Νότια του Τροπικού του Καρκίνου
Έκταση: 1.972.545 km2 (σχεδόν τέσσερις φορές
η Γαλλία δηλαδή)
Πληθυσμός: 100.842.000 (Μιγάδες 82,5%,
Λευκοί 10%, Ινδιάνοι 10%
Νόμισμα: Πέσος, 1 πέσο =
13,5 Euroή 11,5 $
Όταν ταξιδεύεις στην 9ημεγαλύτερη χώρα στον κόσμο, να είσαι σίγουρος ότι όχι μόνο δε θα μπορέσεις να
τα δεις όλα αλλά ούτε καν τα βασικά ακόμα κι αν κάτσεις στο Μεξικό –τρόπος του
λέγειν κάτσεις– ένα μήνα όπως ο γραφών. Κι όταν προσγειώνεσαι στο αεροδρόμιο
του MexicoCityστο αχανές οροπέδιο στα 2.000
μέτρα η λέξη «προσγειώνεσαι» είναι μάλλον μόνο ετυμολογικά σωστή. Η δεύτερη
μεγαλύτερη μετά το Τόκιο πόλη του κόσμου με τα 18 εκατομμύρια ψυχές έκανε την
Αθήνα να μοιάζει με χωριό στα μάτια μου όπως χάζευα τα φώτα της από το
αεροπλάνο. Και μερικοί ακόμα αριθμοί για του λόγου το αληθές. Πόσα χλμ μετρό
έχουμε στην Αθήνα; Δώδεκα, δεκατρία; Το D.F. ή αλλιώς MexicoCityέχει 191 χλμ και 163 σταθμούς. Η μόνη ομοιότητα; Έγινε για την Ολυμπιάδα
του 1968!
Σε αυτό το σημείο
επιτρέψτε μου να παρουσιάσω το ταξιδιάρικο team. Ο Lisbiή κοινώς Βασίλης Hollowayμε
κάμποσα μεξικάνικα ταξίδια στο ενεργητικό του και την άριστη γνώση Ισπανικών
της Λατινικής Αμερικής. Ο καλύτερος φίλος με τον οποίο θα μπορούσες να
ταξιδέψεις στο Μεξικό δηλαδή. Και ο Παναγιώτης με τη φωτογραφική του μηχανή. Η
περιπέτεια ήταν έτοιμη να αρχίσει.
Μια τυπική μεξικάνικη
πόλη…
δηλαδή όχι το Mexicocity, θα μπορούσε να είναι
η Puebla (Πουέμπλα)
αν δεν είχε χτιστεί από τους Κονκισταδόρες το 17ο αιώνα με το
εξωτικό ισπανικό αποικιακό στυλ. Εδώ γυρίστηκε το μεγαλύτερο μέρος της ταινίας “Frida” όχι γιατί η
ζωγράφος έμεινε ποτέ εδώ αλλά για την παραδοσιακή ομορφιά της πόλης. Μόλις δύο
ώρες από το MexicoCityκαι στο ίδιο οροπέδιο με αυτό η Pueblaξεχωρίζει και για τα δύο εντυπωσιακά ηφαίστεια που δεσπόζουν δίπλα της.
Περπατώντας όχι στο zocalo (σόκαλο), την
κεντρική λιθόστρωτη πλατεία με τα πανέμορφα αποικιακού στυλ κτίρια που σφύζει
από τουρίστες με το ταξιδιωτικό εγχειρίδιο του lonelyplanetανά χείρας, αλλά στις γειτονιές καπνίζοντας άφιλτρα και γευστικά Alitas, οι μυρωδιές από τα
διάφορα τσίλι δηλαδή η σάλτσα από διάφορα είδη καυτερών πιπεριών, σου τρυπάνε
τα ρουθούνια πιο διαπεραστικά και από την κόκα. Γυναίκες στήνουν αυτοσχέδια μαγειρεία
στις εξώπορτες τους σερβίροντας για λίγα πέσος, η κάθε μια τη σπεσιαλιτέ της. Gorditas, χοντρές τορτίγιες
με φασόλια, ρύζι, κρεμμύδι και σάλτσα από τσίλι φυσικά, quesadillas, λεπτές
τορτίγιες με τυρί, μανιτάρια, λουλούδι από κολοκυθάκι, esquite, σούπα με βραστό καλαμπόκι, μαγιονέζα, τυρί τριμμένο,
και tortasδηλαδή σάντουιτς με τυρί, σνίτσελ
ή ζαμπόν ή άλλο κρέας, αβοκάντο, τσίλι. Ένα ολόκληρο κεφάλαιο θα μπορούσε να
ξεκινήσει εδώ για τη μεξικάνικη κουζίνα η οποία παρεμπιπτόντως είναι με διαφορά
η καλύτερη της Κεντρικής Αμερικής. Τσίλι με το πρωινό, το καλύτερο υποκατάστατο
του φραπέ για το ξύπνημα, τσίλι με το μεσημεριανό, τσίλι γενικώς με οτιδήποτε.
Νικητής αναδείχθηκε τελικά το κίτρινο τσίλι αμπανέρο.
Το ομορφότερο προάστιο της Pueblaκαι αυτό με τα περισσότερα μπαρ είναι η Cholula (Τσολούλα). Είναι το μόνο μέρος της ευρύτερης περιοχής που κατοικούταν από τους ιθαγενείς πριν έρθουν οι Ισπανοί και μάλιστα σπουδαίο παγανιστικό κέντρο με τη μεγαλύτερη σε όγκο πυραμίδα σε όλο το Μεξικό. Γι’ αυτό ο Ισπανός κατακτητής Cortes φτάνοντας εδώ έσφαξε 10.000 ανθρώπους, έχτισε 365 εκκλησίες, μια για κάθε μέρα του χρόνου ακόμα και στην κορυφή της πυραμίδας. Η κουλτούρα του Μεξικού είναι βυθισμένη στο αίμα και έχει βαθιά ριζωμένο μέσα της το θάνατο. Οι θρησκευτικές ανθρωποθυσίες ήταν στην ημερήσια διάταξη ενώ οι Ισπανοί ερχόμενοι επέκτειναν τον κύκλο του αίματος με τις σφαγές των ιθαγενών. Δεν είναι τυχαίο ότι το φθινόπωρο υπάρχει η γιορτή των νεκρών αντίστοιχη με τις δικές μας απόκριες. Γι’ αυτό ας μπούμε σ’ ένα μπαρ καλύτερα. Εδώ γνώρισα το mazcal (μεσκάλ). Προέρχεται από τον ίδιο κάκτο με την τεκίλα αλλά οι συγκρίσεις σταματάνε εκεί. Ενώ οι καλές τεκίλες είναι λευκές, το καλό mezcalκιτρινίζει λίγο. Καταρχάς δεν πίνετε με σκέτο αλάτι όπως η τεκίλα.
-Τι είναι αυτή η σκόνη
που μας φέρανε μαζί, ρε Lisbi;
-Αλάτι, τσίλι, και
τρίματα από σκουλήκι
-Α, οk!
Κατεβαίνει πιο εύκολα από την τεκίλα και μετά όλα αλλάζουν. Γίνονται πιο γρήγορα, πιο χρωματιστά, πιο ζεστά. Mezcal-Tequilaσημειώσατε 1.
Και ένα τυπικό Μεξικάνικο
χωριό…
ήταν η NuevaVictoria. Εικοσιπέντε
μέρες μετά την άφιξή μας στο Μεξικό, είχαμε πλέον ξεχάσει πως είναι οι πόλεις
και δεν υπήρχε και κανένας σοβαρός λόγος για να το ξαναθυμηθούμε. Κρεμασμένοι
στα κάγκελα της ανοιχτής καρότσας ενός 4Χ4 τρυπήσαμε την οργιώδη βλάστηση για
να φτάσουμε στο κρυμμένο ψαροχώρι με τη μαύρη άμμο, το Montepio. Να μια τέλεια παραλία για να κοιμηθούμε το βράδυ,
ούτε ξενοδοχεία, ούτε μοτέλ, ούτε τίποτα, σκέφτηκα χωρίς να υπολογίσω τη
μεξικάνικη φιλοξενία. Το χωριό βρισκόταν στο δέλτα ενός ποταμού και κανένας
τουρίστας δε βρισκόταν στην περιοχή παρά μόνο μια οικογένεια Μεξικάνων. Ήταν
μια από τις πολλές μεξικανικές οικογένειες όπου οι άντρες είχαν εγκαταλείψει
αφού είχαν σπείρει πριν ένα κάρο κουτσούβελα. Ρωτώντας που βρίσκονται οι
περίφημοι καταρράκτες εκεί κοντά, μας απάντησαν ότι δεν υπήρχε κανένας λόγος να
τους επισκεφθούμε πληρώνοντας κάμποσα
πέσος αφού το δικό τους χωριό ήταν γεμάτο από καταρράκτες και λίμνες που δε
γνώριζε κανείς. Και μας προσκάλεσαν.
Φτάσαμε στη NuevaVictoriaβράδυ. Εδώ δεν είχαν προλάβει να φτάσουν οι
«πράκτορες» του lonelyplanet. Κρεμάσαμε τις αιώρες μας στην αυλή και η
νυχτερινή τροπική καταιγίδα ήταν το καλύτερο νανούρισμα. Το πρωί η Ayde, η οικοδεσπότισά μας,
που τύγχανε και η δασκάλα του χωριού, μας έβαλε στο βαν της και με οδηγούς τα πιο
τρελαμένα πιτσιρίκια του χωριού, πήγαμε στα πιο απίστευτα μέρη.
-Enrique, Jose, ξέρετε κανα καταρράκτη εδώ γύρω;
-Siseniora.
- Ανεβείτε και φύγαμε.
Ζαπατίστας, η ελευθερία κλείνει το μάτι στα βουνά του Μεξικού
Ήταν 1 Γενάρη του 1994 όταν οι ζαπατίστας
αιφνιδιάζοντας τους πάντες κατέλαβαν ένα μεγάλο μέρος της πολιτείας της Τσιάπας
με ελάχιστες τουφεκιές. Οι ζαπατίστας, ένα πολύ ιδιαίτερο ιθαγενικό κίνημα αφού
δεν έχουμε να κάνουμε απλά με αριστερούς αντάρτες αλλά ολόκληρες εξεγερμένες
κοινότητες, αμφισβητούν την παράδοση της γης των χωρικών στα χέρια των μεγαλογαιοκτημόνων
και των εταιριών και κατ’ επέκταση του Βορειοαμερικανικού Συμφώνου Ελεύθερων
Συναλλαγών που μόλις είχε υπογράψει η κυβέρνηση του Μεξικού με τις ΗΠΑ και θεωρούν
τους εαυτούς τους συνεχιστές της μεξικάνικης επανάστασης του Zapataκαι του Villa. Η επανάσταση του 1910-1920
είχε φέρει στην εξουσία το επαναστατικό κόμμα, το PRI, το οποίο επικράτησε στην πολιτική
ζωή της χώρας για περισσότερα από 70 χρόνια κυβερνώντας τυραννικά υπό καθεστώς
αδιαφάνειας, διαφθοράς και νοθείας στις εκλογές. Μόνο το 1996 και υπό το πρίσμα
της κρίσης που προκάλεσε η εξέγερση των ζαπατίστας, το PRIέχασε τα
σκήπτρα για να αναλάβει ο VicenteFox,
μέχρι τότε κορυφαίο στέλεχος πολυεθνικής. Το Μεξικό περνούσε από τη Σκύλλα στη
Χάρυβδη.
Ένας από τους βασικότερους λόγους
που με έφεραν στο Μεξικό, ήταν οι αυτόνομες περιοχές των ζαπατίστας. Με το που
μπήκαμε στην πολιτεία της Τσιάπας, τα μπλόκα του στρατού έγιναν όλο και πιο
συχνά. Ακολουθώντας τις οδηγίες του Ισπανού Enriqueτον οποίο μας είχε συστήσει ο
συνεργάτης του Υποβρυχίου κοινωνιολόγος JohnHolloway, κατορθώσαμε να φτάσουμε στη ζαπατίστικη κοινότητα του Oventic. Πέσαμε πάνω στη
φιέστα της επετείου των δέκα χρόνων της εξέγερσης 1994-2004. Το πρώτο πάρτυ που
πήγα και πέρασα καλά χωρίς αλκοόλ αφού οι κάθε είδους ουσίες είναι
απαγορευμένες στις κοινότητας ελέω αδυναμίας αντιμετώπισης από την πλευρά των
ιθαγενών. Εκτός από τους ντόπιους οι οποίοι είχαν πλημμυρίσει την κοινότητα από
τις γύρω περιοχές, ήμασταν περίπου πενήντα ξένοι, ομάδες από την Ιταλία, την
Ισπανία, κυρίως Βάσκοι και Καταλανοί, Αμερικάνοι. Οι Έλληνες οι οποίοι είχαν λάβει μέρος στο
εθελοντικό πρόγραμμα «Σποράκι στον Ήλιο» που μόλις είχε ολοκληρωθεί και
αφορούσε το χτίσιμο ενός σχολείου, βρίσκονταν στη LaCulebra, στην άλλη πλευρά της
ζούγκλας Lacantona
οπότε στάθηκε αδύνατο να τους συναντήσουμε. Μετά από διαβουλεύσεις καταφέραμε να πάρουμε
συνέντευξη από την επιτροπή της τοπικής ζαπατίστικης κοινότητας.
Δύο χιλιόμετρα από εδώ συναντήσαμε στρατόπεδο του μεξικανικού στρατού. Πως
είναι η κατάσταση τους τελευταίους μήνες τόσο με το στρατό όσο και με την
κυβέρνηση;
Υπάρχουν αρκετά στρατόπεδα εδώ κοντά εκτός
από αυτό που είδατε. Ωστόσο στο Oventicεπικρατεί μια σχετική ηρεμία αφού εμείς ελέγχουμε την
κατάσταση. Σε άλλες κοινότητες όμως υπάρχει αρκετή ένταση εξαιτίας των
περιπολιών του στρατού. Τα χρόνια των συγκρούσεων όπου τα ελικόπτερα και τα
αεροπλάνα τους πετούσαν ξυστά πάνω από τα σπίτια μας έχουν περάσει. Τώρα η
ένοπλη πάλη έχει δώσει τη θέση της στα πολιτικά μέσα και το στρατιωτικό σκέλος έχει
χαλαρώσει σε σχέση με το 1994. Ωστόσο αυτό δε σημαίνει ότι έχει τελειώσει ο αγώνας
και ανά πάσα στιγμή υπάρχει το ενδεχόμενο να μας αναγκάσουν να συγκρουστούμε
μαζί τους. Υπάρχουν περίοδοι που στήνουν μπλόκα έξω από τα χωριά μας και μας
υποβάλλουν σε εξονυχιστικούς ελέγχους. Όμως απ’ όσο γνωρίζω τώρα που ήρθατε δεν
πρέπει να συναντήσατε μπλόκα.
Μετά την ανακολουθία
της κυβέρνησης σχετικά με τη μη εφαρμογή των συμφωνιών του Σαν Αντρές οι
Ζαπατίστας επέλεξαν επικοινωνιακά το δρόμο της σιωπής και της εσωτερικής
οργάνωσης των κοινοτήτων. Τώρα σε τι δρόμο βρίσκεται η εξέγερση;
Για μας ο αγώνας πρέπει να συνεχιστεί όπως και να ‘χει
είτε μέσω της πολιτικής είτε ένοπλος. Αν και πολλά ΜΜΕ ισχυρίζονται ότι οι
Ζαπατίστας ξεπουλήθηκαν ή λύγισαν ή κουράστηκαν ή παραδόθηκαν. Αυτά είναι ψεύδη
της κυβέρνησης. Αντιθέτως το κίνημα μεγαλώνει. Πολύς κόσμος από διάφορες χώρες
καταφθάνει για να συμπαρασταθεί στον αγώνα μας με πληθώρα τρόπων πέρα από την
οικονομική βοήθεια. Για μας αυτή η αλληλεγγύη είναι πολύ σημαντική. Υπάρχει
πολύς κόσμος στη χώρα μας και διεθνώς του οποίου η σκέψη είναι μαζί μας. Για
μας ο αγώνας δε θα σταματήσει ποτέ μέχρι να πετύχει.
Ένα σύνθημα που
ακούγεται στις πορείες της Αθήνας λέει: «Δρόμοι της Αθήνας, βουνά του Μεξικού,
η αντιπαράθεση γίνεται παντού.»
Είναι καλό να ξέρουμε ότι η πάλη μας είναι παγκοσμιοποιημένη
και ευχαριστούμε που μας υποστηρίζετε.
Με ποιον τρόπο
παίρνονται οι αποφάσεις στην κοινότητα;
Όλες οι αποφάσεις είναι ομόφωνες αποφάσεις της γενικής
συνέλευσης όλης της κοινότητας και όχι δύο τριών ατόμων.
Τι έχετε να
σχολιάσετε για την κατάσταση στο Ιρακ;
Δεν μπορούμε να πούμε τίποτα άλλο παρά να εκδηλώσουμε τη
διαφωνία μας στην πολιτική των Η.Π.Α. Ο ιμπεριαλισμός είναι καταστροφικός.
Τι εμπόδια
αντιμετωπίζει η εξεγερμένη κοινότητα;
Συγνώμη, δεν καταλαβαίνω την ερώτηση.
Μάλλον φταίνε τα
ισπανικά μου.
Είμαστε στην ίδια κατάσταση αφού και για μας τα Ισπανικά
είναι δεύτερη γλώσσα.
Ποια είναι τα
καθημερινά προβλήματα της εξεγερμένης κοινότητας;
Αυτή τη στιγμή δεν έχουμε σημαντικό πρόβλημα με τη
μετακίνηση αλλά και άλλες δραστηριότητες αφού δεν υπάρχουν συγκρούσεις. Όπως
βλέπετε δεν αντιμετωπίσαμε κανένα πρόβλημα με τη διοργάνωση της γιορτής για τα
δέκα χρόνια της εξέγερσης. Αν υπήρχαν συγκρούσεις δε θα είμαστε καν εδώ στις
κοινότητες τώρα αλλά στα βουνά. Σας ευχαριστούμε για την παρουσία σας εδώ η
οποία δρα αποτρεπτικά στις επιθέσεις του στρατού. Όταν είμαστε μόνοι μας
σίγουρα αισθανόμαστε πιο ανασφαλείς.
Και αποχαιρετηθήκαμε μέχρι να ανταμώσουμε ξανά.
«OMarcosείναι γκέι στο Σαν Φρανσίσκο, κάποιος μαύρος στη Ν. Αφρική, Ασιάτης στην
Ευρώπη, ένας αναρχικός στην Ισπανία, ένας Παλαιστίνιος στο Ισραήλ, ένας
ιθαγενής στους δρόμους του Σαν Κριστομπάλ, ένα μέλος συμμορίας στη Νέζα, ένας
ροκάς στη φοιτητική εστία, ένας Εβραίος στη Γερμανία, ένας φεμινιστής μέσα σε
ένα πολιτικό κόμμα, ένας κομμουνιστής στη μεταψυχροπολεμική περίοδο, ένας
φιλειρηνιστής στη Βοσνία, ένας Mapucheστις Άνδεις, ένας καλλιτέχνης χωρίς γκαλερί ή πορτοφόλιο, μια
σπιτονοικοκυρά σε οποιαδήποτε γειτονιά οποιασδήποτε πόλης του Μεξικού Σάββατο
βράδυ, ένας αντάρτης στο Μεξικό στα τέλη του 20ου αιώνα, ένας
απεργός του συνδικάτου μετάλλου, ένας σεξιστής σε φεμινιστικό κίνημα, μια
γυναίκα μόνη σε κάποιον σταθμό του μετρό στις 10 το βράδυ, ένας συνταξιούχος
που κόβει βόλτες στην πλατεία, ένας αγρότης δίχως γη, ένας αντεργκράουντ
εκδότης, ένας άνεργος εργάτης, ένας γιατρός χωρίς γραφείο, ένας
αντικομφορμιστής μαθητής, ένας συγγραφέας χωρίς βιβλία ή αναγνώστες και ένας
Ζαπατίστα στα νοτιαανατολικά του Μεξικού. Με άλλα λόγια ο Μάρκος είναι ένα
ανθρώπινο ον στον κόσμο αυτό. Ο Μάρκος είναι κάθε καταπιεζόμενη και
εκμεταλλευόμενη μειονότητα η οποία αντιστέκεται και φωνάζει αρκετά!»
Subcomantante
Marcos
Routa Maya
Στα χνάρια των Mayas
Η Chiapas (Τσιάπας) σε
μεγάλο ποσοστό κατοικείται από τις διάφορες φυλές απογόνων των Maya. Τόσο γι’ αυτό το
λόγο όσο και για τη μορφολογία του εδάφους δηλαδή την άγρια και δύσβατη ζούγκλα
Lacantona, ουσιαστικά
αποτελεί περισσότερο κομμάτι της συνορεύουσας Γουατεμάλας παρά του Μεξικού.
Άλλωστε ήταν στις αρχές του 19ου αιώνα όταν οι κάτοικοι της Chiapas αποφάσισαν με
δημοψήφισμα ότι θα ανήκουν στο Μεξικό κι όχι στη Γουατεμάλα.
Palenque
Το Palenque(Παλένκε) είναι η μεγαλύτερη και πιο εντυπωσιακή αρχαία
πόλη των Maya που σώζεται στα βόρεια όρια της
ζούγκλας Lacantona. Πηγαίνοντας να πάρουμε το λεωφορείο για το δεκατριάωρο ταξίδι, ο ταξιτζής
μας είπε το εξής προφητικό: «Α, πάτε στο Palenque, εκεί θα ερωτευθείτε σίγουρα.» Απόρησα. Μερικές
μέρες αργότερα, η Mirella, η Καταλανή με την οποία είχαμε συναντηθεί λίγες μέρες πριν στην κοινότητα
των ζαπατίστας και όλως τυχαίως ξανασυναντιόμασταν στο Palenque, θα έλυνε κάθε μου απορία.
Το κάμπιγκ που μείναμε
στο Palenque
είχε τόσο πυκνή βλάστηση που μόνο την τελευταία μέρα, κατάφερα να μη χάνομαι
στη διαδρομή από τα μπάγκαλοου στο μπαρ. Άνηκε στον Δον Μόουζες, ένα γερο- Maya, τον πιο ξακουστό
ξεναγό της αρχαίας πόλης. Συνταξιούχος πλέον αρκούνταν στο να ξεναγεί VIPs αραιά και που και σε
συζητήσεις διαπλαστικού χαρακτήρα με περίεργους νεανίες όπως εγώ.
«Τι προτείνετε να διαβάσω
πριν πάω στην αρχαία πόλη;»
«Απολύτως τίποτα. Άκου τι
θα κάνεις. Θα πας δύο φορές. Την πρώτη δε θα πάρεις οδηγό. Αυτά που θα σου πουν
τα μάτια σου, δε μπορεί να στα πει κανείς. Άλλωστε ό,τι και να σου πουν, θα
είναι εικασία, σενάριo, τίποτα δε ξέρουν στα σίγουρα. Γι’ αυτό η επιστήμη αυτή λέγεται
αρχαιολογία κι όχι ιστορία. Αν τα ξέραμε για σίγουρα, θα ήταν ιστορία. Αφού
έχεις βγάλει τα δικά σου προσωπικά συμπεράσματα, τη δεύτερη φορά πάρε οδηγό.
Και για να δεις τις πυραμίδες ακολούθα την πορεία του ήλιου. Το πρωί τα
ανατολικά μικρά ερείπια, το μεσημέρι το κεντρικό παλάτι όπου θα παρατηρήσεις
ότι δεν υπάρχει καμία σκιά αφού ο ήλιος πέφτει κάθετα και το απόγευμα τα δυτικά
δηλαδή το ναό του Ήλιου και τα υπόλοιπα.»
Σοφός ο γέροντας. Αυτό
ήταν γραμμένο άλλωστε παντού στο σκαμμένο του πρόσωπο.
Lacanja
Το Lacanja(Λακανχά) είναι ένα χωριό μισή ώρα από τη
Γουατεμάλα στα ανατολικά όρια της ζούγκλας Lacantona, jumpingpointγια την αρχαία πόλη του Bonampak και ιδανικό μέρος για να χάσεις τα βανάκια αφού
όλοι πηγαίνουν με ώρα Γουατεμάλας αλλά βέβαια εσύ δεν το γνωρίζεις αυτό. Οι
Λακαντόνες θεωρείται ότι είναι οι πιο άμεσοι απόγονοι των Maya. Φοράνε μακριούς
λευκούς χιτώνες και φημίζονται για τα κοσμήματά τους. Η αρχαία πόλη βρισκόταν
σε απόσταση είκοσι λεπτών με το βανάκι ή πέντε ωρών με πορεία μέσα από τη
ζούγκλα. Φυσικά επιλέξαμε το δεύτερο.
Ήταν 6.30 το πρωί και
ονειρευόμουν ότι ήμουν σε μια βεράντα στην Αθήνα με μια κοπέλα που αδυνατώ να
θυμηθώ αυτή τη στιγμή όταν έκπληκτος είδα κάποιον Ινδιάνο να σκαρφαλώνει από τα
κάγκελα της βεράντας. Ξύπνησα έντρομος. Έβλεπα τη φάτσα που είχε διεισδύσει στο
όνειρό μου, δια ζώσης πλέον μπροστά μου. Ήταν ο πιτσιρικάς που θα μας οδηγούσε
στη ζούγκλα. Αφού βράσαμε τα μανιτάρια που είχαμε μαζέψει από το Palenque, ήπιαμε το πρωινό
μας τσάι και χωθήκαμε στην άγρια ζούγκλα Lacantonaξεκινώντας τη ψυχεδελική μας πορεία. Για μονοπάτι δε συζητάμε, χωρίς οδηγό
απλά θα περιμέναμε να πέσει το βράδυ για να μας κατασπαράξουν τα jaguar. Σε κάποια φάση ο
πιτσιρικάς έκανε δύο συνεχόμενα άλματα, χοπ, χοπ, χωρίς όμως να μας προειδοποιήσει για κάτι. Μία
που είπα πω, πω τι δυνατά τσιμπάει αυτό το γαμωκούνουπο!, μιά που νιώθω άλλα
τέσσερα εξίσου δυνατά τσιμπήματα στο άλλο πόδι. Κοιτάξαμε το έδαφος και το
βλέπουμε να κινείται σα θάλασσα. Ναι, μια θάλασσα από τερμίτες! Αισθανόμασταν
τα τσιμπήματα όλο και πιο ψηλά και τιναζόμαστε σα σπαστικοί χωρίς να γνωρίζουμε
αν τελικά θα καταφέρναμε να απαλλαχθούμε ποτέ από αυτούς τους διαβόλους. Τελικά
μετά από είκοσι λεπτά είχαμε ξεφορτωθεί τους μικροσκοπικούς πλην άπειρους
αντιπάλους μας και συνεχίσαμε την πορεία. Μετά από αρκετές ώρες διακρίναμε
επιτέλους ένα άνοιγμα στη ζούγκλα Η
αρχαία πόλη του Bonampakαπλωνόταν
μπροστά μας αλλά θα κάναμε μερικά λεπτά πριν αρχίσουμε να σκαρφαλώνουμε στις
πυραμίδες αφού πρώτα βγάλαμε τις λασπωμένες μπότες μας για να ανακουφιστούμε. Σε
λίγο παρατηρώντας τις έγχρωμες τοιχογραφίες των ναών θα καταλαβαίναμε γιατί το Bonampakστη γλώσσα των Maya σημαίνει «ζωγραφιστός τοίχος». Είναι και οι μόνες
που σώζονται σε όλη την Κ. Αμερική.
Τullum
Hχερσόνησος του Yukatan (Γιουκατάν) βρέχεται
στα δυτικά από τον κόλπο του Μεξικού και ανατολικά από την Καραϊβική. Άρα τραβήξαμε
δυτικά για να βρούμε το Tullum (Τουλούμ) που στη γλώσσα των Mayaσημαίνει «τείχη». Και αυτό γιατί το κάστρο που
δέσποζε στην παραλία, ήταν ομολογουμένως εντυπωσιακό.
Λοιπόν η Καραϊβική είναι
σα να κολυμπάς σε θερμαινόμενη πισίνα και είναι όπως τη φαντάζεστε. Λευκή
άμμος, κατάλευκη όμως, άσπρη άμμος ξέξασπρη κι από τον ήλιο ξεξασπρότερη,
φυσικά ιδανική για ποδόσφαιρο! Και φοίνικες, φοίνικες, φοίνικες. Τρεις καρύδες
την ημέρα αποτελούσαν ένα πλήρες γεύμα. Αφού πρώτα άνοιγες το «μάτι» στην
κορυφή της καρύδας και έπινες τον όλος περιέργως δροσερό της χυμό, μετά την
έσφαζες και έτρωγες το τρυφερό εσωτερικό της. Αυτό που δε φανταζόμασταν όμως
ήταν ότι ο μεγαλύτερος κοραλλιογενής ύφαλος στο βόρειο ημισφαίριο εκτεινόταν
μπροστά μας μόλις 100 μέτρα από την ακτή! Και βρεθήκαμε στο μαγικό κόσμο του
Κουστώ. Τα χρώματα των κοραλλιών και των ψαριών ήταν πέρα από κάθε περιγραφή
και νομίζω ότι υπήρχε η παραμικρή απόχρωση που να μη συναντήσαμε εκεί κάτω. Και
κρίμα που κάποτε θα έπρεπε και να επιστρέψουμε στην Ελλάδα.
