27 Αυγούστου 2013, ναός του Δαλάι Λάμα, Νταραμσάλα, Ινδία
Το επόμενο πράγμα που θυμάμαι ήταν κόσμος να με αγκαλιάζει, να μου ακουμπάει τα χέρια και να με φιλάει. Μια Ισπανίδα μου έχωσε στην τσέπη ένα ραβασάκι με το mailτης, μια Μεξικάνα το ίδιο. Ένας Γερμανός ήρθε κοντά μου. «Είναι απίστευτο. Έρχομαι εδώ δέκα χρόνια για να πάρω την ευλογία του αλλά δεν τα έχω καταφέρει.» Του χαμογέλασα και όταν έμαθα από πού ήταν έκανα τους αναπόφευκτους συνειρμούς…
Έφερα στο μυαλό μου τη συζήτηση που είχαμε το προηγούμενο βράδυ με τον Τονάτιου και ένα παλικάρι από τη Καλιφόρνια που έμοιαζε καταπληκτικά με τον Κερτ Κομπέιν και είχα γνωρίσει στα Ιμαλάια πριν ένα μήνα αλλά τον ξαναπέτυχα στην Νταραμσάλα. Ήταν αρχαιολόγος. Ο Τονάτιου ήταν αστροφυσικός. Για διαβολική σύμπτωση τα σπίτια τους στην Καλιφόρνια ήταν μερικά τετράγωνα μακριά αλλά έμελλε να γνωριστούν στην Ινδία.
«Εμείς οι αστροφυσικοί στην πραγματικότητα είμαστε οι αρχαιολόγοι του σύμπαντος αφού ό,τι παρατηρούμε είναι η εικόνα του μακρινού παρελθόντος. Μιλάμε σε χρόνο past-presentσυνέχεια. Αυτό με κάνει συχνά να σκέφτομαι ότι δεν υπάρχει παρόν, μόνο παρελθόν.» είπε ο Τονάτιου.
«Σωστά, μέχρι να αδράξεις τη στιγμή, εκείνη σου έχει ξεγλιστρήσει και έχει γίνει παρελθόν.»
συμπλήρωσα.
«Όταν οι βουδιστές κάνουν διαλογισμό, προσπαθούν να αδειάσουν από τα πάντα. Πιστεύουν ότι μόνο όταν καταφέρουν να αδειάσουν θα είναι πραγματικά στο Παρόν.» είπε ο φίλος μας από την Καλιφόρνια.
Μια εντυπωσιακή μελαχρινή κοπέλα από την Τοσκάνη, η Μαρία
Τζούλια με την οποία είχαμε γνωριστεί στην τάξη της γιόγκα του Vj ήταν
και εκείνη στο ναό και είχε δει τι είχε συμβεί πριν μερικά λεπτά. «Πού θα πας
μετά από την Νταραμσάλα;» μου είπε. Η Ινδία είναι γεμάτη από δυτικούς
ταξιδιώτες που μετακινούνται συνεχώς.
«Πετάω πίσω στην Αθήνα σε μερικές μέρες και αναζητώ την τελευταία καλή ιστορία που μπορώ να γράψω μετά. Νομίζω ότι αυτή βρίσκεται στη Μαλάνα. Στην κοιλάδα Παρβάτι –σ.σ. Παρβάτι λεγόταν η γυναίκα του Σίβα- στα Ιμαλάια φυτρώνει παντού άγρια μαριχουάνα. Στην πραγματικότητα πρόκειται μια τεράστια χασισοφυτεία. Η Μαλάνα είναι ένα από τα πιο απομονωμένα χωριά της Ινδίας. Μέχρι και πριν από δέκα χρόνια μπορούσες να φτάσεις εκεί μόνο από ένα μονοπάτι μετά από περπάτημα τεσσάρων ημερών. Πριν δύο χρόνια φτιάχτηκε ένας δρόμος που μείωσε την ανάβαση στις δύο μόνο ώρες. Οι κάτοικοι της Μαλάνα πιστεύουν ότι είναι απόγονοι των στρατιωτών του Μεγάλου Αλεξάνδρου, δεν υπακούν στους νόμους του ινδικού κράτους, έχουν τις δικές τους θεότητες, τη δική τους Άνω και Κάτω Βουλή και θεωρούνται μια από τις αρχαιότερες δημοκρατίες στον κόσμο. Γι αυτό και η Μαλάνα είναι γνωστή ως η Αθήνα των Ιμαλαΐων. Παράγουν την περίφημη “malanacream” που θεωρείται το καλύτερο charasτης Ινδίας και πωλείται σχεδόν 200 € το γραμμάριο στα coffeshopτου Άμστερνταμ.»
«Σε πειράζει να έρθω μαζί σου;»
28 Αυγούστου 2013, Μαλάνα, κοιλάδα Παρβάτι, Ινδία
Αυτό που είχα ξεχάσει να πω στη Μαρία Τζούλια είναι ότι οι ξένοι, ακόμα και οι Ινδοί, δεν είναι ευπρόσδεκτοι στη Μαλάνα. Οι δύο, τρεις πρόχειροι ξύλινοι ξενώνες που μπορείς να διανυκτερεύσεις είναι έξω από το χωριό. Μπορείς να διασχίσεις το χωριό ακολουθώντας ένα συγκεκριμένο μονοπάτι από το οποίο απαγορεύεται να βγεις. Επίσης απαγορεύεται να ακουμπήσεις τους κατοίκους, τα σπίτια τους και οποιοδήποτε κτήριο. Θεωρούν τους εαυτούς τους αμόλυντους. Στο στενό ανηφορικό μονοπάτι προς το χωριό συναντήσαμε δεκάδες γυναίκες φορτωμένες με τα ζώα τους. Προτιμούσαν να περπατήσουν σύριζα στο γκρεμό παρά να ρισκάρουν μια τυχαία επαφή μαζί μας. Εγώ γνωρίζοντας την κατάσταση κολλούσα πάνω στο βράχο για να τους παραχωρήσω το μέγιστο δυνατό χώρο. Η Μαρία Τζούλια όμως συγκέντρωνε τα υποτιμητικά και επιθετικά βλέμματα τους γιατί μην γνωρίζοντας περπατούσε στη μέση. Τότε συνειδητοποίησα τη μαλακία που είχα κάνει.
Της εξήγησα. Σοκαρίστηκε στην αρχή αλλά το τοπίο ήταν τόσο μαγικό με τα σύννεφα των μουσώνων να μας τυλίγουν υγρά, να κρύβουν κάθε σπιθαμή ορατότητας και μετά να αποκαλύπτουν σταδιακά όσες εικόνες επέλεγαν εκείνα που έμοιαζε σαν ένας ιάπωνας ζωγράφος να έσβηνε με σφουγγάρι και να ξαναζωγράφιζε το τοπίο του ξανά και ξανά.
Είχαμε ανταλλάξει τη θετική ενέργεια της Νταραμσάλα με την επιβλητική εχθρότητα της Μαλάνα όπου ένοιωθες ξεκάθαρα ανεπιθύμητος.
29 Αυγούστου 2013, Μαλάνα, κοιλάδα Παρβάτι, Ινδία
Όσο η Μαρία Τζούλια αγνάντευε από το μπαλκόνι μας το μαγικό τοπίο το οποίο κάθε πέντε λεπτά άλλαζε εντελώς σα ζωντανός πίνακας, ένα αληθινό tambleauvivant, εγώ προσπαθούσα να ανακαλύψω ανάμεσα στα πανύψηλα δενδρύλλια της κάνναβης τον άνθρωπο που θα μου μιλούσε για αυτό το απίστευτο μέρος. Στις τρεις μέρες που είχα στη διάθεσή μου έμαθα τα εξής καταπληκτικά. Η δεκαετία του 70 ήταν εκείνη που άλλαξε μια για πάντα τη Μαλάνα. Και αυτό γιατί ένας Ιταλός και ένας Έλληνας, καλή ώρα σαν εμένα με τη Μαρία Τζούλια τώρα, εκπαίδευσαν τους ντόπιους να εξάγουν το λάδι μόνο από τον ανθό και όχι από ολόκληρο το φυτό. Και εγένετο η «malanacream” η φήμη της οποίας θα ταξίδευε σε ολόκληρο τον κόσμο. Η «σοκολάτα» αυτή όπως την λέμε εμείς εδώ στην Ελλάδα είναι τόσο υγρή που μπορείς να την καπνίσεις μόνο μέσα σε τσίλουμ (ξύλινο σωλήνα). Μια, δυό τζούρες αρκούν για να σε κάνουν να μην μπορείς να σηκωθείς από τη θέση σου…
Το εμπόριο όμως δεν είναι κάτι που ωφελεί τους χωρικούς οι οποίοι μηδενός εξαιρουμένου είναι καλλιεργητές. Η αστυνομία έχει στήσει μπλόκα και ουσιαστικά ελέγχει εκείνη τη διακίνηση. Έτσι το γραμμάριο κοστίζει 1€ στο χωρίο, 20 στο γειτονικό Μανάλι, 60 στο Δελχί και 100 στη Γκόα. Παρόλα αυτά οι κάτοικοι της Μαλάνα συνεχίζουν να ζουν σε συνθήκες φτώχιας αν και τα χέρια τους είναι φαγωμένα από το τρίψιμο που απαιτείται για να έρθει το προϊόν στην τελική του μορφή.
Την 1η Σεπτεμβρίου πετούσα πίσω για Αθήνα. Το εισιτήριο της Μαρία Τζούλια ήταν για λίγες μέρες αργότερα.
«Αγάπη μου, μπορείς να μου αλλάξεις το εισιτήριο μου τώρα που θα κατέβεις στο Δελχί»; μου είπε όσο δίναμε ο ένας στον άλλο τη σφιχτή αγκαλιά του αποχαιρετισμού.
«Για πότε» τη ρώτησα.
«Άστο ανοιχτό».
