25 Ιουλίου 2013, Leh, επαρχία Λαντάκ, Κασμίρ, Ινδία
Προσγειώθηκα στο αεροδρόμιο του Leh στο Κασμίρ, δεκαέξι ώρες αφού είχα αφήσει το Ελ. Βενιζέλος και τρεις πτήσεις αργότερα. Τα 3.256 μέτρα στα οποία βρίσκεται το καθιστούν ένα από τα ψηλότερα αεροδρόμια στον κόσμο. Η πτήση Δελχί-Leh είναι μια εμπειρία που σου μένει για πάντα χαραγμένη. Οι χιονισμένες και δυσπρόσιτες κορυφές των Ιμαλάϊων κείτονται μόλις μερικές εκατοντάδες μέτρα από τα πόδια σου. Η εικόνα που αντικρίζεις είναι ονειρεμένη. Όλες οι πτήσεις στο αεροδρόμιο του Leh πραγματοποιούνται νωρίς το πρωί γιατί από το μεσημέρι οι άνεμοι που έρχονται από τα βουνά καθιστούν την προσγείωση και την απογείωση εξαιρετικά επικίνδυνες. Για λόγους ασφαλείας οι χειραποσκευές απαγορεύονται σε όλες τις πτήσεις από το Κασμίρ.
Το οροπέδιο του Lehδε μοιάζει απλά σεληνιακό τοπίο, είναι παντελώς απόκοσμο. Μια στενή λωρίδα μερικών μέτρων πρασίνου ακολουθεί σαν φίδι την πορεία του Ινδού ποταμού και σου δίνει την εντύπωση, η οποία δεν απέχει και πολύ από την πραγματικότητα, ότι τίποτε δεν είναι δυνατό να ζήσει έξω από αυτή. Η χερσαία πρόσβαση είναι δυνατή μόνο από Μαίο μέχρι αρχές Οκτώβρη. Μετά τα περάσματα των Ιμαλαΐων κλείνουν για το χειμώνα. Και τότε ξεκινά το γλέντι. Γιατί μην έχοντας τι άλλο να κάνουν οι είκοσι επτά χιλιάδες όλοι κι όλοι κάτοικοι του Leh το ρίχνουν στα –εσωτερικού χώρου- φεστιβάλ και γιορτές. Άλλωστε έξω έχει μείον δεκαπέντε βαθμούς κελσίου.
Το καλοκαίρι όμως ο καιρός είναι ιδανικός, ηλιόλουστος με μια ευχάριστη ψυχρούλα τα βράδια. Το Κασμίρ, βόρειο σύνορο της ινδικής επικράτειας, είναι και το μόνο μέρος της που δεν επηρεάζεται από τους μουσώνες. Αυτός ήταν ο δεύτερος λόγος που ξεκίνησα το οδοιπορικό μου από εκεί αφού ήξερα καλά ότι το μεγαλύτερο μέρος αυτού του ταξιδιού θα το περνούσα ανακαλύπτοντας τις πιο απίθανες καβάτζες για να προφυλαχθώ από τους μουσώνες που τον Ιούλιο και τον Αύγουστο μαστιγώνουν την Ινδία.
Ο πρώτος είναι ότι η επαρχία του Λαντάκ όπου βρίσκεται η παραμυθένια πόλη του Leh, με το κάστρο –σχεδόν πιστή αντιγραφή του παλατιού του Δαλάι Λάμα στη Λάσα, της περίφημης Ποτάλα, σε μικρότερο βέβαια μέγεθος- είναι το μόνο μέρος που στην πραγματικότητα είναι 100% Θιβέτ και είναι ελεύθερο, δεν έχει καταληφθεί από την Κίνα. Ίσως δεν υπάρχει καταλληλότερο και ταυτόχρονα πιο όμορφο μέρος στον κόσμο για να έρθεις σε επαφή με τον θιβετιανό βουδισμό. Και αφού ήξερα ότι ο τελικός μου προορισμός ήταν η έδρα του Δαλάι Λάμα, η Νταρμάσαλα στην Ινδία, αρκετές εκατοντάδες χιλιόμετρα πιο νότια, με απόκρυφη επιθυμία να καταφέρω να τον γνωρίσω και να του πάρω συνέντευξη, η πιο σωστή αφετηρία έπρεπε να είναι το Leh. Υπήρχε όμως και τρίτος λόγος, εξαιρετικά σοβαρός και ακόμα πιο συναρπαστικός, τον οποίο επιτρέψτε μου να σας αποκαλύψω στη συνέχεια.
Προς το παρόν προσπαθούσα να συνέλθω από το συναίσθημα μέθης και την κόπωση που νιώθεις όταν φτάνεις αεροπορικώς στα 3500 μέτρα. Άλλους τους επηρεάζει περισσότερο και άλλους λιγότερο, σίγουρα πάντως όλοι φροντίζουν να το πάνε μαλακά τις δύο πρώτες μέρες γιατί αλλιώς τα βλέπεις όλα κωλυόμενα.
Κασμίρ, μια μπερδεμένη ιστορία
Όπως στις περισσότερες περιπτώσεις έτσι και σε αυτή του Κασμίρ την αποχώρηση των αποικιοκρατών ακολούθησε το μπάχαλο της αναδιανομής της εξουσίας. Όταν λοιπόν η Ινδία κέρδισε την ανεξαρτησία της από τη Μεγάλη Βρετανία το 1947, το ανεξάρτητο βασίλειο του Κασμίρ που μέχρι τότε δήλωνε υποταγή στο Στέμμα ήταν ένα μεγάλο ερώτημα που θα προσαρτηθεί. Ενώ η πλειονότητα του ήταν μουσουλμάνοι, είχε Ινδουιστή βασιλιά και ένα αξιοσέβαστο πληθυσμό τόσο ινδουιστών όσο και βουδιστών. Οι τελευταίοι βέβαια ως γνωστόν δεν πολυασχολούνται με τέτοια πεζά και γήινα θέματα όπως η εξουσία όμως η Ινδία και το Πακιστάν διεξήγαγαν τρεις πολέμους με μήλον της έριδος το Κασμίρ. Και το σκέφτονται και για τέταρτο ο οποίος βέβαια θα είναι και ο τελευταίος γύρος, για όλους μας, αφού αμφότερες διαθέτουν πυρηνικά.
Και ενώ τα τελευταία χρόνια η ένταση έμοιαζε να καταλαγιάζει, δέκα μέρες πριν ξεκινήσω μερικοί Ουκρανοί τουρίστες εκτελέστηκαν από φονταμενταλιστές στο πακιστανικό τμήμα του Κασμίρ ενώ στο ινδικό και την πρωτεύουσα Srinagarη κατάσταση παρέμενε χαοτική με απαγωγές, διαδηλώσεις, βασανισμούς από την αστυνομία και ταξιδιωτικές οδηγίες που απέτρεπαν τους επισκέπτες. Αποφάσισα λοιπόν να ασχοληθώ μόνο με το ανατολικό κομμάτι του Κασμίρ, την επαρχία του Λαντάκ, που έχει σχεδόν αμιγώς βουδιστικό πληθυσμό και μια υπέροχη πόλη, το Leh, βγαλμένη από παραμύθι. Βέβαια και εκεί η περιοχή είναι διαφιλονικούμενη μεταξύ Ινδίας και Κίνας αλλά επικρατεί ηρεμία. Στην πραγματικότητα αυτή η περιοχή και ο πληθυσμός της είναι μια προέκταση του Θιβέτ.
< Προηγούμενο Κεφάλαιο εδώ Η συνέχεια εδώ >
