Δύο Αμερικανοί φίλοι
κι ένας νεοϋορκέζικος διάλογος
στο Άμστερνταμ
Περπατώντας κατά μήκος του καναλιού Prinsengrachtστην καρδιά της Ζορντάν, της πάλαι ποτέ φοιτητικής και εργατικής συνοικίας
του Άμστερνταμ, μακριά από την τουριστική ζώνη του κέντρου και τα RedLights, πέφτεις πάνω στο Amnesia, ένα από τα δύο πιο αγαπημένα μου coffeshop. Το άλλο είναι
το Joe’s, το έχουν δύο
ρασταφάριανς. και βρίσκεται κι αυτό πάνω σε κανάλι, στο Kloveniersburgwal, αλλά
αυτό δε θα μας απασχολήσει περισσότερο πρώτον γιατί άντε να το προφέρεις,
δεύτερον η ιστορία που θέλω να διηγηθώ έτυχε να λάβει χώρα στο Amnesiaκαι τρίτον και σημαντικότερο αυτό το κομμάτι όταν
ξεκινούσε τουλάχιστον δεν είχε κανένα σκοπό να μετατραπεί σε οδηγό των coffeshopτου Άμστερνταμ. Όμως αν σας βγάλει ο δρόμος ψάχτε
στη Ζορντάν για ένα παλαιοπωλείο. Αν περάσετε απ’ έξω αποκλείεται να μην το
προσέξετε. Εκατοντάδες πανέμορφα «παλιοπράγματα» βρίσκονται αραδιασμένα στο
πεζοδρόμιο μπροστά από τη βιτρίνα του. Μπαίνοντας μέσα στο τρία επί τρία
δωματιάκι που ξεχειλίζει από αντικείμενα του παρελθόντος, συνειδητοποιείς ότι
τελικά βρίσκεσαι σε coffeshop! Για την
ακρίβεια είναι το μόνο coffeeshopτου Άμστερνταμ με ένα και μοναδικό τραπέζι αφού το δεύτερο βρίσκεται στο
πατάρι και είναι μονίμως ρεζερβέ από δύο blackmenπου την πίνουν και βλέπουν μπάλα στην τηλεόραση. Ανήκει σε μια παλιά
χίπισσα που πηγαίνει ασορτί με τα αντικείμενα κι η όλη κατάσταση είναι πέρα από
κάθε «συναγωνισμό» γι’ αυτό δεν την ανέφερα πρωτύτερα. Ωστόσο, θα επιμείνω ότι το θέμα μου δεν είναι τα coffeshop του Άμστερνταμ. Πίσω στο Amnesiaλοιπόν.
Καθισμένος με τον junior artτου Υποβρυχίου, ευρύτερα γνωστό με το παρατσούκλι «Καμενό» περιμένοντας νωχελικά ν’ αδειάσει το δίπλα τραπέζι στην επιφάνειά του οποίου ήταν σκαλισμένη μια σκακιέρα για να παίξουμε, ακούγαμε το σαξόφωνο του Milesνα σκίζει το ντουμάνι που ξεχείλιζε τους κατακόκκινους τοίχους του Amnesia. Λίγο πιο πέρα ένας Κινέζος κρατούσε στο στόμα του την πιο περίεργη μα συνάμα και πιο απλή μαστουροκατασκευή που έχω συναντήσει ποτέ. Μια τεράστια σακούλα γεμάτη διάφανο ντουμάνι από την οποία ρουφούσε αχόρταγες τζούρες. Ιδανική πατέντα για μη καπνιστές, γραφικό ωστόσο για τους υπόλοιπους από εμάς. Ο Κινέζος όμως είναι απλά ένας κομπάρσος στην ιστορία αυτή όσο και αν προσπάθησε να το παίξει κασκαντέρ με τα καμώματά του. Γιατί ο ένας εκ των δύο πρωταγωνιστών, λευκός τριανταπεντάρης κι αδιάφορος, καθόταν σ’ ένα τραπέζι σιωπηλός προς το παρόν χωρίς να προσπαθεί να διεκδικήσει σημαίνοντα ρόλο ενώ ο συμπρωταγωνιστής του μόλις έμπαινε στο Amnesiaγια να τον γνωρίσει. Ήταν ένας τεράστιος μαύρος στυλ Πράσινο Μίλι που η μοίρα τον έφερε στο Amnesia.
Δεν πέρασε πολύ ώρα από τότε που το χάος συνωμότησε ούτως ώστε να τμηθούν οι κοσμικές γραμμές των ανωτέρω ατόμων στις συντεταγμένες του καναλιού Prinsengracht γωνία με την Herenstraat και οι δύο μοναχικοί έως τότε πρωταγωνιστές γνωρίστηκαν. Το ημερολόγιο έδειχνε Δευτέρα 1η Νοεμβρίου. Μια μέρα πριν τις αμερικανικές εκλογές.
-Βρίσκεσαι καιρό στο Άμστερνταμ;
-Καμιά δεκαριά μέρες μόνο. Εσύ;
-Εγώ έφτασα πριν από μερικές ώρες από Νέα Υόρκη και θα κάτσω τόσο όσο χρειαστεί για να τελειώσει αυτό το πανηγύρι των εκλογών.
-Απίστευτο και ‘γω Νεοϋορκέζος είμαι. Ούτε εσύ ψήφισες, ε;
Οι αμερικανικές εκλογές ήταν την επομένη και λυπόμουν ήδη τον κακόμοιρο βασιλιά της κέτσαπ και ηγέτη των Δημοκρατικών ακούγοντας δύο εν δυνάμει ψηφοφόρους του να βρίσκονται χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά από την κάλπη που έμελλε να αναδείξει νικητή τον Μπους τζούνιορ. Ο διάλογος συνέχισε με ενθουσιασμό και ζωντάνια που σπάνια συναντάς σε coffeshopτου Άμστερνταμ και μια σειρά από εκατέρωθεν εξηγήσεις για το που ακριβώς μένουν στη Νέα Υόρκη οι οποίες εμένα προσωπικά με άφησαν παγερά αδιάφορο αφού δε μου περνούσε καν από το μυαλό τότε η πιθανότητα ότι το Δεκέμβριο θα ταξίδευα για Νέα Υόρκη. Ήμασταν τόσο απορροφημένοι με τον Καμενό παρακολουθώντας το νεοϋορκέζικο διάλογο που το τραπέζι-σκακιέρα δίπλα είχε αδειάσει κι είχε ξαναπιαστεί.
-Τι λες, θα ξαναβγάλουν το son of the bitch;
-Toπιο πιθανό. Αλλά και ο Κέρυ να βγει σάμπως θα αλλάξει τίποτα για μας;
-Σίγουρα όχι. Απλά ίσως σταματήσει να μας μισεί τόσο πολύ ο υπόλοιπος πλανήτης.
-Ξέρεις, έχω έρθει πάνω από είκοσι φορές στο Άμστερνταμ. Είναι το μόνο μέρος που μπορώ να χαλαρώσω. Στη Νέα Υόρκη είμαι μονίμως τσιτωμένος.
-Και ‘γω στην πρώτη ευκαιρία φεύγω από την Αμερική. Ώρες, ώρες η κατάσταση μου φαίνεται απάνθρωπη.
-Θα μας τρελάνουν στα σίγουρα. Μετά το χτύπημα δικαιολογούνται χωρίς δεύτερη σκέψη τα πάντα.
Μερικές μέρες αργότερα η MariaLadinardi, υπεύθυνη Τύπου του Καναδικού Γραφείου Μετανάστευσης παρέδιδε ειδική συνέντευξη τύπου για ένα πραγματικά ασυνήθιστο γεγονός. Την επομένη (3/11) των αμερικανικών εκλογών και της πανηγυρικής επικράτησης του Μπους τζούνιορ η ιστοσελίδα του Καναδικού Γραφείου Μετανάστευσης σημείωσε νέο ρεκόρ. Εκατόν δεκαπέντε χιλιάδες δεκαέξι (115.016) «χτυπήματα» δέχθηκε η ιστοσελίδα από Αμερικανούς πολίτες στην προσπάθειά τους να συγκεντρώσουν πληροφορίες για να κάνουν τα χαρτιά τους για Καναδά. Σε μια συνηθισμένη μέρα αυτός ο αριθμός δεν ξεπερνάει τις είκοσι χιλιάδες. Δηλαδή μιλάμε για εξαπλάσιο νούμερο μόλις την επομένη τον εκλογών. Το προηγούμενο ρεκόρ της ιστοσελίδας δεν έφτανε καν τα μισά των 115.000 που έφτασε εκείνη τη μέρα. Στις 4/11 σημειώθηκε το δεύτερο πιο ψηλό νούμερο με 65.803 και ούτω καθ’ εξής. Λίγες μέρες αργότερα σε μια αντίστοιχη ανακοίνωση προέβη και το Γραφείο Μετανάστευσης της Νέας Ζηλανδίας.
Μήπως γι’ αυτό κάθε φορά που μπαίνω στο hotmailαναβοσβήνει το banner ότι είμαι ένας από τους τυχερούς που δικαιούται να μπει στη λοταρία για πράσινη κάρτα στις ΗΠΑ; Μπα, δε θα πάρω, απλά βγάλτε μου μια τουριστική βίζα τώρα για τις γιορτές.
