Τα νερά που κινούμαστε είναι αχαρτογράφητα. Πόσο άραγε μας ικανοποιούσαν όσο ήταν «χαρτογραφημένα»; Η πορεία μας άρεσε; Έχουμε αναλωθεί τόσο στο παρελθόν που θυσιάζουμε το μέλλον. Γι’ αυτό στα αχαρτογράφητα νερά που πλέουμε τώρα χρειαζόμαστε άμεσα μια πυξίδα, έναν μαγνητικό βορρά που θα αποτελέσει μια σταθερά.
«Μερικές φορές συνδέουμε λαθεμένα τη συμπόνια με ένα αίσθημα λύπησης. Θα πρέπει να αναλύσουμε σε βάθος τη φύση της πραγματικής συμπόνιας. Αισθανόμαστε κοντά με τους φίλους μας αλλά αυτό δεν είναι αυθεντική συμπόνια. Είναι ένα αίσθημα μερικό ενώ η αληθινή συμπόνια είναι οικουμενική.
Η αληθινή συμπόνια δεν πηγάζει από την ευχαρίστηση του να νοιώθεις κοντά με κάποιον άλλο αλλά από την πεποίθηση ότι οι άλλοι είναι σαν και εμένα και θέλουν να είναι χαρούμενοι αντί να υποφέρουν. Πηγάζει από τη δέσμευση να τους βοηθάς να ξεπεράσουν όσα τους κάνουν να υποφέρουν. Πρέπει να συνειδητοποιήσω ότι όντως μπορώ να τους βοηθήσω να υποφέρουν λιγότερο. Αυτή είναι η πραγματική συμπόνια.
Αυτή η συμπεριφορά δεν περιορίζεται στον κύκλο των φίλων και συγγενών. Πρέπει να επεκτείνεται και στους εχθρούς μας επίσης. Η αληθινή συμπόνια δεν κάνει διακρίσεις. Φέρει μαζί της ένα αίσθημα ευθύνης για το καλό και την ευτυχία των άλλων.
Η αληθινή συμπόνια έχει σαν αποτέλεσμα τη χαλάρωση των εσωτερικών εντάσεων μας, και κατ’ επέκταση τη γαλήνη και την ηρεμία. Αποδεικνύεται πολύ χρήσιμη στην καθημερινή ζωή όταν αντιμετωπίζουμε καταστάσεις οι οποίες απαιτούν αυτοπεποίθηση. Ο φιλεύσπλαχνος άνθρωπος δημιουργεί μια ζεστή ατμόσφαιρα αποδοχής και κατανόησης γύρω του. Η συμπόνια συμβάλει στην αρμονία των ανθρώπινων σχέσεων.
Ο θυμός και το μίσος είναι τα κύρια εμπόδια της συμπόνιας.
Αυτά τα δυνατά συναισθήματα έχουν την ικανότητα να υπερνικήσουν το μυαλό. Όμως μπορούμε να τα χαλιναγωγήσουμε. Αν δεν τα ελέγξουμε θα μας ταλαιπωρούν συνεχώς αποτρέποντάς μας να κατακτήσουμε τη μακαριότητα ενός νου που αγαπάει.
Είναι καλό να αναρωτηθούμε αν ο θυμός έχει κάποια αξία. Μερικές φορές όταν αντιμετωπίζουμε μια δύσκολη κατάσταση ο θυμός μοιάζει να φέρνει μια έξτρα ενέργεια, αυτοπεποίθηση και αποφασιστικότητα. Αυτή η ενέργεια όμως είναι τυφλή γιατί ο θυμός θολώνει τη λογική. Γι αυτό πρέπει να είμαστε πολύ προσεκτικοί με την ενέργεια που παράγεται από τον θυμό. Μπορεί να προκαλέσει μια ιδιαίτερα καταστρεπτική και ατυχή συμπεριφορά. Φτάνοντας στα άκρα μπορεί να σε τρελάνει ώστε να βλάψεις ακόμα και τον ίδιο σου τον εαυτό.
Μπορούμε να αναπτύξουμε μια τέτοια εξίσου δυνατή ενέργεια αλλά πολύ καλύτερα κοντρολαρισμένη από τον θυμό για να αντιμετωπίσουμε δύσκολες καταστάσεις. Αυτή η ελεγχόμενη ενέργεια έρχεται από μια ευσπλαχνική συμπεριφορά συνδυασμένη με υπομονή. Αυτά είναι αποτελεσματικά αντίδοτα στον θυμό.
Δυστυχώς πολλοί άνθρωποι υποτιμούν αυτές τις αξίες συνδέοντας τες με αδυναμία. Αντιθέτως πιστεύω ότι είναι πραγματικά σημάδια εσωτερικής δύναμης. Η συμπόνια είναι από τη φύση της ευγενική, ειρηνική και ιπποτική. Οι άνθρωποι που χάνουν εύκολα την ψυχραιμία τους είναι ασταθείς και ανασφαλείς. Ένα ξέσπασμα είναι κατά τη γνώμη μου σημάδι αδυναμίας.
Όταν αντιμετωπίζεις ένα πρόβλημα, προσπάθησε να παραμείνεις ταπεινός, κρατώντας μια ειλικρινή στάση σκεπτόμενος παράλληλα την κατάλληλη λύση. Αναμφισβήτητα κάποιοι άνθρωποι θα προσπαθήσουν να εκμεταλλευτούν αυτή σου την συμπεριφορά. Αν η ηρεμία σου ενθαρρύνει άδικη επιθετικότητα, να δείξεις σθεναρότητα αλλά με συμπόνια. Αν αναγκαστείς να απαντήσεις με σοβαρά αντίμετρα κάντο χωρίς κακές προθέσεις ή εκδικητικότητα.
Πρέπει να καταλάβεις ότι ακόμα και αν οι αντίπαλοί σου θέλουν να σου κάνουν κακό, στο τέλος η καταστρεπτική τους δύναμη θα στραφεί εναντίoν τους. Για να συγκρατήσεις την εσωτερική σου παρόρμηση να αντεπιτεθείς, θυμήσου την επιθυμία σου να εξασκείς τη συμπόνια και την ευθύνη σου να βοηθήσεις τους άλλους να αποφύγουν τις οδυνηρές συνέπειες των ίδιων τους των πράξεων. Μέτρα που έχεις επιλέξει σε κατάσταση ηρεμίας θα είναι πιο αποτελεσματικά ενώ η αντεκδίκηση που βασίζεται στον τυφλό θυμό σπάνια πετυχαίνει το στόχο της.»
Δαλάι Λάμα
Ο μαγνητικός βοράς είναι μια σταθερά. Και όλες οι σταθερές είναι σταθερές γιατί είναι απλές. Σαν τα παραπάνω λόγια του Δαλάι Λάμα που μοιάζουν ίσως κοινότυπα σε εμάς τους κυνικούς δυτικούς.
Ίσως η μεγαλύτερη ήττα μας είναι όχι η ματαιοδοξία μας αλλά ο κυνισμός μας.
Η συμπόνια είναι η πυξίδα που έχω να προτείνω στα αχαρτογράφητα νερά.
Αν είναι να μοιραστούμε σε δύο στρατόπεδα ας είναι εκείνα του μίσους και της συμπόνιας.
