Μιλήσαμε με το Μιχάλη σ' ένα μικρό καμαρίνι στον «Αέρα» στην Πετρούπολη, λίγη ώρα πριν βγει στη σκηνή. Τυπική
Ονειρολόγια
Μοτοσυκλέτας
Τα «Ονειρολόγια Μοτοσυκλέτας» είναι ένα οδοιπορικό, που
τώρα βρίσκομαι στη μέση του. Το κάνω μόνο για τον εαυτό μου, προέκυψε από
μια προσωπική, δικιά μου ανάγκη ν' ανακαλύψω πράγματα και ιστορίες από
ανθρώπους και παρέες που φανταζόμουν ότι υπάρχουν, αλλά δεν είχα ακόμη βρει. Ταξιδεύω
μόνος μου, με τη μοτοσυκλέτα σε πόλεις και χωριά σε όλη την Ελλάδα για να
συναντήσω τους φίλους που με κάλεσαν στον τόπο τους, να γνωρίσω άλλους και να
μιλήσω μαζί τους, σε καφενεία, σε σπίτια, σε μεγάλα μαγαζιά, σε πολιτιστικά
κέντρα, σε δισκάδικα, σε ρακομελάδικα οπουδήποτε έχουνε στέκι οι άνθρωποι που
με φωνάζουνε. Έχω αφεθεί στα χέρια τους και δε μου βγήκε σε κακό... Στις
πόλεις έμενα σε ξενοδοχείο στα χωριά, στα σπίτια των ίδιων των ανθρώπων. Πολλά
όμορφα πράγματα συνέβησαν σ? αυτά τα ταξίδια. Μετά τη «μάζωξη» στα Τρίκαλα με
παρακάλεσαν να πάμε σ' ένα χωριουδάκι, στο σπίτι ενός παιδιού που δεν πρόλαβε
να 'ρθει. Όταν φτάσαμε, βλέπω συγκεντρωμένη στην αυλή μια παρεούλα παιδιών,
γύρω στα δεκαοχτώ-δεκαεπτά, τη μάνα, τον πατέρα, τη γιαγιά κάνουνε στην άκρη
όλοι και βγαίνει ο Βασίλης, ένα παιδί παραπληγικό, σε αναπηρικό καροτσάκι. Ένα
παλικάρι, μάγκας πραγματικός που έγραφε στίχους και ράπαρε, ενώ σχεδόν δε μπορούσε
να μιλήσει. Η μόνη κάβλα του ήταν κάποτε να ηχογραφήσει κι εγώ είχα στις
βαλίτσες της μηχανής μου ένα φορητό στούντιο. Έβγαλα το laptop, σύνδεσα καλώδια και κάναμε το
χαβαλέ μας. Την επόμενη φορά που θα βρεθούμε, θα γίνει και πιο επαγγελματική
δουλειά. Έχουν συμβεί κι ευτράπελα- επτά το πρωί στο Δομοκό, μπάτσος μες
στην ομίχλη, μόνος του, χωρίς ούτε περιπολικό, μου κάνει σήμα να σταματήσω.
Φρενάρω, ανοίγω το κράνος, του λέω «πες μου ότι κάνεις εδώ τώρα μπλόκο επτά η
ώρα το πρωί, από χθες σε ξεχάσανε;». Υγρός αυτός απ' την ομίχλη, με ένα μεγάλο μουστάκι
και κοντά στα πενήντα έφερε λίγες γύρες τη μηχανή και όπως με περιεργάζονταν,
μου κάνει «τι είσαι ?συ ρε;». Του 'πα ότι κάνω ένα ντοκιμαντέρ για το "Mega", μ' άφησε κι έφυγα.
Γνώρισα κι ένα ράπερ- τσοπάνο, έναν τύπο με σοφία βουκολική κι απίστευτα
έξυπνο. Σου περιέγραφε τους αμερικάνους ράπερ σαν «αυτοί που φοράνε τις
φοντανιέρες και τα κλειδιά απ' τα τρακτέρ».
(Radio) Blasphemy.gr
O Blasphemyείναι μια εναλλακτική ραδιοφωνική εκδοχή- και μια νέα εμπειρία για μας. Εκπέμπει δεκαοχτώ ώρες κάθε μέρα στο διαδίκτυο, με εκπομπές απ' όλον τον κόσμο.Παιδιά από τη Ν. Ζηλανδία, Άγγλοι φοιτητές, Έλληνες από τη Γερμανίαμαζεύονται σε σπίτια, μιλάνε στο μικρόφωνο και παίζουν μουσικές που γουστάρουν. Όχι μόνο hip hop ή low bap, αλλά και ψυχεδέλεια, «ρεγκάκια», ηλεκτρονική Και δε θ' ακούσεις ποτέ σποτάκι. Τα έξοδα του σταθμού τα πληρώνω μόνος μου, είναι «βίτσιο» μου και τον προστατεύω. Την ΑΕΠΙ την έχουμε προσπεράσει- ελληνικά κομμάτια δεν παίζουμε πέρα απ' τα δικά μας- όσο για το ξένο ρεπερτόριο, αυτά που «βάζουμε» ευτυχώς δεν είναι καν αναγνωρίσιμα απ' αυτούς. Πώς να μας «διώξουν» λοιπόν; Τόσο τρωτοί είναι όλοι τους.
No Sponsors (movement)
Το "movement" είναι αυτό που ονειρευόμαστε να γίνει κάποτε Το "no sponsors" είναι ότι συνέβαινε πάντα με τους "Active Member" εμείς δεν είχαμε ποτέ χορηγούς. Σαν «πρότζεκτ» είναι μια ιδέα μου, που προσπαθώ ν' απλώσω σ' όλον τον κόσμο και που ο καθένας θα μπορεί να βρει κάτι δικό του σ' αυτήν. Όποιος είναι αντίθετος με την τωρινή κατάσταση, όπου οι καλλιτέχνες δεν «σπονσοράρονται»» απλώς, αλλά ανήκουν σε χορηγούς αφού στα συμβόλαια τους υπογράφουν εμμέσως με διαφημιστικές και όχι δισκογραφικές εταιρείες. Οι διαφημιστικές- «δισκογραφικές» πια, προσεγγίζουν τα media και τους πλασάρουν κάμποσα τραγούδια με το δόλωμα «παίξε εσύ αυτά τα χιτάκια και θα σου φέρω εγώ τα προϊόντα που προωθώ σα διαφημιστικά πακέτα». Έτσι, καταλήξαμε να «γυρνάμε» το ραδιόφωνο και ν' ακούμε τα ίδια τραγούδια, μόνο με διαφορετική σειρά. Αυτό πάντα γίνονταν κάτω από το τραπέζι. Αλλά σιγά σιγά αποκτά και νομική υπόσταση- εμφανίζονται εταιρείες που ξεκάθαρα κάνουν αυτή τη δουλειά. «Παίξε αυτά τα τραγούδια και θα σου κάνω πάσα τόσες διαφημίσεις». Δες το "Coke Music" της Coca Cola...
Ήρθε η ώρα τη στάση τη δική μας, την προσωπική και του συγκροτήματος, να την εξωτερικεύσουμε και να τη μοιραστούμε. Επικοινωνούμε με καλλιτέχνες απ' όλον τον κόσμο. Για πολλούς λόγους- ο πρώτος είναι για να τους τη σπάσουμε Κι ένας άλλος, μήπως μέσα απ' το "No Sponsors" στήσουμε κόμβους επικοινωνίας, ώστε άνθρωποι με τις ίδιες λογικές, να συνεννοηθούμε μεταξύ μας και για άλλα πράγματα. Καλλιτέχνες όπως ο Zach de la Rocha, ή ο Jello Biafra των "Dead Kennedys" έχουν ανταποκριθεί στην προσέγγιση μας με πολύ συγκινητικό τρόπο. Ώστε να διεκδικήσουμε μέσα σ' αυτό το ξεμπουρδέλιασμα, το δικό μας χώρο. Ότι μπορείς να ζήσεις από τη μουσική σου χωρίς να προσκυνήσεις κανέναν βρωμόπουστα. Να κάνεις τις συναυλίες σου, να βγάζεις τα δισκάκια σου- αν ζητάς και πολλά παραπάνω σ' αυτό το χωριό που λέγεται «Ελλάδα» είσαι και λίγο παραμυθιασμένος. Αλλά να ζεις από τη μουσική σου με αξιοπρέπεια είναι εφικτό.
Οι "Active Member"
είναι ένα τέτοιο, ζωντανό παράδειγμα. Μια ολόκληρη «φάση», όπως το "Low Bap" συντηρείται χωρίς
χορηγούς. «Τυπώνει» τα δισκάκια του στη δικιά του δισκογραφική, την "Octagon" και τα παιδιά από τα
συγκροτήματα πληρώνονται τα δικαιώματα τους. Άλλοι δουλεύουν στο στούντιο, στην
εταιρεία, στα live. Και
όλοι μας ζούμε χωρίς να υποκύπτουμε σε ωμότητες - ένα γιαούρτι ή μια σερβιέτα
ν' «αναλαμβάνει» το tourμας κι εμείς να παίζουμε ατάραχοι, γιατί αρέσουμε δεν αρέσουμε, έρθει ή όχι
κόσμος, θα πληρωθούμε κανονικά. Ταυτόχρονα, γκόμενες θα μοιράζουν φυλλάδια κι
επί σκηνής θα λικνίζονται οριεντάλ χορεύτριες κι ό,τι άλλο μπορεί οι
«διαφημιστάδες» να σκαρφιστούνε.
Σου ξαναλέω πως αν δεχτείς να συμμμετάσχεις σ' αυτήν την
ιστορία, επωφελείσαι γιατί οι ίδιοι άνθρωποι σε βάζουν και στα media. Σε «παίζουν» οι δικοί
τους.Όμως εγώ τα γράφω στα αρχίδια μου τα μίντια και τα κανάλια και τα
περιοδικά. Μιλάω όπου θέλω να μιλήσω. Και προτιμώ να μη δίνω κλιπάκια στο "MAD". Να είμαι απέναντι σ'
αυτό το συνονθύλευμα που απευθύνεται στο 85% και είναι τρωτό όσο ένας κουρασμένος, λαβωμένος
γέρος. Εμένα κανείς δε μπορεί να μου κόψει τη φωνή κι αν οι λίγοι χώροι που
εμφανιζόμαστε κλείσουν, θα παίξω τη μουσική μου στο δρόμο και τις πλατείες.Και μέσα απ? το "No Sponsors"
θέλω να πω σ' έναν πιτσιρικά να μην «ψαρώνει» - να παίξει τη μουσική του πρώτα
στους φίλους του, μετά στο σχολείο του και στη γειτονιά του. Ή στη μεγαλύτερη
γειτονιά του διαδικτύου. Να μην καταλήγει να πουλάει το «κομμάτι» του σε μια
διαφημιστική που μπορεί να το προωθήσει σαν ηχητικό background σε site για στοιχήματα και τσόντες.
Έτσι φτάσαμε στο σημείο να υπάρχουνε γκρουπ που έχουνε
χορηγό και δεν έχουν τραγούδια. Και ακόμα, οι περισσότεροι καλλιτέχνες
αποφεύγουν να αντιπαρατεθούν μ' αυτήν την κατάσταση. Πόσες μαλακίες άκουσα ως
δικαιολογίες από καλλιτέχνες που ήρθα σε επαφή μαζί τους «κτίζω σπίτι» ή «άστα
αυτά ρε Μιχάλη, άλλαξαν οι εποχές». Ανθρώπινο ίσως, αλλά βγες να τα πεις και
στον κόσμο σου αυτά, μεγάλε. Που στα τραγούδια σου τα λες τόσο διαφορετικά.
* «Τι άλλο φοβάσαι»:
- τι άλλο φοβάσαι πες μου και θα γίνω.
Αλγερινός που ξημερώνεται σε γαλλικά λιμάνια
Και μάτια που κοιτούν από πασομοντάνια
τούρκος αναλφάβητος που ζει στο Γκάζι
και μορφωμένος αλβανός που σε τρομάζει
στο τείχος της ντροπής στένσιλ απ' τον Banksy
κι ο εφιάλτης σου πριν να χαράξει -
Active Member- "Blah Blasphemy", 2005
