Kαι τώρα ένα σύνθημα που όλους μας ενώνει...
μια περιπλάνηση στους τόπους κατασκευής "ζωωμορφικών" αποτυπώσεων κοινωνικής αποκλίσεως.
Ο κατηγορούμενος ήξερε ότι δεν είχε ελπίδα ν' αθωωθεί. Κανένας δικηγόρος δεν είχε δεχτεί να τον
υπερασπιστεί καθώς η κάτω σιαγόνα του παρέβαινε οποιαδήποτε αποδεκτή θεωρία
αρμονίας, η μύτη του ήταν αετίσια και προεξείχε αυτοκρατορικά σ' ένα πρόσωπο
πλακουτσωτό σαν τηγανίτα που ερχόταν σε
χτυπητή αντίθεση με το λιπόσαρκο, καμπουριασμένο κορμί του. Πριν χρόνια σε μια
θητεία με το εμπορικό ναυτικό κάπου στις θάλασσες του Νότου κάποια νύχτα
χτύπησε ένα αυτοσχέδιο τατουάζ στον αριστερό καρπό που τώρα κατά περιόδους
κακοφόρμιζε και μάζευε πύων στο περίγραμμα. Όλα ήταν εναντίον του. Του το είχε
αποκαλύψει το βλέμμα των δικηγόρων που σταματούσε στο ύψος των χεριών του.
Χαμένος κόπος, ο επόμενος. Δεν του έδωσαν χρόνο να εξηγήσει, να δηλώσει το
πιθανό του άλλοθι ή την έλλειψη προφανούς κινήτρου. Συνοπτικές διαδικασίες και
το ενδεχόμενο λάθος υπερσκελίστηκε στο μυαλό των δικαστών από το γεγονός ότι
ακόμη και αν ήταν αθώος για το συγκεκριμένο έγκλημα με τέτοια φάτσα, τατουάζ
κτλ σίγουρα θα είχε διαπράξει άλλα ή νομοτελειακά θα το έπραττε ανά πάσα στιγμή
στο μέλλον. Το λεπίδι έπεσε... Τον έλεγαν Κουασιμόδο.
Ιστορίες σαν αυτή σήμερα
ακούγονται σαν υλικό βγαλμένο από μυθιστόρημα του 19ου αιώνα,
δικαστική πλάνη, κόμης Μοντεχρίστο και υπόθεση Ντρέιφους ή Ντίκενς , μέθοδοι οι
οποίες ευτυχώς ξεπεράστηκαν, ένα ακόμη απτό βήμα εξέλιξης της κοινωνίας. Κάποτε
όμως αυτό που τώρα το αντιμετωπίζουμε ως μια γραφικότητα ήταν η τελευταία λέξη
στην ιστορία της επιστημονικής εγκληματολογίας. Ο θεμελιωτής της ανθρωπολογικής
εγκληματολογίας Cesare Lombroso ήταν κυρίως και πάνω από όλα πρακτικός άνθρωπος. Ο φιλοσοφικός στοχασμός
πάνω στη φύση του εγκληματία δεν ήταν μια ονειροπόληση που για πολλούς
ρομαντικούς ξεκινούσε από την βαθμιαία παρακμή της ανθρώπινης φύσης η οποία
κάποτε ήταν καλή. Η αναζήτηση των αιτίων αυτής της παρακμής για έναν καθαρό
οπαδό των φυσικών επιστημών φαίνεται να μην είχε καμία αξία παρά μόνο για
καλαμπούρια μετά το γεύμα. Στις φυλακές που δούλεψε ως γιατρός προσπάθησε να
καταρτίσει στατιστικούς πίνακες με βάση τα ανατομικά χαρακτηριστικά των
κρατουμένων. Το ίδιο το νομικό σύστημα που τους καθιστούσε επικίνδυνους προς
την κοινωνία δεν ήταν κυρίαρχο ζήτημα. Ήταν έγκλειστοι. Αυτό ήταν αρκετό.
Η κατάρτιση στατιστικών
πινάκων μπορεί ακόμη και σήμερα να θεωρηθεί ως μία ορθή επιστημονικά προσέγγιση
και είναι έγκυρη για όλους τους κλάδους από την αρχαιολογία ως την πυρηνική
φυσική. Είναι ένα απαραίτητο πρώτο στάδιο όταν ζητείται μπούσουλας, η
τακτοποίηση του πρώτου υλικού. Πολλούς μήνες πριν φτάσουμε στο στάδιο της
ανάλυσης και της σύνθεσης πρέπει να ασχοληθούμε με αυτούς τους πίνακες. Καμία
αντίρρηση αλλά όταν οι πίνακες γίνονται, κοπτοραπτική, το κρεβάτι του
Προκρούστη πάνω στο οποίο υφαίνονται οι διαστάσεις της κανονικότητας, όταν το
πατρόν της εγκληματολογίας απαρτίζεται από μετρήσεις σιαγόνων και λοβών τότε
έρχεται η ώρα του πλαστικού χειρουργού, και θεωρίες του τύπου Λακωνικού Καιάδα
ή Ναζιστικής ευγονικής βρίσκονται προ των πυλών.
Ίσως πριν βιαστεί κάποιος
να κατακρίνει τον Lombroso να πρέπει να αναφερθεί ότι η αρχή της "φυσιογνωμικής" προσέγγισης ως μέσω κρίσης ενός ατόμου είναι ο Αριστοτέλης.
Τόσο στο Αναλυτικά Πρότερα(Β70b6κ.ε.)όσο και στο
Φυσιογνωμονικά, που ανήκει στη σχολή μάλλον παρά στον ίδιο, διαφαίνεται ο
συγκεκριμένος τρόπος σκέψης: Η διάνοια ακολουθεί "ορίζεται εκ του σώματος (
Φυσιογν. 805 α1) κατά συνέπεια οι όποιες σωματικές "δυσμορφίες"
αποτυπώνουν και τις αντίστοιχες ψυχικές."
Επιστρέφοντας στον Lombroso και στην εποχή του τώρα σημειώνουμε ότι η κριτική
που ασκήθηκε ήταν επί της μεθόδου και όχι επί της αρχής. Το πρότυπο μοντέλο της
εξέλιξης του ανθρώπου και της κοινωνίας που είχε βρει επιστημονικό πάτημα στην
βιολογική θεωρεία του Δαρβίνου περί εξέλιξης του ανθρωπίνου είδους έχριζε τον
εγκληματία απομεινάρι του αταβιστικού παγανιστικού πρωτόγονου παρελθόντος. Τον
προικοδοτούσε με ότι είχε ξεπεραστεί και σε μία κοινωνία που χρήζει τον εαυτό
της αρωγό της προόδου και της εξέλιξης, με θετικό πάντα πρόσημο, Οποιαδήποτε
δυσμορφία, είτε σωματική είτε απόκλιση συμπεριφοράς, καταδικάζεται καθώς δεν
είναι δυνατόν να αποσπάσει χώρο σε αυτό που ορίζεται ως υγιές σώμα, φορέας της
εξέλιξης. Μπορεί η μεθοδολογία του χαρακτηρίστηκε αντί-επιστημονική και γρήγορα
να ξεπεράστηκε αλλά η ζημία είχε γίνει, ή μάλλον ήταν πάντα εκεί
εικονογραφημένη πάντα από την λαογραφία που ήθελε τον καμπούρη φορέα του κακού
και τον σημαδεμένο αρχέτυπο του πωρωμένου εγκληματία. Εκείνους που ο Θεός δεν
αγαπά τους στιγματίζει.
Η αλληλεξάρτηση σωματικής
δυσμορφίας και συμπεριφοράς δεν θα ξεπερνιόταν ποτέ. Η προκατάληψη του "με
τέτοια μούτρα τί να περιμένεις" ισχύει μέχρι και σήμερα, απλά έχει ξεπεραστεί η
χρήση ανάλογων προσεγγίσεων ως τεκμήρια ενοχής ή αθωότητας. Στην εποχή της
πολιτικής ορθότητας κανένας δεν επιτρέπεται να κρίνει τον άλλο με βάση τα
βιολογικά χαρακτηριστικά του / της. Η πρώτη εντύπωση όμως θα ζει και θα
βασιλεύει απλώς το παιχνίδι του επιστημονικού ρατσισμού φορά καινούργιο
κουστούμι. Σε ένα σύστημα που ζητά εργάτες όλοι χωράνε και ας συγκεντρώνουν όλα
τα χαρακτηριστικά του Lombroso. Η κατασκευή εγκληματολογικών στατιστικών πινάκων
καταρτίζεται μέσω των επιλογών - ελευθερία βούλησης και υπαρξισμός ή ταξικής
συνείδησης και Μαρξισμός - οπότε.... Ενδυματολογία, μέρη που κάποιος συχνάζει,
βιβλία που επιλέγει προς ανάγνωση, ο τρόπος με τον οποίο δηλώνεται η διαφωνία
εφόσον δεν σχετίζονται με τον μέσο όρο του Lombroso εξακολουθούν να αποτελούν τεκμήρια δυνάμει ενοχής σε μία εποχή που
αναγάγει εκ νέου το δυνητικό σε πραγματικό με το δόγμα του προληπτικού πολέμου
( made in USA ) ή των προληπτικών συλλήψεων πριν τις πορείες ( made by ΕΛΑΣ ).
Επιστημονικά συμπτώματα,
δημιουργήματα των πλέον life style ΜΜΕ και καταδίκη με συνοπτικές διαδικασίες, όπως την εποχή του Lombroso,της όποιας διαφορετικότητας. Αίτια, δράση
αντίδραση, ενσωματωμένα στο τοτέμ / ταμπού της κοινωνικής αρμονίας και
εξέλιξης. Παροδικά ακραία καιρικά φαινόμενα - η εποχή της ωριμότητας χωρά τους
πάντες παραστρατημένους. Θα δουν το φως και αλλάξουν τους τρόπους τους.
Πριν μέρες επιδικάστηκε η
έφεση του μπάτσου που σκότωσε εν ψυχρό από τα δέκα μέτρα διάνα στο κεφάλι ένα
παλικάρι στη Κρήτη. Τα ισόβια μετετράπησαν σε 5 χρόνια. Οι συνάδελφοι δεν
επέτρεψαν στις κάμερες να πλησιάσουν τον ένοχο, δεν καταγράφηκε ποτέ το πρόσωπό
του. Σε ποιά Λαμπρόσια κατηγορία εντάσσεται; Πού διασκέδαζε; Δεν πληροφορηθήκαμε για το ποιόν του και
τελικά θα του αποδοθεί το ελαφρυντικό της κακής στιγμής. ΑΝ είναι να Λαμπροζιάζουμε
ας το κάνουμε παντού αλλά φαίνεται ότι ισχύει το δύο μέτρα και δύο σταθμά και η
πράσινη πανοπλία του στρατιώτη της "κοινωνικής αρμονίας" ομοιάζει επικινδύνως
με την αποχαλίνωση του μεσαιωνικού σταυροφόρου - απυρόβλητο και
συγχωροχάρτια.... Τα πρόσωπα πάντα κρυμμένα πίσω από την αγαστή προσωπίδα του
καθήκοντος.
Διαβάστε Lombroso. Απομνημονεύστε τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της
εγκληματικής φύσης και προσαρμόστετα σε ότι διακρίνεται, αν φτάσετε κοντά
(τίποτα δεν είναι τυχαίο ούτε και η απόσταση που αποφασίζει το χημικό της
φυσούνας) στα πρόσωπα των Πραιτοριανών. Μετά σαν τον αγαθό Θεό, την Δημοκρατία
και την επί γης ενσάρκωση τους, Μαρία Αλιφέρη, μπορείτε πάντα να τους πείτε "Σας αγαπώ όλους".... Αν φτάσετε βέβαια κοντά.
