10 Αυγούστου 2013, Πόκαρα, Νεπάλ
Δουλέψαμε παρέα με τον Andy VC για μια εβδομάδα. Μόλις είχε τελειώσει ένα θέμα για τα πιτσιρίκια στο Κατμαντού που σνιφάρουν κόλλα. Ένα θέμα που αφήσαμε σε εκκρεμότητα για την επόμενη φορά ήταν ένα από τα πιο δύσκολα επαγγέλματα στον κόσμο. Τροχονόμος στο Κατμαντού.
Ο Andy έκανε παρέα με έναν άλλο Λατινοαμερικάνο, τον Τονάτιου από το Εκουαδόρ, φοιτητή Φυσικής στην Καλιφόρνια, συνάδελφο δηλαδή γιατί και γω πτυχίο Φυσικού έχω. Όλη η οικογένεια του Τονάτιου ήταν κινηματογραφιστές. «Από τότε που εκλέχθηκε ο Κορέα, μια χρυσή περίοδος ξεκίνησε για τους κινηματογραφιστές του Εκουαδόρ» και απ’ ότι ισχυριζόταν ο Τονάτιου όχι μόνο για εκείνους. Το κράτος τους χρηματοδότησε γενναία για να κάνουν ντοκιμαντέρ πάνω στην πολιτιστική κληρονομιά της χώρας τους. Ο πατέρας του και ο θείος του, όντας γεννημένοι στην καρδιά της ζούγκλας του Αμαζονίου γύριζαν από άκρη σε άκρη ανακαλύπτοντας και φέρνοντας στο φως την πλούσια κουλτούρα των φυλών του Αμαζονίου. Τα Ηνωμένα Έθνη μόλις είχαν σταματήσει τη χρηματοδότηση του Εκουαδόρ σε αντιστάθμισμα της μη εκμετάλλευσης των τεράστιων πετρελαϊκών κοιτασμάτων του Αμαζονίου και την προστασία της παρθένας περιοχής. Ο Τονάτιου ήταν πολύ ανήσυχος για αυτό. Εκείνος και η οικογένεια του είχαν αναγκαστεί να εγκαταλείψουν τη χώρα και να μεταναστεύσουν στην Καλιφόρνια εξαιτίας του ταραγμένου πολιτικά βίου της χώρας που περιελάμβανε δολοφονίες και διακρίσεις ενάντια στο ιθαγενές κομμάτι του πληθυσμού όπως αυτοί. Μπόρεσαν να επιστρέψουν στη χώρα μόλις εκλέχθηκε ο Ραφαέλ Κορέα.
Ο Τονάτιου μόλις είχε γυρίσει από το Θιβέτ. Στα σύνορα οι Κινέζοι κατάσχουν τα Lonely Planet και όποιον άλλο τουριστικό οδηγό ή χάρτη του Θιβέτ βρουν πάνω στους τουρίστες,επιτρέπουν την είσοδο μόνο στα οργανωμένα γκρουπ και γυρίζουν πίσω όλους τους μεμονωμένους ταξιδιώτες. Έτσι ο μικρός από το Εκουαδόρ είχε περάσει παράνομα τα σύνορα κρυμμένος μέσα σε ένα τρένο και τριγυρνούσε το Θιβέτ με κίνδυνο να συλληφθεί ανά πάσα στιγμή. Μια νεαρή Κινέζα τον είχε πάρει υπό την προστασία της στη Λάσα και αυτός ήταν ο μόνος λόγος που δεν είχε μπλέξει άσχημα.
«Που πας μετά το Νεπάλ» με ρώτησε ο Τονάτιου. «Πρέπει να γυρίσω στην Ινδία, στη Νταραμσάλα για τη δημόσια διδασκαλία του Δαλάι Λάμα.»
«Οk brother, νομίζω πως θα έρθω μαζί σου.»
16 Αυγούστου 2013, Κατμαντού, Νεπάλ
Η πλατεία Ντουρμπάρ στην καρδιά του Κατμαντού, μνημείο παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομίας της Unesco, είναι ένα από ομορφότερα πράγματα που έχω δει στη ζωή μου. Εντυπωσιακές πανύψηλες ξύλινες μεσαιωνικές παγόδες που μπορείς να απολαύσεις το ηλιοβασίλεμα από τα σκαλιά που οδηγούν στην κορυφή τους και το παλάτι της πριγκίπισσας Κούμαρι. Ένα κοριτσάκι δύο, τριών χρονών επιλέγεται μέσα από μια ειδική διαδικασία για πριγκίπισσα, τη μεταφέρουν στο παλάτι και αρχίζουν να την αναθρέφουν με βασιλικά προνόμια. Μια δεκαετία αργότερα, όταν της έρχεται το πρώτο αίμα της δίνουν σύνταξη εφ όρου ζωής και βρίσκουν την επόμενη! Μετά από αρκετούς αιώνες υπάρχουν αρκετά στατιστικά για να υποστηρίξουν ότι οι άντρες που παντρεύονται μετέπειτα οι πρώην πριγκίπισσες είναι εξαιρετικά κακότυχοι. Ίσως δεν υπάρχει τίποτα μεταφυσικό σε αυτό. Φαντάσου να παντρευτείς μια γυναίκα που έχει αναθραφεί ως πριγκίπισσα και μετά βρέθηκε με προίκα μεν αλλά στα κρύα του λουτρού. Εδώ το σύνδρομο της πριγκίπισσας ζει και βασιλεύει και χωρίς να έχεις κάτσει ποτέ σε θρόνο…
26 Αυγούστου 2013, ναός του Δαλάι Λάμα, Νταραμσάλα, Ινδία
Οι μουσώνες είχαν αρχίσει να υποχωρούν δειλά δειλά. Επιτέλους έβλεπα για πρώτη φορά ήλιο στην Νταραμσάλα. Εντωμεταξύ η ενέργεια της κωμόπολης είχε αλλάξει εντελώς από την τελευταία φορά που ήμουν εκεί. Τέσσερις με πέντε χιλιάδες κόσμου είχαν συρρεύσει από όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης για να ακούσουν το Δαλάι Λάμα. Τα πανδοχεία, τα καφέ και τα εστιατόρια ήταν ασφυκτικά γεμάτα από κόσμο που είχε ένα διάπλατο γαλήνιο χαμόγελο στα χείλη. Ένοιωθες τη συσσωρευμένη θετική ενέργεια σαν ηφαίστειο έτοιμο να εκραγεί.
Τα μέτρα ασφαλείας στο ναό του Δαλάι Λάμα ήταν εξαιρετικά αυστηρά. Ενδεχόμενη δολοφονία του θα σήμαινε ότι το Θιβέτ θα έχανε το χαρισματικό εκπρόσωπό του μέχρι η επόμενη μετενσάρκωσή του να έφτανε σε μια ικανοποιητική ηλικία για να αρθρώσει πειστικό πολιτικό λόγο. Αυτό είχαν εκμεταλλευτεί οι Κινέζοι όταν εισβάλλανε στο Θιβέτ το 1949. Ο Δαλάι Λάμα ήταν τότε μόλις δεκατεσσάρων χρονών. Είχα δει με τα ίδια μου τα μάτια το απόρρητο έγγραφο της μυστικής αστυνομίας της Ινδίας η οποία προειδοποιούσε για ενδεχόμενο τρομοκρατικό χτύπημα με στόχο τη ζωή του.
Ήταν η δεύτερη ημέρα της πολύωρης διδασκαλίας του Δαλάι Λάμα. Στην τουαλέτα του ναού πέτυχα έναν γέρο δυτικό με δυσάρεστη όψη, τον οποίο δυστυχώς συναντούσα συνέχεια μπροστά μου όλες τις μέρες που έμενα στην Νταραμσάλα. Είχε πάντα κάποιον μαζί του να τον βοηθάει γιατί μάλλον είχε Πάρκινσον. Δίπλα του στεκόταν αποσβολωμένος ένας από τους συνήθεις βοηθούς του. Άκουσα τον γέρο να προσπαθεί να μου ψελλίσει κάτι. Πήγα κοντά. «Μπορείς να με βοηθήσεις;»
Ο νεαρός πίσω στεκόταν παγωμένος, ανήμπορος να κάνει οτιδήποτε. Οι στιγμές που περνάς τις κόκκινες γραμμές σου ίσως είναι και εκείνες που σε σημαδεύουν για πάντα. Είμαι βέβαιος ότι αν αυτό μου τύχαινε στη Δύση απλά θα είχα κάνει μεταβολή. Ένας μήνα με τους βουδιστές όμως στάθηκε ικανός για να του ξεκουμπώσω το φερμουάρ χωρίς δεύτερη σκέψη. Σα να ήταν το πιο φυσιολογικό πράγμα στον κόσμο, έπιασα για πρώτη φορά ανδρικό όργανο εκτός από το δικό μου.
27 Αυγούστου 2013, ναός του Δαλάι Λάμα, Νταραμσάλα, Ινδία
Τρίτη και τελευταία ημέρα της δημόσιας διδασκαλίας του Δαλάι Λάμα
“You, where are you from?”
Κανένας Τάνζιν Τάκλα δε στεκόταν πια εμπόδιο ανάμεσα σε εμένα και τον Δαλάι Λάμα. Μόνο που ήταν τόσο αναπάντεχο το γεγονός ότι είχε έρθει μόνος του να μου μιλήσει ανάμεσα σε πέντε χιλιάδες κόσμο. Είχα κάνει τόσες χιλιάδες χιλιόμετρα για να τον συναντήσω.
Είχα την ευκαιρία να του πω ό,τι ήθελα, έχω έρθει για να σας πάρω συνέντευξη και τα ρέστα. Ήταν η ευκαιρία που ζητούσα. Όμως η μακρά λίστα των ερωτήσεων που είχα ετοιμάσει ήταν όλες απαντημένες, είχα ήδη διαβάσει σχεδόν τα πάντα στα βιβλία του. Ο μόνος λόγος να τον συναντήσω ήταν η ματαιοδοξία μου. Ένοιωσα ότι είχα πάρει το μάθημά μου.
“Athens,Greece” του απάντησα. Με κοίταξε ξαφνιασμένος. Ο χρόνος είχε όντως παγώσει.
“Plato,Aristotle” ένοιωσα την ανάγκη να συμπληρώσω.
Ένα χαριτωμένο χαμόγελο σχηματίστηκε στα χείλη του. Μου άπλωσε το χέρι.
Ανάμεσα στα δέκα χιλιάδες χέρια που βρίσκοταν εκείνη την
ημέρα στο ναό, ο Δαλάι Λάμα είχε επιλέξει να ακουμπήσει εκείνο που είχε πιάσει
τον πούτσο του άρρωστου γέρου την προηγούμενη ημέρα…
< Προηγούμενο Κεφάλαιο εδώ Η συνέχεια εδώ >
