4 Αυγούστου 2013, Νταραμσάλα, Himachal Pradesh, Ινδία
Όσο ο Δαλάι Λάμα έκανε διαλογισμό στο Leh, στο Κασμίρ, στα ίδια μοναστήρια που
είχα βρεθεί μια εβδομάδα πριν, εγώ περνούσα τις μέρες μου δουλεύοντας με τον
Γάλλο δημοσιογράφο πάνω στο ντοκιμαντέρ του για το Θιβέτ. Μου ζήτησα ευγενικά
να μην αναφέρω το όνομά του επειδή φοβόταν τους Κινέζους και δεν ήθελε με
τίποτα να μπει στη μαύρη λίστα τους. Ο φίλος είχε γυρίσει όλο τον κόσμο, δεν
υπήρχε καμία χώρα όπου να υπάρχει ένοπλη σύρραξη και να μην έχει κάνει ντοκιμαντέρ
για αυτή. Ωστόσο το ντοκιμαντέρ για το Θιβέτ θα το υπέγραφε με ψευδώνυμο. Εδώ
μπορείτε να δείτε το teaserτης γαλλικής τηλεόρασης που μου έστειλε πριν 2 εβδομάδες http://goo.gl/w4fpGM
Περνούσαμε τα πρωινά βλέποντας «απόρρητα» βίντεο της κινεζικής αστυνομίας από τις ανδραγαθίες των ανδρών της στο Θιβέτ διαλέγοντας τα λιγότερο σκληρά ώστε να μπορούν να μεταδοθούν από τη δυτική τηλεόραση. Γιατί δεν είναι εύκολη εικόνα τα ανοιγμένα μυαλά στην τηλεόραση του Γάλλου ή του Αμερικανού αμέσως μόλις έχει πάρει το δείπνο του. Το πιο ενδιαφέρον όμως ήταν το πώς είχε καταφέρει αυτό το υλικό να φτάσει στα χέρια των Θιβετιανών. Μερικά στελέχη της κινεζικής αστυνομίας ήταν περισσότερο άνθρωποι παρά… στελέχη και είχαν απηυδήσει να βλέπουν στρατιώτες να κυνηγάνε σαν τα πρόβατα βουδιστές μοναχούς και να τους ξυλοκοπούνε μέχρι θανάτου…
Το εστιατόριο του Ηotel Tibet, το οποίο ανήκει στην εξόριστη κυβέρνηση του Θιβέτ, είναι
ένα από τα λίγα μέρη στην Νταραμσάλα όπου μπορείς να πιείς μπύρα και το
μοναδικό μέρος που σερβίρει χοιρινό. Υπό την έννοια αυτή είναι μακράν το πιο
κοσμοπολίτικο μέρος της (κωμό)πολης. Στο μπάρ του δε, μπορείς να κάνεις όλα
αυτά καπνίζοντας ταυτόχρονα. Μοιραία έγινε το στέκι μας. Άλλωστε κάθε σωστός
γραφιάς οφείλει να συχνάζει στα μέρη που πηγαίνουν οι πηγές του. Και εδώ
σύχναζαν όλα τα στελέχη της κυβέρνησης. Του χύμα αυτού πράγματος που ονομάζεται
κυβέρνηση του Θιβέτ.
Ο άνθρωπος μέσα από τον οποίο περνούσε ο δρόμος για τη συνέντευξη με τον Δαλάι Λάμα ονομαζόταν Τένζιν Τάκλα. Ήταν ο ανιψιός του. Σπουδαγμένος στην Αμερική ο νεαρός έμπιστος του Θιβετιανού ηγέτη ήταν ένα αδιαπέραστο φράγμα σε όσους ήθελαν να τον πλησιάσουν. Και ήταν πολλοί. Πάρα πολλοί. Τόσοι πολλοί που ο Τάκλα είχε και βοηθούς. Είχε τη φήμη έξυπνου ανθρώπου και έχαιρε το σεβασμό τουλάχιστον όλων όσων από την κυβέρνηση του θιβέτ είχα γνωρίσει.
7 Αυγούστου 2013, Νταραμσάλα, Himachal Pradesh, Ινδία
«Ξέρετε, το πρόγραμμα του είναι πολύ βαρύ και είναι και μεγάλος άνθρωπος πια».
Είχα καταφέρει να εξασφαλίσω ένα ραντεβού με τον Τάκλα αλλά η απάντηση που πήρα ήταν πέρα για πέρα απογοητευτική. Το κακό είναι ότι δεν έμοιαζε να υπάρχουν περιθώρια εναλλακτικής. Ο Δαλάι Λάμα θα επέστρεφε γύρω στις 22 Αυγούστου αφού στις 25 ξεκινούσε μια τριήμερη δημόσια διδασκαλία στο ναό του στη Νταραμσάλα.
Το planB ήταν να μιλήσω με το προξενείο του Θιβέτ στη Γενεύη επειδή η Ελλάδα άνηκε στη δική τους αρμοδιότητα. Και αυτοί όμως με παρέπεμψαν στον Τάκλα. Κάθε μέρα μελετούσα αρκετές ώρες τα βιβλία που είχε γράψει. Αρκετές από τις ερωτήσεις που είχα στο μυαλό μου να του κάνω έβρισκαν στις σελίδες τους την απάντησή τους.
«Από την κινέζικη εισβολή και έπειτα, περισσότεροι από ένα εκατομμύριο Θιβετιανοί σκοτώθηκαν ή πέθαναν εξαιτίας των πολιτικών του Πεκίνου. Δεν μπορώ να κατανοήσω το κίνητρο της κινεζικής ηγεσίας να εξαλείψει τη φυλή μας. Δεν μπορώ να εξηγήσω πως τα ευγενή ιδανικά καλών ανθρώπων μετατράπηκαν σε αλόγιστη βαρβαρότητα στο όνομα του κομμουνισμού.
Παρόλα αυτά η επιδίωξη του κομμουνισμού υπήρξε ένα από τα μεγαλύτερα πειράματα όλων των εποχών και δεν αρνούμαι ότι εντυπωσιάστηκα αρχικά. Ένα μερίδιο ευθύνης για τις ακρότητες του κομμουνισμού βαραίνει και τη Δύση. Η εχθρότητα με την οποία υποδέχθηκε τις μαρξιστικές κυβερνήσεις προκάλεσε συχνά τις υπερβολικές προφυλάξεις που αναγκάστηκαν να πάρουν εκείνες για να προστατευθούν. Άρχισαν να υποπτεύονται τους πάντες και τα πάντα. Θυμάμαι ακόμα την παράλογη εκείνη σκηνή στο δωμάτιο του Λένιν στο Κρεμλίνο όταν επισκέφθηκα τη Μόσχα το 1982. Με επιτηρούσε ένας βλοσυρός πράκτορας ο οποίος φαινόταν έτοιμος να πυροβολήσει ανά πάσα στιγμή ενώ μια ξεναγός μηχανικά αφηγούταν την ιστορία της Οκτωβριανής επανάστασης.
Παρόλα αυτά παραμένω μισός Μαρξιστής. Δε διαφωνώ με τον καπιταλισμό, αρκεί να εφαρμόζεται με ουμανιστικό τρόπο, όμως τα θρησκευτικά μου πιστεύω με τραβάνε προς τον Σοσιαλισμό και τον Διεθνισμό. Ένα πράγμα που με ελκύει στον Μαρξισμό είναι ο ισχυρισμός του ότι ο άνθρωπος είναι τελικά υπεύθυνος για την ίδια του τη μοίρα. Αυτό αντανακλά ακριβώς τη βουδιστική σκέψη.
Ενάντια στα παραπάνω, οι χώρες που εφάρμοσαν καπιταλιστικές πολιτικές μέσα σε ένα δημοκρατικό πλαίσιο ήταν πολύ πιο ελεύθερες από εκείνες που κυνήγησαν το κομμουνιστικό ιδεώδες. Τελικά είμαι υπέρ των ανθρωπιστικών κυβερνήσεων οι οποίες φροντίζουν για το καλό ολόκληρης της κοινότητας. Όντως ο μισός μαρξιστής, σήμερα θα ψήφιζα υπέρ των Πρασίνων.»
Όσο μελετούσα τα βιβλία του Δαλάι Λάμα τόσο ανακάλυπτα έναν άνθρωπο με εξαιρετικό χιούμορ. Δεν είχα ιδέα πόσο πνευματώδης άνθρωπος ήταν. Η αυτοβιογραφία του ήταν τόσο καλογραμμένη που ένοιωθα ότι είχα αρχίσει να τον γνωρίζω. Είχε απαντήσει σε όλα τα σημαντικά ζητήματα της ζωής όχι με ένα δογματικό τρόπο αλλά με μια ανοιχτή ερμηνεία που δεν έκανε απέκλειε τη διαφορετική άποψη από τη δική του. Παράλληλα είχα ξεκινήσει να κάνω κάθε απόγευμα γιόγκα στην τάξη ενός από τους πιο αξιοσέβαστους δασκάλους στην Ινδία, του Vj. Είχα κάνει γιόγκα για πρώτη φορά στη ζωή μου δύο μήνες πριν πάω στην Ινδία και μου άρεσε τόσο πολύ που αν δεν ήταν η γιόγκα δεν ξέρω αν θα είχα αποφασίσει καν να κάνω αυτό το ταξίδι. Πολλές συμπτώσεις είχαν αρχίσει να μαζεύονται τελικά. Τόσες που στο τέλος αυτού του ταξιδιού είχα πειστεί ότι τίποτα δε είχε γίνει τυχαία…
Ο Γάλλος φίλος μετά τη Λάσα είχε πάει στο Νεπάλ, στους προσφυγικούς καταυλισμούς των Θιβετιανών. Επί τη ευκαιρία ανέβηκε και στο Basecampστο Έβερεστ. Εκεί γνώρισε έναν καταπληκτικό τύπο, έναν φωτογράφο από την Κολομβία, τον AndyVCο οποίος είχε κάνει το εξής απίθανο. Ενώ ήταν δικηγόρος, απεσταλμένος του Ο.Η.Ε. στη Γενεύη στην επιτροπή για τα ναρκωτικά, είχε παρατήσει την καλοπληρωμένη πλην γραφειοκρατική θέση του για να ακολουθήσει τα δύο μεγάλα του πάθη. Τη φωτογραφία και το αίσθημα δικαιοσύνης. Πλέον γύριζε τον κόσμο με μια μηχανή και έγραφε ιστορίες που άξιζε να δημοσιευθούν στο προσωπικό του ιστολόγιο andyvc.com. Αξίζει τον κόπο να ρίξετε μια ματιά. OΓάλλος έφευγε τον επόμενη ημέρα, επέμενε ότι έπρεπε να γνωρίσω τον Andy, ο Τέκλα μου είχε πει ό,τι ήθελε να μου πει, ο Δαλάι Λάμα θα έλειπε για τις επόμενες δύο εβδομάδες και γω είχα αρχίσει να φρικάρω λίγο με τους μουσώνες στη Νταρμασάλα σε συνδυασμό με τις δικές σας φωτογραφίες που γέμιζαν το timelineμου από το χαρωπό Αιγαίο. Έστειλα ένα mailστον AndyVc και εκείνος με κάλεσε στο Νεπάλ. Το ίδιο βράδυ πήρα το λεωφορείο για το Νέο Δελχί και το επόμενο πρωί προσγειώθηκα στο Κατμαντού.
9 Αυγούστου 2013, Κατμαντού, Νεπάλ
Ίσως ήμουν ο μόνος ξένος που δεν πήγε στο Νεπάλ και δεν έκανε trekking.
< Προηγούμενο Κεφάλαιο εδώ Η συνέχεια εδώ >
