Ακριβώς μια εβδομάδα πριν την κυκλοφορία του τεύχους...
Ακριβώς μια εβδομάδα πριν την κυκλοφορία του τεύχους που
κρατάτε στα χέρια σας δέχθηκα ένα τελείως αναπάντεχο τηλεφώνημα από τον Νόρμαν
Σπίνραντ, υπάλληλο της πρεσβείας των ΗΠΑ στην Αθήνα ο οποίος μου έκανε μια
πρόταση που δύσκολα μπόρεσα να καταλάβω πόσο μάλλον να αρνηθώ.
Ο Τζώρτζ Γ. Μπους επιθυμούσε μια κατ’ ιδίαν συνέντευξη με
Έλληνα ανεξάρτητο δημοσιογράφο. Υπήρχε όμως ένα πρόβλημα: ο Πρόεδρος ήθελε να
δώσει τη συνέντευξη εδώ και τώρα, που σήμαινε πως έπρεπε να πετάξω στην
Ουάσιγκτον στις επόμενες τρεις ώρες, ναι ή όχι. Είπα ναι. Μπροστά σε μια τέτοια αποκλειστικότητα ένοιωσα ότι
δεν είχα περιθώρια επιλογής αν και αναγκάστηκα να ακυρώσω τη συνέντευξη με τον
Τζίμη Πανούση που με τόσο κόπο είχα κατορθώσει να κλείσω συμπτωματικά για
εκείνη τη μέρα και έναν αγώνα σκουός με τα παιδιά από το γραφείο. Τρεις ώρες
αργότερα μια λιμουζίνα της πρεσβείας των ΗΠΑ με πήρε από το γραφείο μου στο
Γαλάτσι, μετά από είκοσι λεπτά είχαμε καταφέρει μέσω της Αττικής οδού να
φτάσουμε στον διεθνή αερολιμένα Ελευθέριος Βενιζέλος και σε μισή ώρα ήμουν μέσα
σε ένα αεροσκάφος της TWA με κατεύθυνση τη δεύτερη καλύτερα φυλασσόμενη πόλη στον κόσμο μετά τη Νέα
Υόρκη. Δεν είχα συνέλθει
ακόμα από το τζετ λάνγκ όταν η ιδιαιτέρα του Προέδρου με συνόδεψε μέχρι την
πόρτα του Οβαλ Γραφείου. «Μπείτε και περιμένετε. Ο πρόεδρος θα είναι μαζί σας
σε λίγα λεπτά.»
Καθόμουν εκεί χωρίς έτοιμες από πριν ερωτήσεις ως όφειλα για
μια τόσο σημαντική συνέντευξη ή μάλλον τη σημαντικότερη συνέντευξη της ζωής μου
για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους όταν μια πλάγια πόρτα που εως τότε δεν
είχα αντιληφθεί, άνοιξε διάπλατα και μπούκαρε ο Πρόεδρος.
Θεέ μου, είναι αυτός με σάρκα και οστά και γω έχω έρθει
τελείως απροετοίμαστος, αναλογίστηκα με την κληρονομιά ενός Θανάση Λάλα να με
βαραίνει. Ωστόσο η σκέψη ότι ο Λάλας θα με βάραινε ούτως ή άλλως με καλμάρισε
κάπως.
-Καλησπέρα κ.Δαβιτίδη, είπε ανάβοντας το πούρο του, ασφαλώς θα αναρωτιέστε γιατί εσάς;
Η αλήθεια ήταν πως όχι. Δηλαδή όχι πως δεν απόρησα με το
τηλέφωνο του υπαλλήλου πίσω στην Αθήνα, αλλά να, κλεισμένος τώρα στο Οβάλ
γραφείο με τον Πρόεδρο των ΗΠΑ να ανάβει πούρο, ε ναι, δεν το κρύβω είχα
αρχίσει να τρομοκρατούμαι κι όχι να απορώ. Και το χειρότερο ήταν πως και να
έβαζα τις φωνές δε νομίζω να έτρεχε κανείς προς βοήθειά μου σε ολόκληρο τον
Λευκό Οίκο.
-Μα εσείς δε φαίνεστε τόσο καλά; Μήπως είστε κουρασμένος από
το ταξίδι;
-Είναι που δεν πρόλαβα να προετοιμαστώ κατάλληλα για τη
συνέντευξη κύριε Πρόεδρε. Καταλαβαίνετε.
-Μα ακριβώς γι’ αυτό σας φώναξα τόσο εσπευσμένα αγαπητέ. Όσο
για την εύλογη απορία σας γιατί διάλεξα εσάς, οι σύμβουλοί μου μού υπέδειξαν το
Υποβρύχιο σαν το ιδανικό μέσο για να απευθύνω το μήνυμα μου προς τον ελληνικό
λαό χωρίς να υπάρχει ο κίνδυνος της διαστρέβλωσης.
-Ευχαριστώ για τα κολακευτικά σας λόγια Πρόεδρε αλλά αφού
θέλατε κάτι άμεσο γιατί δεν προτιμήσατε την τηλεόραση;
