Η ψυχή του ήταν ένα πυρακτωμένο καμίνι πού δόθηκε ολοκληρωτικά στη δύναμη και τη φλόγα του funk.
Το φοβερό και τρομερό οικοδόμημα του μαύρου μουσικού πολιτισμού έχει
στηθεί πάνω σε κάποιους θεμέλιους λίθους, κάποιες φιγούρες που επέδρασαν
καταλυτικά στη δημιουργία, την εδραίωση και την εξέλιξη αυτής της μουσικής κι
ανάμεσά τους, σε πραγματικά εξέχουσα θέση, βρίσκεται το όνομα του James Brown.
Αν κάποιος από σας έχει βρεθεί ποτέ σε συναυλία του θα θυμάται το διοργανωτή στην έναρξη να προσφωνεί για αρκετά λεπτά τον James Brown με χαρακτηρισμούς όπως "Soul brother number one", "The godtfather of soul",'' The hardest working man in show business'', "Mr. dynamite" και ένα σωρό ακόμη πριν αυτός ο ανθρωπόμορφος σίφουνας ορμήσει στη σκηνή όπου δεν άφηνε τίποτα όρθιο.
Αυτήν την εικόνα έχω από τον James Brown κι αυτή ακριβώς αξίζει να φυλάξουμε στη μνήμη μας τώρα πια που έφυγε από κοντά μας. Ο Mr. Brown ήταν η συμπύκνωση όλων των εννοιών του μαύρου ήχου. Ήξερε να χειρίζεται το αιθέριο και το υπερβατικό της gospel κουλτούρας, είχε κατακτήσει την εσωτερικότητα και την αυτογνωσία της jazz, βίωμα του ισχυρό το αυθόρμητο και ειλικρινές του blues, κομμάτι του χαρακτήρα του το "βρώμικο" και "ζωώδες" του R'n'B, είχε γνώση εκείνης της λεπτότητας και του ισχυρού ερωτισμού της soul αλλά πάνω απ'όλα η ψυχή του ήταν ένα πυρακτωμένο καμίνι πού δόθηκε ολοκληρωτικά στη δύναμη και τη φλόγα του funk.
Τώρα το πώς κατάφερε να τακτοποιήσει μέσα σ' έναν ήχο όλα αυτά τα στοιχεία, είναι κάτι που ίσως δε θα καταλάβουμε ποτέ αλλά δεν έχει και καμία σημασία. Αυτό που μετρά είναι αυτός ο ατέλειωτος κατάλογος από τραγούδια που άφησε πίσω του και που το καθένα στην εποχή του ήταν σημείο αναφοράς.
Μέσα στη δισκογραφία του αλλά κυρίως πάνω στη
σκηνή παρουσίαζε τόσα πολλά και διαφορετικά πρόσωπα που από ένα σημείο και μετά αδυνατούσες να
τον παρακολουθήσεις. Όταν έπιανε τη μπαλάντα είχες την εντύπωση ότι δεν υπήρχε
πιο συγκινησιακή κατάσταση στον κόσμο, ποταμοί συναισθήματος και μια λιγωμένη
αίσθηση γέμιζε τον χώρο. Όταν άρχιζαν να ανεβαίνουν τα bit ο κόσμος γύρω σου
έμπαινε σε κατάσταση σεισμικής δόνησης με τον Brown να χτυπιέται, να ουρλιάζει,
να κάνει απίστευτα ακροβατικά στη σκηνή και όλ? αυτά χωρίς να χάνεται η ουσία
του τραγουδιού και της μουσικής προς χάριν της εικόνας και του όποιου
εντυπωσιασμού.
Ο Brown ήταν ένα πολύτιμο μαύρο διαμάντι που ακτινοβολούσε, το βλέμμα του σε κίνηση συνέχεια και πάντα αστραφτερό είχε ως υπόβαθρο ένα χαρακτήρα ατσάλινο αλλά και φοβερά ισχυρογνώμονα. Όταν ήθελε κάτι τίποτα στον κόσμο δεν μπορούσε να του αλλάξει γνώμη. Αυτό βέβαια τον έφερε μπροστά σε προβλήματα τα οποία σε συνδυασμό με την εμπλοκή του με τα ναρκωτικά τον οδήγησαν κάποια στιγμή για αρκετό διάστημα πίσω από τα κάγκελα ενός κελιού. Ήταν γενικώς μια κινούμενη αναστάτωση ειδικά όταν γύρω του κυκλοφορούσαν εντυπωσιακές γυναικείες παρουσίες τις οποίες τις γοήτευε με αυτόν τον brutal ανδρισμό του. Μια τόσο επιδραστική και καταλυτική φιγούρα σαν τη δική του για να μπορέσεις να την κατανοήσεις και να την ακολουθήσεις, χρειάζεται να γνωρίσεις για τα καλά τη δισκογραφία του και αυτό γιατί εκεί αποτυπώνεται με τον καλύτερο τρόπο η εξέλιξη και μετάβαση του James Brown από το ένα μουσικό ύφος και στυλ στο άλλο, αλλά και όλες αυτές οι μουσικές μίξεις που χρησιμοποίησε στη μακρόχρονη πορεία του.
Must have της δισκογραφίας του James Brown
Έτσι λοιπόν, λειτουργώντας και ως ένας δισκογραφικός χάρτης
οι παρακάτω δίσκοι θεωρώ ότι δεν πρέπει να λείπουν από καμία δισκοθήκη αφού δεν
είναι δύσκολο να βρεθούν μιας και τα περισσότερα απ' αυτά που ηχογράφησε έχουν
εκδοθεί σε cd και κυκλοφορούν .
Προτείνω λοιπόν τα παρακάτω: αρχίστε με τα "please,
please, please", "try me" και "think" που σηματοδοτούν το ξεκίνημα
της λαμπρής του καριέρας την χρονιά του '59 με καθαρά R'n'B ύφος, συνεχίστε με
εκείνο το πρώτο του φοβερό live στο "live at the apollo" του '63,
απολαύστε τον σε ρόλο οργανίστα και μόνο στο instrumental "Grits & soul"του '64, μετά προχωρήστε στα απογειωτικά "i got you i feel good" και "it's
a man's man's man's world" του '66, μετά πάμε στο στρατευμένο στην υπόθεση
της φυλετικής αφύπνισης "say it loud i'm black and i'm proud" του '69
για να φτάσουμε στα καταλυτικά χρόνια των 70'ς με το αποθεωτικό "sex
machine" και εκείνο το βαθεια αυτογνωσιακό "the payback". Φυσικά ο
καθένας μπορεί να ακολουθήσει το δικό του ένστικτο και να χαράξει την όποια
πορεία μέσα στην δισκογραφία του James Brown που το μεγαλύτερο μέρος της
αποτελεί διαχρονικό κομμάτι στην καταγραφή της διαδρομής του μαύρου ήχου από τα
60'ς έως τις μέρες μας.
