Natural Born Punk Singer
«Τα live μας είναι σαν rock 'n' roll σε ταινία του Φελίνι...»
«Στόχος είναι η μουσική μας ν' αποτελέσει αντίδοτο στη
χαμηλή αυτοεκτίμηση, την απάθεια και το φόβο, που μαστίζουν τη σημερινή
κοινωνία».
Η Lewis λοιπόν αφού ξεδίπλωσε το ταλέντο της στη μεγάλη
οθόνη σε πολλούς και διαφορετικούς ρόλους, ένιωσε ότι αυτό δε τη γέμιζε πλέον
και η ανάγκη να κάνει μουσική κυριάρχησε μέσα της σύμφωνα τουλάχιστον με τα
δικά της λεγόμενα. Και όταν μιλάμε για μουσική εννοούμε δυναμιτισμένο γκαράζ
πανκ, εξ' ου κι οι χαρακτηρισμοί «αγοροκόριτσο της ροκ», «Πανκ-ροκ πριγκίπισσα
που στάζει οργή και δηλητήριο». Ένα πάντως είναι σίγουρο ότι όπου εμφανίζεται
αυτή και το συγκρότημά της, αναστενάζει η σκηνή, γεγονός που επιβεβαιώθηκε κι
από τον απεσταλμένο μας θεσσαλονίκη, όπου εμφανίστηκε λίγους μήνες πριν. Στην
πόλη μας έρχεται έχοντας ήδη κυκλοφορήσει ένα EP «Like a Bolt of Lightning» κι ένα Album «You are Speaking My Language». Juliette, Juliette γιατί να μην είμαι ο Ρωμαίος;
Η ηθοποιία είναι πιο πνευματική.
Η μουσική όμως χτυπά κατευθείαν στην καρδιά. Πριν γίνω ηθοποιός, ήμουν έτοιμη
να γίνω τραγουδίστρια. Πάντα πίστευα ότι η ηθοποιία θα ήταν παράπλευρη
δραστηριότητα. Ξεκίνησα από την υποκριτική και κατάλαβα ότι είναι πολύ
εύκολη σε σχέση με τη μουσική. Ακόμη κι αυτές τις ταινίες που έκανα, με ρόλους
άγριους και δύσκολους, είναι εντελώς διαφορετικές από το να είσαι ο αρχηγός
ενός συγκροτήματος. Το να νιώθεις υπεύθυνος για το παραμικρό που έχει σχέση με
το συγκρότημά σου είναι πολύ δύσκολο και μάλιστα χωρίς τη στήριξη των μεγάλων
εταιριών όπως γίνεται στον κινηματογράφο. Στις ταινίες οι σκηνοθέτες με
επιλέγουν γιατί ξέρουν ότι κάτι τους προσφέρω, ενώ στη μουσική σκηνοθετώ εγώ
όλη την εικόνα. Είμαι εγώ ο σκηνοθέτης. Έτσι, κατά μία έννοια, πάνω στην σκηνή
συνδυάζω και τα δύο...
Δεν έχω εγκαταλείψει εντελώς το Χόλιγουντ. Ωστόσο η μουσική
μ' έχει κερδίσει ολοκληρωτικά γιατί έχω πολλά να δώσω ακόμα πάνω στη σκηνή. Να
ξέρετε όμως ότι αν πέσει στα χέρια μου κανένα καλό σενάριο, κάτι που να μου
πηγαίνει και να το γουστάρω, σίγουρα θα ξαναγυρίσω...
Οι περισσότεροι όταν με γνωρίζουν πρώτη φορά αναρωτιούνται
"είναι πραγματικά τρελή;". Δε με νοιάζει αν με αποκαλούν τρελή ή
ανισόρροπη, μόνο να μη με πουν γλυκιά, χαρούμενη, όμορφη. Σίγουρα δε με αφορούν
όλες αυτές οι γλυκανάλατες κοπέλες που κάποιος παραγωγός τοποθετεί στη σκηνή
αφού έχει ετοιμάσει τα πάντα από πριν. Αυτές είναι οι λεγόμενες μαριονέτες που
έχει ανάγκη η κοινωνία για να δημιουργεί χαζά πρότυπα. Ξέρεις, έχω ξενερώσει
τελείως με όλο αυτό το ψέμα που ζεις στη σόουμπιζ. Το έχω πληρώσει ακριβά, έχω
μπλέξει μέχρι και με τα ναρκωτικά για χάρη του. Αισθανόμουν άσχημα όταν, 19
χρονών έπρεπε να απαντάω σε ερωτήματα του στυλ «Είσαι χαρούμενη;». Θύμωσα πάρα
πολύ. Το έριξα στα ναρκωτικά αλλά κατάφερα να ξεφύγω, ευτυχώς. Έμαθα ότι η
απάθεια και ο θάνατος δεν είναι τα καλύτερα μέρη για να ζήσει κανείς. Δεν είναι
καν ωραία για να τα επισκεφθεί κανείς. Η τρέλα λοιπόν είναι η απάντηση, είναι
αντίδοτο σε όλα.
Ίγκυ Πόπ, Τίνα Τάρνερ, Πάτι Σμίθ, Τζανίς Τσόπλιν αλλά και οι
μεγάλοι Rolling Stones.
Ειδικά μερικά άλμπουμ της Τσόπλιν, άλλαξαν την ζωή μου. Γενικά θέλω να παίρνω
δύναμη από το παρελθόν. Τότε τα πράγματα πάνω στην σκηνή ήταν πιο απλά.
Είχα ξεκινήσει να τραγουδώ στην
ταινία «Γεννημένοι Δολοφόνοι». Εκεί είχα μια acapella εκτέλεση του «Born Bad» που έκανε εντύπωση σε κοινό και κριτικούς και ήταν
αρκετά βίαιη, ίσως περισσότερο κι από κάποιες δολοφονίες του σεναρίου. Αργότερα
με την Πάτι Σέμελ των Hole ήμασταν σε μια συναυλία των Blondie. Εκεί πραγματικά είδα στη σκηνή τι ήθελα πραγματικά να
κάνω. Μαζεύω τους κιθαρίστες Τοντ Μορς και Κεμπλ Γουόλτερς, τον μπασίστα Πολ
ΙΙι και τον ντραμίστα Τζέισον Μόρις και οι Juliette And The Licks γίνονται πραγματικότητα. Το
καλοκαίρι του 2004 είχαμε έτοιμα τα τραγούδια του πρώτου δίσκου μας και
αποφασίσαμε να τσεκάρουμε τη δυναμική μας στα live.
Παίζαμε συνεχώς και παντού,
ασταμάτητα είτε συμμετέχοντας σε φεστιβάλ, είτε παίζοντας μερικά 20λεπτα ως support group της Κόρτνεϊ Λοβ και των Prodigy. Το ίδιο κάνουμε και τώρα όμως. Δεν έχουμε σταματήσει να
παίζουμε. Όταν είσαι μουσικός δεν υπάρχει τίποτα καλύτερο από ένα λάιβ. Η
συναυλία είναι μια σπουδαία εμπειρία. Εμείς έχουμε καταφέρει και δίνουμε τρελό,
αθεράπευτα ερωτικό και πολύ ζωντανό σόου. Μερικοί μας κατηγόρησαν ως
επιθετικούς και υπερβολικούς. Εγώ απλά τους λέω: Το
ουρλιαχτό μας θα ακούγεται δυνατά ακόμα και όταν τραγουδάμε μπαλάντα...
Δεν είναι εύκολη ερώτηση, ωστόσο
θα σου περιγράψω ένα, έτσι για να πάρεις μια τζούρα από Juliette and the Licks. Είναι το «Death of a Whore». Ένα
τραγούδι που περιγράφει τη ζωή μιας πόρνης που δολοφονείται. Την ακούμε να
τραγουδάει από τον άλλο κόσμο για όλα όσα θα ήθελε να έχει ζήσει και κυρίως για
όλα όσα θα ήθελε να είχε κάνει διαφορετικά....Ωστόσο υπάρχουν πολλών ειδών
τραγούδια. Και το «Hot Kiss» θα ήθελα να πω, που είναι πολύ προσωπικό και μιλάει για
το πόσο μου λείπει ο φίλος μου όταν είμαι σε περιοδεία!
Παντού λέω αυτό: Το λάιβ μας
είναι σαν rock ?n roll σε ταινία του Φελίνι... Ρίχνουμε λάδι στη φωτιά της
αγάπης, της αγάπης που νιώθουμε ο ένας για τον άλλο, της αγάπης μας για το
τραγούδι και την ροκ μουσική!
