Οι δικές σας παραλίες!
Ερεσός - Λέσβος
Με ένα δροσιστικό Dacurie φράουλα στο πανέμορφο ethnicbeachbar του Χρήστου το "Parasol", βλέπουμε το ηλιοβασίλεμα από τον τόπο που γέννησε την Σαπφώ, αφού έχουμε λιώσει όλη την ημέρα στον ήλιο όπως μας έπλασε ο καλός Θεούλης. Πραγματικά πιστέψτε με δεν κάνω διαφήμιση στο μαγαζί αλλά τα τελευταία 10 χρόνια περνάω την καλοκαιρινή μου άδεια με αυτόν τον τρόπο και σας το συνιστώ ανεπιφύλακτα.
Περιμένω εντυπώσεις. Καλό καλοκαίρι.........!
BobH.
Σαρακίνικο Μήλος
Είχε φτάσει 20 Ιουλίου και διακοπές δεν είχα κανονίσει. Το χειρότερο όμως ήταν ότι και οι περισσότεροι από τους φίλους μου είχαν ήδη βολευτεί και δε κολλούσα πουθενά. Απελπισία. Σε κάτι τέτοιες στιγμές είναι που εμφανίζεται ο από μηχανής θεός και επαναφέρει την ισορροπία. Μετά από 1,2 μέρες ήρθε σπίτι ο Κώστας για μουσικές αναζητήσεις και πριν από ένα «ταξίδι» λέει «Θα πάω με τη γυναίκα διακοπές μέσα στον Αύγουστο κι έχω μια εβδομάδα κενή από 25/7 έως 2/8 πάμε πουθενά;». «Άνθρωπε μου» είπα φωναχτά. Αυτό μέχρι να μου ανακοινώσει ότι σκέφτεται για Μήλο όπου είχε ακούσει τα καλύτερα. «Στη Μήλο; Μα καλά αυτό είναι καθαρό ζευγαρονήσι. Δεν πας εκεί με τη γυναίκα καλύτερα. Θα χτυπήσουμε ενδοφλέβιες 100%. Είσαι σίγουρος;». Όχι ότι είμαι το μεγάλο καμάκι οπότε η προοπτική ενός τέτοιου μέρους δε με έφτιαχνε, αλλά ήμουν που ήμουν μόνος καλοκαιριάτικα, δεν έλεγε να είμαι και σε περιβάλλον που θα μου το θύμιζε κάθε τρεις και λίγο. Ήταν ανένδοτος όμως και οι φήμες για τις παραλίες τις Μήλου αρκετές, οπότε πείστηκα. Ευτυχώς που πήγαμε. Πέρασα πολύ καλά και θεωρώ ότι βούτηξα σε μερικές από τις καλύτερες θάλασσες καθώς και άραξα σε μερικές από τις καλύτερες παραλίες. Ως γνωστός ιδιόμορφος όμως εμένα μου έμεινε έντονα το Σαρακίνικο. Αν δεν το έχεις δει δε μπορείς να το φανταστείς εύκολα. Πρόκειται για ένα σύμπλεγμα κάτασπρων βράχων με μικρές σπηλιές που στο τέλος τους βρίσκεται η παραλία. Απλά φανταστικό μέρος. Ελπίζω να ξαναπάω!
Μύλος Βόρεια Εύβοια
Η παραλία λέγεται Μύλος και βρίσκεται στη βόρεια Εύβοια από την πλευρά του Ευβοϊκού, στον παραλιακό δρόμο αν ακολουθήσουμε την διαδρομή Αιδηψός-Γυάλτρα. Τα πεύκα φτάνουν μέχρι το νερό και το νερό κατευθείαν μέχρι τα γόνατα μιας που λόγο ενός ρήγματος τα νερά είναι θεαματικά βαθιά. Ο Μύλος είναι το καλύτερο τερέν για ρακέτα και αυτός στη φωτογραφία ένας από τους καλύτερους παίχτες..
Μεσσάρια Ικαρία
Δεν ξέρω αν προτιμώ τα κύματα, αν μου αρέσει περισσότερο η γαλήνια τουρκουάζ θάλασσα από την αγρία ραφλζ φάση, πάντως στην Ικαρία έχω περάσει δυο από τα ομορφότερα καλοκαίρια της ζωής μου και γι' αυτό σας στέλνω μια φωτογραφία από το μέρος αυτό την Μεσσαριά.
Ίσως τελικά η καλύτερη όψη της θάλασσας είναι αυτή που κρύβεται στα βιβλία στους παραλογισμούς τυπισσών σαν την Βιρτζίνια Γουλφ που επιμένει ότι στο δικό μου ερώτημα η θάλασσα έχει πιο ωραία όψη κοτλέ από το αεράκι.
Καλά μπάνια, lili
Η παραλία της Στεμνίτσας Αρκαδίας!
Μπορεί οι περισσότεροι από εμάς να προτιμάμε την ξανθιά αμμουδιά για να ξαπλώσουμε τις κορμάρες μας ή τα γυαλιστερά και λεία βότσαλα κάποιας ακροθαλασσιάς για να μας χτυπάει το κύμα στα πόδια, όμως εγώ επιμένω να διαλέγω τη δροσερή «παραλία» της Στεμνίτσας Αρκαδίας!
«Ν' ανοίξουμε μαγαζιά, πρέπει, που να πουλάνε βατραχοπέδιλα, μάσκες, αναπνευστήρες και πετσέτες θαλάσσης κι ίσως, έτσι έρθει κι η παραλία προς τα εδώ!», λέγαμε όταν ήμασταν μικρά παιδιά και παραθερίζαμε τον Αύγουστο στη Στεμνίτσα.
Τόσο πολύ είναι έντονη, εδώ στα ορεινά, η «επιθυμία για θάλασσα».
Η παραλία της Στεμνίτσας βρίσκεται στο φαράγγι του ποταμού Λούσιου, που οι αρχαίοι ονόμαζαν έτσι επειδή εκεί έγινε το λούσιμο του νεογέννητου Δία. Ο Λούσιος, ο πιο παγωμένος ποταμός της Ελλάδας, κατά τον Παυσανία, αφού διατρέξει τη Γορτυνία σε φαράγγι
Αφάνες, φασκομηλιές, πουρνάρια, σφεντάμια, σφάκες, σχίνα και άλλοι θάμνοι γεμίζουν τον τόπο με χρώματα κι αρώματα ενώ αρπακτικά πουλιά φωλιάζουν στις απότομες ορθοπλαγιές. Οι μόνοι ήχοι που ακούγονται εδώ είναι το κελάηδημα των πουλιών, ο παφλασμός του νερού και τα κουδούνια από τα ζώα των κοπαδιών. Στους βράχους, τις λούτσες και τα πλατώματα έστηνε ξέφρενο χορό με τις νύμφες ο τραγοπόδαρος Πάνας, όταν «πάντων τις φρένεςέτερπε» με τον αυλό του και όταν, «πιλαλώντας»κατηφόριζε από τις βουνοκορφές του Μαινάλου, του ιερού του βουνού, μέσα στην πυκνή και μαγευτική βλάστηση του αειθαλούς θαμνώνα της χαράδρας του Λούσιου. Εδώ βρίσκονται τα ερείπια της Αρχαίας Γόρτυνας, η οποία γνώρισε τη μεγαλύτερη ακμή της τον 4ο αιώνα π.Χ., κυρίως λόγω της στρατηγικής της θέσης πάνω στον αρχαίο δρόμο που οδηγούσε από τη Μεγαλόπολη στην Ολυμπία. Εύκολα προσβάσιμο είναι το Ασκληπιείο της αρχαίας πόλης, λατρευτικός χώρος και συγχρόνως θεραπευτικό κέντρο αφιερωμένο στο θεό Ασκληπιό. Ένα από τα σημαντικότερα συγκροτήματα αρχαίων λουτρών έχει βρεθεί εδώ. Εδώ, βρίσκει κανείς, ακόμα και σήμερα, νεράιδες και ξωτικά, καθώς και ασκητικούς παράδεισους, όπου «άνθρωποι στοχαστικοί διατηρούν άσβεστη τη λαμπάδα της εσωτερικής καλλιέργειας».
Κουφονήσι
Όταν παλιότερα έβλεπα φωτογραφίες από το Κουφονήσι πίστευα ότι εκεί είναι heaven on earth κανονικά! Φυσικά έπρεπε να το εξακριβώσω και κατ' ιδίαν..! Πέρυσι το καλοκαίρι κατάφερα να το επισκεφτώ. Λόγια δεν υπάρχουν για να περιγράψει κανείς το μέρος. Είναι απλά υπέροχο, με τα ομορφότερα χρώματα του κόσμου. Το λιγότερο που θα μπορούσε να πει κανείς είναι ότι είναι ένας επίγειος παράδεισος!
Όσο για την παραλία, εκεί που περπατάς αμέριμνος, να διασχίσεις το νήσι τσουπ! μια παραλία στα πόδια σου «ε, δε σταματάω για μια βουτιά», λες και το κάνεις! Τι κι αν είναι «πάνω στο δρόμο»; Τι κι αν είναι δίπλα σχεδόν στο λιμάνι; Το νερό είναι πεντακάθαρο, καταπράσινο και στη σωστή θερμοκρασία.! Μόνο που δε μπορείς να ανοιχτείς πολύ γιατί θα σε πάρει παραμάζωμα ο «ΣΚΟΠΕΛΙΤΗΣ» (χο!). Έχει πάντα κόσμο που άλλοτε θα διοργανώνει τουρνουά beach soccer μέχρι αργά το απόγευμα (και η κυριούλα που περνάει με τα καλύτερα της ρούχα για την απογευματινή βόλτα στο νησί και με δυσκολία θα καταφέρει να διασχίσει την άμμο με τα τακουνάκια της, θα φάει τη μπάλα στη μύτη), άλλοτε ζευγάρια να παίζουν ρακέτες και νωρίς το πρωί η παραλία θα γίνει το καλύτερο «κρεβάτι» για εκείνους που πρέπει να αναχωρήσουν νωρίς, νωρίς (κλαψ!).
Έχω συναντήσει και άλλες όμορφες παραλίες, όμως η ιδιαιτερότητα της, το ότι σου επιβάλει την παρουσία της, το ότι είναι εντελώς μέσα «στην πλατεία του χωριού» σου δίνει μια ξεχωριστή χαρά.! Είναι πραγματικά απίστευτο αυτό το feeling του νησιού με τα καταπράσινα νερά στα πόδια σου (θες δε θες!) κι ευτυχώς, παρά το γεγονός ότι είναι τόσο "εκτεθειμένη" και καθόλου προστατευμένη, διατηρείται πεντακάθαρη..
Α! Συγγνώμη αλλά δε θυμάμαι αν η παραλία έχει "όνομα". Θα 'χει, δε μπορεί. Αλλά who cares! Υou can't miss it!
Καλό μας καλοκαίρι!
Βασιλική
Καντούνι - Κάλυμνος
Καντούνι. Είναι στην Κάλυμνο (το νησί των σφουγγαράδων) και είναι
τέλεια! Έχει ένα μπαράκι πάνω στην παραλία και ένα στην άκρη της τα οποία είναι ανοιχτά όλη μέρα κι όλη νύχτα! Η άμμος της είναι χρυσαφένια και δεν έχει καθόλου πέτρες και άλλες τέτοιες αηδίες! Για μένα είναι τέλεια παραλία και κάθε καλοκαίρι, κάθε μέρα, πάω εκεί για μπάνιο. Υπάρχει βέβαια και η παραλία του Μασουριού που επίσης μου αρέσει πολύ, αλλά το Καντούνι δεν έχει τόσο πολύ κόσμο και γι' αυτό το προτιμώ. Μαζευόμαστε όλοι οι νέοι και σπάμε πλάκα! Άντε να έρθει αυτό το καλοκαίρι να πάω να κάνω κανα μπανάκι γιατί τώρα που
μιλάω γι' αυτό, τι να σας πω ρε παιδιά...σα να μου τρέχουνε τα σάλια νιώθω!!!!!
...the show must go on!
Βάθρες Σαμοθράκη
Καταρχάς ξεκινάμε από το αξίωμα παραλία να 'ναι κι ας είναι και ο Σκαραμαγκάς. Κάθε παραλία συγγενεύει με τους ανθρώπους της, μόνιμους ή περαστικούς και σε πιο προσωπικό επίπεδο, με τους ανθρώπους με τους οποίους πήγες στην παραλία. Όλα τα κύματα (είτε της θάλασσας, είτε της άμμου) είναι ίδια, αλλά αν κοιτάξεις προσεκτικά βλέπεις ότι κανένα δεν ίδιο με το επόμενο και το προηγούμενο.
Τρία είναι τα βασικά συστατικά που χαρακτηρίζουν μια σοβαρή παραλία. Καθαρά νερά, σκιά και αρκετός χώρος ν' απλώνεσαι. Αν προσθέσεις την ησυχία και την απομόνωση στα όρια του πρακτικού κι ανθρώπινου, τότε σίγουρα το μέρος θα σου μείνει αξέχαστο. Όλα αυτά τα βρήκα πριν από χρόνια σε ένα... ποτάμι της Σαμοθράκης. Το σημείο που στήσαμε σκηνή απείχε από το κοντινότερο χωριό 45 με 60 λεπτά αναρρίχησης, 20 λεπτά ποδαρόδρομο σε σχετικά ήπια μέρη του βουνού και όλο το υπόλοιπο χεροποδαρόδρομο καθώς, για να μην γκρεμοτσακιστείς σε κάποιο βάραθρο, έπρεπε να χρησιμοποιείς όποιο άκρο ήταν ελεύθερο. Το μέρος όμως που βρεθήκαμε μας αντάμειψε με τον καλύτερο τρόπο. Σκαρφαλώνοντας στον τελευταίο βράχο σου αποκαλυπτόταν μια υπέροχη βάθρα που σχημάτιζαν οι βράχοι τους οποίους μόλις είχες σκαρφαλώσει. Η βάθρα ήταν γύρω στα 2, 5 μέτρα βαθιά, με διάμετρο 5μ. και το νερό της έμοιαζε αόρατο, αφού μπορούσες να ξεχωρίσεις και το ελάχιστο βότσαλο του βυθού της. Στο βάθος έβλεπες τον καταρράκτη που ξεκινούσε από ψηλά, για να χαθεί στο βράχο και να εμφανιστεί ξανά 3 μέτρα πάνω από τη βάθρα. Μπροστά δεξιά υπήρχε μια μικρή εσοχή με άμμο που δημιουργούσε μια υποτυπώδη παραλία, έτσι για να θυμίζει ότι ήσουν σε νησί. Πίσω δεξιά αποσυμφοριζόνταν το νερό, σε ένα μικρό ρυάκι που κατέληγε σε έναν άλλο καταρράκτη λίγο πίσω και παρακάτω. Το όλο μέρος, όπως και όλο το ποτάμι, όπως και όλο το νησί, καλύπτονταν από τεράστια πλατάνια εξασφαλίζοντας σκιά σε εκνευριστικό βαθμό. Το μοναδικό σημείο που είχε λίγο ήλιο ( το μεσημέρι) ήταν το σημείο που στήσαμε, ανάμεσα στους δύο καταρράκτες και στα κλαριά των δέντρων. Ο βράχος ήταν επίπεδος αλλά ελαφρά κατηφορικός και έτσι για μη βρεθούμε 6, 7 μέτρα κάτω και δε μας βρει κανείς, είχαμε φορτώσει τη μια άκρη της σκηνής με πέτρες για περισσότερη σταθερότητα.
Η πρωινή βουτιά σε τόσο κρύα νερά δίνει άλλη αίσθηση στην έννοια χαλάρωση και αλλάζει την οπτική απέναντι στη φιλανδική σάουνα που γίνεται σε παγωμένες λίμνες κοντά σε αρκτικούς κύκλους. Ξεκινώντας από το χωριό ξημερώματα, σκαρφαλώνοντας το μισό βουνό, με την απροσδιόριστη φράση «... μία Βεργίνα ακόμη» να πολιορκεί το μυαλό και το στομάχι σου όλο το βράδυ, βλέποντας την ανατολή μακριά μέσα στη θάλασσα, η απόσταση από την βάθρα μέχρι τη σκηνή, μετά από κιλά ιδρώτα και μια παγωμένη βουτιά, φαντάζει εξαιρετικά μεγάλη. Δεν σε νοιάζει όμως, καθώς μετά τη βουτιά νοιώθεις πλαστελίνια χαλαρός και απόκοσμος.
