και συμπτωματικά ένας Θιβετιανός που επέλεξε να είναι Βουδιστής μοναχός».**
Δαλάι Λάμα, από την αυτοβιογραφία του «Freedom in Exile”
*Bodhisattva, πιο εύκολα κατανοητό αν χωρίσεις τις δύο λέξεις.
Bodhi:η κατανόηση ή σοφία της υπέρτατης φύσης της
πραγματικότητας.
Sattva: σημαίνει κάποιος που παρακινείται από τη
οικουμενική συμπόνια.
**Τα περισσότερα από τα είκοσι –και βάλε- βιβλία που έχει ο γράψει ο Tenzin Guatso, ο δέκατος τέταρτος Δαλάι Λάμα ξεκινάνε με αυτή την παράγραφο.
27 Αυγούστου 2013, Νταραμσάλα, Ινδία
Εκείνο το πρωινό της Τρίτης ήταν το ίδιο με τα δύο προηγούμενα εκτός από τα ρούχα μου. Περίμενα τον Δαλάι Λάμα μαζί με άλλες πέντε χιλιάδες κόσμου μπροστά από τον κατάμεστο ναό Tsuglagkhang στην Νταραμσάλα στα πλαίσια μιας τριήμερης δημόσιας διδασκαλίας του. Λίγα δευτερόλεπτα πριν εμφανιστεί, το πλήρες όνομα του διέσχισε σαν αστραπή το μυαλό μου. Gelung (κίτρινο καπέλο), Gyalwa Rinpoche ("πολύτιμος νικητής"), Kundun ("παρόντας"), Yishin Norbu (ο πολύτιμος λίθος που εκπληρώνει επιθυμίες), η γήινη εκδήλωση του Avalokiteshvara, του Bodhisattva* της συμπόνιας, ο φέρον το λευκό λωτό…
Ήταν τόσο μακράς διαρκείας λοιπόν η αστραπή που έμεινα
κεραυνοβολημένος.
Και όταν επιτέλους εκείνος έφτασε στα δέκα μέτρα και είχα
πια το πολυπόθητο πλάνο για το οποίο πάλευα τρεις μέρες, χαμήλωσα την κάμερα,
ένωσα τα χέρια σε στάση προσευχής και υποκλίθηκα.
Ξαφνικά ο Δαλάι Λάμα, σα να αισθάνθηκε κάτι, σταμάτησε το βήμα του, γύρισε, με έδειξε ανάμεσα στο πλήθος, με φώναξε στο μέρος του ενώ ταυτόχρονα άρχισε να έρχεται κοντά μου.
Πριν βγάλεις το κυνικό «δυτικό» εαυτό σου στην επιφάνεια και ειρωνευτείς τα περί ενεργειών, οφείλω να ομολογήσω τι φορούσα. Ένα t-shirt με τον Big Lebowskiντυμένο με χιτώνα, φωτοστέφανο κρατώντας ένα μπουκάλι γάλα. Έμοιαζε τόσο με τον Χριστό που εκείνο το πρωινό αποφάσισα να το φορέσω επίτηδες για να του τραβήξω την προσοχή. Μάλλον έπιασε.
Όταν την ίδια μέρα σκέφτηκα πιο ψύχραιμα τα πράγματα ανακάλυψα και έναν άλλο λόγο, τον οποίο θα σας αποκαλύψω στο τέλος της ιστορίας. Προς το παρόν έπρεπε να του απαντήσω και είχα παγώσει εντελώς.
«You, where are you from?» με ρώτησε με τη γλυκιά αλλά τραχιά
ταυτόχρονα φωνή του.
Υπάρχει ένα πρωτόκολλο όταν συναντάς τον Δαλάι Λάμα. Δεν
τον κοιτάς στα μάτια και δεν τον ακουμπάς. Το πρώτο ήταν πολύ εύκολο επειδή απλά
δεν… μπορούσα. Αλλά όταν μου έδωσε το χέρι του κάνοντας για ακόμη φορά κατά τη
διάρκεια της θητείας του το πρωτόκολλο κουρελόχαρτο ο χρόνος στάθηκε ακίνητος.
«Αυτή είναι η ιστορία της γνωριμίας μου με έναν άλλο,
εντελώς διαφορετικό κόσμο που ζει και αναπνέει παράλληλα, στη σκιά του δικού
μας δυτικού κόσμου.
