Το δικό μου Ιθίλιεν!
Λίγο πριν το Πάσχα κι ο καιρός επιβεβαιώνει ένα προαίσθημα
που έχω από την αρχή της σεζόν. Θα έχουμε κρύο και βροχή. Χαίρομαι γιατί ξέρω
από τώρα πως η ατμόσφαιρα στο χωριό θα είναι κάτι παραπάνω από υπέροχη. Το χώμα
θα είναι δροσερό και θ' αναδύει αυτή τη φανταστική μυρωδιά της βρεγμένης γης.
Τα φύλλα των δέντρων και των λουλουδιών θα βαραίνουν από τις στάλες της βροχής ακριβώς
λίγο πριν έρθει η οριστική ώρα της άνθισης τους. Τα βράχια θα είναι μουντά και
γυαλιστερά και τα βουνά τριγύρω θα φαίνονται σα να έχουν σκύψει από πάνω μας, καθώς
έτσι συνηθίζουν να κάνουν κάθε φορά που ο ουρανός σκοτεινιάζει. Οι καμινάδες θα
βγάζουν καπνό κι η μυρωδιά από το καμένο ξύλο θα σε κάνει να νοσταλγείς ένα
παρελθόν όχι και τόσο μακρινό ακόμη. Κι όταν βρέχει οι ήχοι θα σε μαγεύουν
καθώς θ' ακούς τον κρότο στα κεραμίδια, απόμακρες φωνές βιαστικών συγχωριανών
και τον ήχο της πένθιμης καμπάνας. Κατά το σούρουπο το σπίτι σε δέχεται και το
τζάκι σε καλεί κοντά του, μαζί με τα γατιά. Και αφού όλοι πέσουν, το δικό σου
κρεβάτι δε σε χωρά και τα ξύλινα παντζούρια σε καλούν να τ' ανοίξεις. Και λίγο
πριν το ξημέρωμα, λίγο πριν σβήσει και το τελευταίο άστρο κοιτάς από το
παράθυρο κι αντικρίζεις μια ανεπανάληπτη ομίχλη να έχει αγκαλιάσει τη πεδιάδα
και να τη κάνει να μοιάζει με ήρεμη θάλασσα σε απόμακρο κολπίσκο. Τα
μάτια κοιτούν και δε χορταίνουν παρά μόνο σα φανεί η πρώτη λεπτή γραμμή του
δακτυλίου που χαρίζει τη ζωή. Είναι τέτοια τα χρώματα εκείνη τη στιγμή που
ακόμη και το αχόρταγο ανθρώπινο μάτι γεμίζει και η ψυχή το ίδιο!
Είναι τόσα πολλά τα γεγονότα που έχουν διαδραματιστεί το
τελευταίο δίμηνο και τέτοιας σημασίας που η προσέγγιση τους απαιτεί από κάποιον
που θα γράψει για αυτά προσοχή και καθαρό μυαλό. Προτιμώ λίγο πριν ζήσω τα
παραπάνω και επειδή δεν έχω καθόλου καθαρό μυαλό, να μην ασχοληθώ καθόλου με τα
ανθρώπινα παρά μόνο για να πω κάτι που φαίνεται απλό στη σκέψη μου. Τα ζητήματα
της Παιδείας και των γεγονότων στις πορείες καταδεικνύουν τρομερά προβλήματα
στη λειτουργιά της Δημοκρατίας από όλες τις πλευρές. Το ζήτημα των ομολόγων
δείχνει πόσο έχει προχωρήσει η διάβρωση στα δημόσια ζητήματα και όχι μόνο, για
να είμαστε δίκαιοι. Έλλειψη δημοκρατίας και διάβρωση ηθών. Γιατί να μη τρέξει με τόσο παράλογο τρόπο το αίμα στη λεωφόρο Λαυρίου
λοιπόν;
ΥΓ: Ήρθα και μόλις είχε βγει το 13 και τώρα έρχεται το 34.
20 τεύχη, 40 μήνες. Διάολε δεν είναι και λίγοι.
