• αρχική | 
• περιεχόμενα | 
• τεύχη | 
• νέα / events | 
• bCreative | 
• out | 
• videos | 
• επικοινωνία

«Καιρός» άστατος, θυελλώδης, καλός ή νεφελώδης αυτός είναι ο άνθρωπος πίσω από την περίφημη στήλη της Ελευθεροτυπίας.

«Η μεγάλη μαλακία της κοινωνίας είναι ότι απαιτεί από τους νέους να έχουν περισσότερο μυαλό και λιγότερη ψυχή, να μην είναι νέοι δηλαδή».

Οι κινητοποιήσεις στο χώρο της παιδείας ήταν η κατάλληλη αφορμή για να συναντήσουμε τον επαναστατικό « Καιρό». Σε μία εποχή που αμφιταλαντεύεται μεταξύ επαναστατικής ζύμωσης, επαναστατών με ή χωρίς αιτία και ισοπέδωσης, όπου τελικά οι έννοιες παραδοσιακό και επαναστατικό συμπλέκονται σαν έναν πληρωμένο έρωτα μεταξύ μιας εκδιδόμενης και ενός κοινού θνητού, από όπου απουσιάζει το αίσθημα των ποιητών αλλά κυριαρχεί η απλή αναπαραγωγική πράξη, επιβάλλεται μια καθαρή ματιά. Κλείνοντας το κασετόφωνο ο Γ. Παπαδόπουλος - Τετράδης ή αλλιώς ο Καιρός της Ελευθεροτυπίας, απαντώντας σε διαδικαστική ερώτηση για τη συνέντευξη, αναρωτήθηκε για ποια συνέντευξη μιλούσαμε. Όντως δεν ήταν συνέντευξη αλλά κουβέντα. Αν νοιώθετε την ανάγκη να μιλήσετε σε κάποιον, που δεν φοβάται να δει τα πράγματα από όλες τις οπτικές, διαβάστε τα παρακάτω. Όπως ακριβώς διαβάζεται και η τελευταία σελίδα της κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας.  

 
Καταρχάς πώς βλέπετε την κατάσταση στα πανεπιστήμια;
Υπάρχει μια στρατιά καθηγητών κρατικοδίαιτων, γραψαρχιδιστών οι οποίοι ζουν χάρη στις κομματικές τους διασυνδέσεις. Αυτό δεν μπορείς να το ξηλώσεις. Πρόκειται για φασισταριά. Όταν είσαι κρατικοδίαιτος και δεν προσφέρεις τίποτα, η νοοτροπία σου είναι ακροδεξιά. Αυτοί λοιπόν φοράνε το μανδύα της δημοκρατίας μόλις πάει να τους αγγίξει μία κυβέρνηση, τραβάνε κι ένα κομμάτι φοιτηταριό μαζί τους και τέλειωσε η υπόθεση.

Έχει πολλές παραμέτρους αυτό. Αυτό ίσως που πρέπει να γίνει είναι να τα ξαναφτιάξεις όλα από την αρχή.
Όταν θες να κάνεις κάτι, δεν ξεκινάς από τον τρίτο όροφο. Από χαμηλά ξεκινάς, από το νηπιαγωγείο. Όταν έχεις τα Γυμνάσια μπάχαλο, τι να κάνεις;

Το πρόβλημα είναι ότι όλη η χώρα κινείται μέσα σε αυτά τα κομματικά πλαίσια.
Θεωρείς ότι πρέπει να περιμένουμε ένα θαύμα;
Δεν περιμένω τέτοιο πράγμα. Αλλά δε θεωρώ ότι βρίσκονται μερικές χιλιάδες φοιτητές, που είναι ακομματίκ, στους δρόμους, τυχαία. Εν τω μεταξύ όσο περισσότερες αερολογίες ακούνε από τα κόμματα, τόσο πιο ακομματίκ γίνονται. Όχι όμως απολιτίκ. Όλοι αυτοί χάνονται, όμως, μόνοι τους. 

Μέσα σε αυτά τα ακομματίκ πλαίσια, θεωρείς ότι η εκτεταμένη αποχή από τις φοιτητικές εκλογές είναι ένα σημάδι υγείας;
Σημάδι υγείας για τους νέους είναι να είναι νέοι. Επομένως το να διαλέξει κάποιος να πάει με τη γκόμενά του, αντί να πάει να ψηφίσει είναι υγεία. Η μεγάλη μαλακία που γίνεται από τις κοινωνίες, είναι ότι απαιτούν από τους νέους να έχουν περισσότερο μυαλό και λιγότερη ψυχή, δηλαδή να μην είναι νέοι. Η αποχή από πολιτική άποψη είναι ένδειξη αφέλειας. Πρέπει όμως να το δεις από τα μάτια ενός 20άρη. Όση ένδειξη υγείας είναι να μπει μέσα στα αμφιθέατρα και να διεκδικήσει, άλλη τόση ένδειξη υγείας είναι να πει άντε γαμηθείτε όλοι, σας ξέρω τι κομματόσκυλα είστε.

Η στάση των πρυτάνεων, που λένε ότι δε θα εφαρμόσουν το νόμο, βοηθάει ή όχι;
Θα ήθελα να ξέρω, ποια είναι η πραγματική αιτία πίσω από τη στάση κάθε πρυτανικής αρχής ξεχωριστά. Ενώ μπορεί μια τέτοια στάση να μοιάζει δημοκρατική κ.λ.π., για κάποιες αρχές μπορεί να είναι και για κάποιες άλλες όχι. Μπορεί ορισμένοι να υπερασπίζονται ένα κρατικοδίαιτο τίποτα.

Το θέμα είναι ότι οι νέοι είναι πλέον υποψιασμένοι. Είναι δύσκολο να πουν ναι σε οποιαδήποτε αλλαγή η οποία θα γίνει με  νεοφιλελεύθερους όρους που βλέπουν να έρχονται. Είναι και δύσκολο για ένα φοιτητή, που υφίσταται την καθηγητική αυθαιρεσία να βγει και να υποστηρίξει τον καθηγητή του κατεστημένου.
Και πώς δε συγκρούεται με αυτό το κατεστημένο;

Συγκρούεται, αλλά δεν ακούγεται. Πέρσι την άνοιξη οι καθηγητές κάθισαν να συζητήσουν με το υπουργείο. Τότε οι φοιτητές κινητοποιούνταν. Όταν δεν κατέληξαν πουθενά οι διαπραγματεύσεις τότε η ΠΟΣΔΕΠ κατέβηκε στους δρόμους. Βλέπουμε δηλαδή τους φοιτητές να βγαίνουν μπροστά και κάποιοι προσπαθούν να μπουν από πίσω.
Οι φοιτητές δεν υπάρχουν. Εξαιτίας αυτού (δείχνοντας την τηλεόραση) υπάρχει μόνο η ΠΟΣΔΕΠ και φυσικά δεν υπάρχει η πορεία. Υπάρχουν μόνο τα επεισόδια, δεν υπάρχουν αιτήματα.

Ο φοιτητής όμως που υφίσταται το βολεμένο καθηγητή σε ποιον μπορεί να απευθυνθεί για να ακουστεί;
Είναι άστεγος, δεν μπορεί να πάει πουθενά. Και αυτό το κομμάτι το άστεγο πολιτικά, είναι και άστεγο επικοινωνιακά.

Και όταν βγάζουν φοιτητές στην τηλεόραση, ο Πρετεντέρης που είναι απέναντί σου θα σε προβοκάρει.
Μην το συζητάς, αυτό είναι ανθρωποφαγείο. Και οι γονείς τι κάνουν; Υπάρχει ένα κομμάτι που αντιδρά, ένα άλλο που ανέχεται και ένα άλλο που είναι απέναντι. Από την άλλη το κάνε ό, τι θέλεις, ορισμένων γονιών, δε δηλώνει ελευθερία, αλλά ανευθυνότητα.

Κάτι σαν τη φράση «βάλε τα παιδιά σου στο δημόσιο κι αγόραζε γη»
Αυτή η φράση είναι εμετική. Αντικειμενικά το «βάλε τα παιδιά σου στο δημόσιο» σημαίνει γράψε το κοινωνικό σύνολο. Δεν το καταλαβαίνω, όμως, αυτό. Θα προτιμούσα το παιδί μου να είχε γίνει π.χ. τζαμάς.

Υπάρχει ένα πλαίσιο που ορίζει αυτά τα πράγματα. Δηλαδή ένα lifestyle όριο που ορίζει ότι αν κάποιος δουλεύει στην τάδε εταιρία είναι κάποιος.
Για μένα αυτό είναι ταξικό κόμπλεξ, με το οποίο έχω συγκρουστεί. Δηλαδή θέλω ο εργάτης να είναι περήφανος που είναι εργάτης. Υπάρχει ένα σύμπλεγμα στην ελληνική κοινωνία. Είναι κακό πράγμα να είσαι φτωχός.

Υπάρχει ένα image που βγαίνει προς τα έξω. Δηλαδή ο υπεύθυνος ενός καταστήματος Goodys βγάζει λιγότερα από ένα τζαμά όμως όταν θα πάει για φραπέ πρέπει να δείξει κάτι, ακόμα και αν στην πραγματικότητα είναι πλαστό.
Από πού να το διορθώσεις αυτό; Από πού να το πιάσεις;

Από τους γονείς. Που προτιμούν να δουν το παιδί τους μεγαλοστέλεχος που θα πάθει έμφραγμα στα 45 του, παρά σαν έναν ευτυχισμένο μαραγκό που θα ζήσει μέχρι τα βαθιά γεράματα.
Τελικά για να διορθωθούν κάποια πράγματα, πρέπει να υπάρξει ένα κενό 30 ετών από τους επόμενους... ( γέλια). Εδώ είναι η χώρα της ήσσονος προσπάθειας. Βέβαια βλέποντάς το λίγο αλλιώς, μπορεί να είναι και υγεία όλο αυτό. Δηλαδή ήρθες να ζήσεις σε αυτόν τον πλανήτη. Μήπως είναι υγεία να χαρείς αυτό το δώρο όσο περισσότερο μπορείς; Είμαστε στο κλικ που λειτουργεί η Ανατολή. Βέβαια η Ανατολή λειτουργεί έτσι, γιατί έχει εμβαθύνει πιο πολύ στο δώρο της ζωής, σε αντίθεση με τον δυτικό άνθρωπο που είναι πιο...

...ορθολογιστής
Κολοκύθια ορθολογιστής. Είναι βάρβαρος. Δεν τον ενδιαφέρει η ζωή. Τον ενδιαφέρουν άλλα πράγματα, η κονόμα.

Μήπως όμως είμαστε κι εμείς άγριοι; Στην Ισπανία π. χ. που είναι δυτικοί και μεσόγειοι δεν σκοτώνονται όταν οδηγούν στους δρόμους, δεν?
Δεν υπάρχει βία. Εδώ υπάρχει τεράστια βία. Από την ώρα που θα βγεις από το σπίτι σου, κάποιος θα στην πει.

Τα κόμματα, που υποτίθεται είναι οι κύριοι εκφραστές του λαού τι κάνουν για αυτό; Μπορεί να γίνει και καλώς να γίνει μια κινητοποίηση για κάποιον που είναι π. χ. έγκλειστος σε μια φυλακή, αλλά για τους έγκλειστους υπαλλήλους των τραπεζών δεν έχει γίνει κάτι.
Υπάρχει και ο αναρχοσυνδικαλισμός. Δε γίνεται όμως τίποτα άμα φοβάσαι. Θέλεις τα δικαιώματά σου, θέλεις να φυλάξεις και τον κώλο σου. Δε γίνονται και τα δύο. Δηλαδή αυτό το πράγμα, να φωνάξω το μπαμπούλα το κόμμα, να με σώσει ώστε να γίνω υπόδουλός του μετά και να διαιωνιστεί η κατάσταση είναι εξίσου άρρωστο.

Δεν εννοώ ακριβώς αυτό. Αναφέρομαι περισσότερο στο συλλογικό του ζητήματος.
Πραγματικά ένα κομμάτι από αυτό που θα γράψω για την Κυριακή αναφέρεται στους ακαπέλωτους φοιτητές, οι οποίοι είναι άστεγοι πολιτικά κι απροστάτευτοι στην πραγματικότητα. Το άστεγο αυτό οφείλεται στο ότι στα άδολα μάτια αυτών των νέων τα πολιτικά κόμματα είναι διεφθαρμένοι οργανισμοί.

Διάβαζα κάποια άρθρα εφημερίδων της δεκαετίας του '80 που μιλούσαν για
εξαγγελίες του Ανδρέα περί παιδείας, οικονομίας κ.λ.π.
Και μιλούσαν όλα για τα ίδια προβλήματα με τα σημερινά. Και αν κοιτάξεις άρθρα του '60 το ίδιο πράγμα θα διαπιστώσεις.

Αν αλλάζαμε τον Καραμανλή και φέρναμε τον Ανδρέα, θα είχε διαφορά;
Μεγάλη. Ο Ανδρέας είναι νεκρός (πολλά γέλια). Υπάρχει διαφορά. Ο μεν Αντρέας ανακατευόταν με τα πράγματα, αλλά ήταν λαοπλάνος, ενώ ο Καραμανλής δεν είναι τολμηρός αλλά δεν είναι λαοπλάνος. Είναι πιο ειλικρινής από όλους όσους έχουν περάσει πριν από αυτόν. Αλλά λόγω πολιτικής τοποθέτησης και  ατολμίας δεν κάνει τίποτα. Στην περίπτωση της παιδείας ένας άξιος πρωθυπουργός θα εφάρμοζε ένα πλήρη νόμο ή θα τον απέσυρε.

Είμαστε όμηροι μέτριων πολιτικών ....
Βέβαια.

...ή έχουμε τους πολιτικούς που μας αξίζουν;
Δεν ξέρω αν είναι αλήθεια αυτό. Γενικότερα θεωρώ ότι το χορτάτο στομάχι είναι κακός σύμβουλος.

Το μέλλον του Τύπου πως το βλέπετε; Θα μας καταπιεί όλους το « κουτί»;
Δε νομίζω. Η τηλεόραση εξυπηρετεί την ανάγκη της άρπα, κόλλα συζήτησης. Ο τύπος εξυπηρετεί την ανάγκη της μελέτης. Επομένως το ερώτημα είναι αν θα συνεχίσουν να υπάρχουν άνθρωποι που θέλουν να σκέφτονται.

Τι γνώμη έχεις για το Βύρωνα Πολύδωρα;
Νομίζω ότι είναι θύμα της πολύπλευρης προσωπικότητάς του (γέλια). Ο ίδιος έχει περιγράψει με τον καλύτερο τρόπο τον εαυτό του, αλλά κανείς δεν τον έχει πιστέψει. Έχει πει ότι είναι ένας ποιητής - σαμουράι. Του συμβαίνουν και τα δύο. Διότι λειτουργεί με μία νοοτροπία νόμου και τάξης, όπως οι σαμουράι, δηλαδή no mercy, no prisoners. Και από την άλλη μεριά έχει μια ποιητική φλέβα, η οποία υπηρετεί το σαμουράι και όχι τον ποιητή (γέλια). Είναι εγκλωβισμένος μέσα στον εαυτό του. Τον πνίγει το δίκιο του. Η διαφορά του με τους άλλους είναι ότι αυτός δεν είναι πολιτικάντης,. Δεν λέει ψέματα, τα πιστεύει (γέλια).

Για τη Μαριέττα Γιαννάκου;
Η Μαριέττα έχει μία σοβαρότητα σαν προσωπικότητα. Έχει όμως χαθεί. Έχει μία κακώς νοούμενη έννοια της ανοχής και της δημοκρατίας. Δεν μπορείς να ξεκινάς να κάνεις διάλογο και να μην έχεις ατζέντα. Για να κάνεις κάτι τέτοιο ή δεν πρέπει να ζεις στην ελληνική πραγματικότητα ή είσαι αφελής. Δεν ξέρεις ότι τα κόμματα θα σε υπονομεύσουν και ότι το καθηγητικό κατεστημένο επειδή οσμίζεται ότι πας να κάνεις αλλαγές, θα σε υπονομεύσει και αυτό; Και φτάνει τελικά να λειτουργεί ως ψυχίατρος. Αλλά δεν πρέπει να μπλέκεις την ψυχιατρική με την πολιτική, γιατί ό, τι ισχύει στο ένα δεν ισχύει στο άλλο. Εγώ, λοιπόν, τη Γιαννάκου δεν την έχω για αυταρχικό άνθρωπο, την έχω για άστοχο άνθρωπο. Πως φωνάζεις τους άλλους να συζητήσουνε όταν δεν έχεις κάτι συγκεκριμένο; Όταν δεν της βγήκε αυτό το χαρτί, πέρασε στον αυταρχισμό. Είπε, εγώ σας φώναξα να κουβεντιάσουμε και σεις το πυροδοτήσατε, άρα δεν είστε ικανοί για διάλογο. Εσύ, όμως, έχεις βάλει μπάχαλο κανόνες, για αυτό έχει γίνει μπάχαλο η κατάσταση.

Για τον Γιωργάκη τον Παπανδρέου;
Έχω τη γνώμη που έχουν όλοι οι Έλληνες, είτε είναι ΠΑΣΟΚ, είτε είναι Νέα Δημοκρατία, είτε είναι αναρχικοί.

Έχει καταφέρει να τους ενώσει. Αν άνηκε σε μία μη κυβερνητική οργάνωση θα πήγαινε πολύ καλά (γέλια).
Ο Μητσοτάκης μέσα σε όλα που έχει πει, έχει πει κάτι πολύ καλό. Τον ρωτήσανε αν ο Γ. Παπανδρέου μπορεί να γίνει καλός πρωθυπουργός. Και απάντησε «..δεν κάνει το παιδί» (γέλια).

Αυτή η φράση χαρακτηρίζει και την οικογενειακή Δημοκρατία που ζούμε. Θα μπορούσε κάλλιστα να είναι μέρος ενός διαλόγου μεταξύ δύο επαγγελματιών του ίδιου κλάδου, που συζητάν για το αν κάνει ο γιος του ενός να πάρει τη δουλειά του πατέρα του...
Ακριβώς (γέλια).

Είναι δύσκολο για κάποιον, σε μια καθημερινή μέρα να πάρει εφημερίδα, αφού λόγω δουλειάς δεν μπορεί να βρει χρόνο.
Σιγά την εντατική δουλειά που κάνουν οι Έλληνες. Δηλαδή πως φαντάζεσαι ότι διαβάζαν εφημερίδα οι εργαζόμενοι το '60; Δουλεύαν λιγότερο;

Υποθέτω ναι.
Καθόλου. Είχαν όμως πιο στρωτή προσωπική ζωή. Πριν τριάντα χρόνια η ευκολία ήταν εξοβελισμένη. Ήταν ανήθικο πράγμα να επικαλείσαι την ευκολία. Τώρα αν δεν ακολουθήσεις τον εύκολο τρόπο θεωρείσαι μαλάκας.

Άρα έχει χαθεί το όραμα.
Πραγματικά. Για να πετύχεις κάτι που αξίζει, μόνο μέσα από δύσκολο δρόμο μπορείς να το πετύχεις. Και η ελληνική κοινωνία δε μεγαλώνει μέσα από αυτό το δρόμο. Δεν ξέρω κατά πόσο επηρεάζει αυτό και ένα κομμάτι των εξεγερμένων φοιτητών και νέων. Θα ήθελα πολύ να μάθω κατά πόσο είναι εξεγερμένοι, επειδή είναι καλομαθημένοι και δε θέλουν να προσπαθήσουν περισσότερο.

Εντάξει, αλλά δεν είναι και τόσο εύκολο να τρως χημικά ή να χάνεις εξάμηνα.
Το χαρτζιλίκι πέφτει όμως.

Το χαρτζιλίκι πέφτει από αυτούς που έχουν.
Αυτό θέλω να πω. Σε τι ποσοστό αυτής της εξέγερσης συνεχίζει να πέφτει το χαρτζιλίκι.

Θυμάσαι κάποια περίπτωση που υπήρξε μεγάλη αντίδραση, μέσα από τα γραπτά της στήλης και ο κόσμος να το πήγε παρακάτω από αυτό που είχες γράψει;
Με το βιβλίο της ιστορίας υπήρξε έντονη κίνηση.

Θεωρείς ότι πρόκειται για προπαγάνδα;
Απόλυτα. Γίνεται μια απόπειρα ο δυτικός άνθρωπος, με το στανιό να αποκτήσει τη νοοτροπία της συναίνεσης. Peace, love and rock 'n' roll. Αύριο, λοιπόν, θα συναινέσεις στην τιμή που θα σου βάλει το προϊόν η τάδε πολυεθνική. Το ζητούμενο είναι, μην πλακώνεστε Έλληνες και Τούρκοι γιατί πρέπει να περάσει ένας αγωγός από κει.

Μπορεί όμως έτσι να οικοδομηθεί, τελικά, ειρήνη.
Φτηνότερα και πολλά εργατικά χέρια για τις βιομηχανίες, θα οικοδομηθούν. Το ζητούμενο δεν είναι να φτιαχτούν ελεύθεροι και συνειδητοποιημένοι πολίτες, αλλά πειθήνιοι εργάτες. Η ειρήνη για μένα δεν είναι ένα άνευ όρων αγαθό.

Το μέλλον της δημοσιογραφίας πως το βλέπεις;
Η δημοσιογραφία, στην Ελλάδα, έχει ακόμα αρκετές καλές πένες. Βλέπω και αρκετούς καινούργιους που είναι καλές πένες. Στους καινούργιους όμως δε βλέπω επαναστατικές αντιλήψεις. Δε βλέπω αντιλήψεις ρήξης, δε βλέπω αντιλήψεις συμφιλιωτικές, πανανθρώπινες. Δηλαδή ο καθένας πυροβολάει από το δικό του μετερίζι.

Ένας στίχος λέει «τι είναι ο άνθρωπος δίχως τις εμμονές του...». Οι δικές σου εμμονές ποιες είναι;
Μάλλον τη γυναίκα μου πρέπει να ρωτήσεις (γέλια). Πάντως μου είναι αδύνατο να αντέξω την αδικία. Με την παιδική έννοια του όρου. Παρότι ξέρω την ενήλικη άποψη και γνωρίζω ότι δεν υπάρχει η έννοια της αδικίας στη φύση.