Πήγαινα ακόμα γυμνάσιο εκείνο το μαύρο απόγευμα, μια δεκαετία και βάλε πριν, όταν μαζί με τον μικρό μου αδερφό γεμάτοι αγωνία είχαμε σκύψει τα αυτιά μας μπροστά από τα ηχεία του μικρού τρανζίστορ, μόνο μέσα του δεν είχαμε μπει .
« And the city that will host the 1996
Olympic games is …
Η παύση που ακολούθησε κόντεψε να μας τρελάνει.
«ΑΑΑΑΑ .......»
Τα μάτια μας συναντήθηκαν. Ναι, μας έδωσαν τους Ολυμπιακούς
αγώνες, τους πήραμε! Η Ελλάδα τα είχε καταφέρει. Επιτέλους μέσα στην παγκόσμια
αδικία, μια λάμψη δικαιοσύνης ανέτειλε. Η ανθρωπότητα αποφάσισε ότι οι Χρυσοί
Ολυμπιακοί Αγώνες έπρεπε να διεξαχθούν στη χώρα που τους γέννησε. Ακριβώς εκατό
χρόνια από την αναβίωση του Ολυμπιακού πνεύματος το 1896 στην Αθήνα, η ίδια
πόλη αναλάμβανε να διοργανώσει τους καλύτερους Ολυμπιακούς αγώνες όπως
διατείνονταν με υπερηφάνεια οι περισσότεροι από μας. Οι αξίες είχαν υπερτερήσει
του marketing. Η δική
μας γενιά θα φιλοξενούσε όλον τον κόσμο στα χέρια της. Θα ζητούσαμε να γίνει
παγκόσμια ειρήνη όπως τότε.
Μείναμε να κοιτιόμαστε απορημένοι. Ανεμομαζέματα,
διαβολοσκορπίσματα. Τα πάντα είχαν γκρεμιστεί. Το είχαμε πραγματικά πιστέψει.
Κι αν όχι πιστέψει, τότε τουλάχιστον ονειρευτεί, οραματιστεί. Ακόμα θυμάμαι στα
πρωτοσέλιδα της επομένης τη φωτογραφία
με το θλιμμένο βλέμμα της κοπελιάς – σημαιοφόρου. Έτυχε να είναι και
συμμαθήτριά μου. Τη θλίψη διαδέχθηκε η οργή. «Ε, λοιπόν δεν ξαναπίνω Coca Cola» είχα ορκιστεί. Και για
ένα μήνα το τήρησα. Έπινα μόνο Pepsi.
Aθήνα
2002
Δεν πέρασε πολύς καιρός για να καταλάβω ότι ό,τι από τα δύο
και να πιώ το ίδιο είναι. Όμως τότε είχαμε ήδη πάρει τους Ολυμπιακούς για το
2004. Μπορεί να απείλησαν ότι θα μας τους πάρουν πίσω (παγκόσμια πρωτοτυπία)
αλλά τελικά «Τα έργα προχωρούν». Βέβαια ο στόχος μας πλέον δεν είναι να
διοργανώσουμε τους «σωστότερους» Ολυμπιακούς αγώνες από το 1896. Χωρίς
εμπορευματοποίηση, χωρίς ντόπες, χωρίς χορηγούς, αλλά με το αγνό ολυμπιακό
ιδεώδες και την ευγενή άμιλλα που φέρνει τους λαούς πιο κοντά. Και το καλύτερο
της υπόθεσης δεν είναι γιατί δεν προλαβαίνουμε, άλλωστε το να σώζουμε την
παρτίδα την τελευταία στιγμή είναι ίδιον του λαού αυτού, αλλά γιατί δε μας
ενδιαφέρει. Και δεν εννοώ τον απλό πολίτη αλλά αυτούς που έχουν αναλάβει την
υπόθεση αυτή. Άντε να τελειώνουμε και μ’ αυτό είπαν. Πήραμε λοιπόν τα σχέδια
των πεφωτισμένων τεχνοκρατών του Σίδνεϋ και της Ατλάντα και η προσπάθεια
εστιάζεται στο να μιμηθούμε αυτό που απεχθανόμασταν. Ένα κακέκτυπο.
Ω, αρχαίο πνεύμα αθάνατο ...που τώρα ψάχνεις για εθελοντές. Χόρτασαν οι εργολάβοι και οι
παροικούντες της Ιερουσαλήμ και τώρα πρέπει κάποιος όντως να δουλέψει εκείνο το
μήνα για να γίνουν οι αγώνες. Και μάλιστα αφιλοκερδώς όταν γύρω μας χορεύουν τα
εκατομμύρια που όμως προορίζονται για τις τσέπες των υμετέρων. Αν ζητούσαν
εθελοντές για τους αγώνες του ’96 είμαι σίγουρος ότι όλοι η Ελλάδα θα έτρεχε.
Τώρα προσπαθούν με καταχωρήσεις στον Τύπο. Έτσι είναι αυτά. Διάβαζα τις
προάλλες στο Symbol τις
απαντήσεις 30 καλλιτεχνών (σκηνοθετών, ηθοποιών, τραγουδιστών κλπ) στην ερώτηση
αν θα γίνουν εθελοντές για την Ολυμπιάδα. Ε, οι μόνοι που απάντησαν ναι ήταν ο
Ρένος Χαραλαμπίδης και ο Κώστας Κόκκλας. Οι μόνοι άνθρωποι που είμαι σίγουρος
ότι όσο θα τους δείτε εσείς να κουβαλάνε τα σορτσάκια των αθλητών άλλο τόσο θα
τους δω και γω.
Δυστυχώς έτυχε να βλέπω τηλεόραση πριν από καμιά εικοσαριά
μέρες όταν κάνοντας zappingστα δελτία ειδήσεων έπεσα πάνω στον Μανώλη Καψή. Θυμάμαι
μερικά χρόνια πριν όταν σε μια πυρκαγιά ένα καλοκαίρι στην Πεντέλη οι φλόγες πλησίαζαν
ένα σχολείο που είχε απευθύνει το αμίμητο αγωνιώδες ερώτημα στον ρεπόρτερ: «Πρόλαβαν
να βγάλουν τους μαθητές έξω;» Για να έρθει η απάντηση : «Μα Μανώλη μου είναι
Αύγουστος!». Τέλος πάντων όλα τα κανάλια έπαιζαν εκείνη τη μέρα liveτην
πορεία που είχε οργανώσει το Δίκτυο για την προστασία των Κοινωνικών
Δικαιωμάτων ενάντια στην τρομολαγνεία των ΜΜΕ. Έχοντας περάσει ένα ολόκληρο
καλοκαίρι ακούγοντας «ανεπιβεβαίωτες πληροφορίες» και φήμες που διαπόμπευαν ένα
σωρό άσχετους με τη 17 Νοέμβρη δεν μπορούσα να συμφωνώ περισσότερο με το σκοπό
της πορείας αυτής. Ωστόσο οι δημοσιογράφοι θεωρούσαν ότι αν και έχουμε
δημοκρατία, κανείς δεν έχει το δικαίωμα να τους ασκεί κριτική. Ειδικά ο κ.
Καψής όμως είχε ξεφύγει. «Να τα ξύλα με τα οποία θα τα κάνουν γυαλιά καρφιά μετά.»
φώναζε εξοργισμένος. Βέβαια οι διαδηλωτές κρατούσαν απλά τα κοντάρια από τις
σημαίες τους όπως γίνεται σε κάθε πορεία χρόνια τώρα παντού στον κόσμο. Όταν
άλλωστε απέναντί σου έχεις τους κάφρους των ΜΑΤ εξοπλισμένους σαν αστακούς με
χημικά και έτοιμους να σε ξυλοφορτώσουν χωρίς καν να ψάξουν για πρόσχημα, το
ξυλάκι αυτό τύποις το κρατάς μπας και σώσεις το τομάρι σου. «Με αυτά τα
μαντήλια κρύβουν τα πρόσωπά τους.» Δηλαδή ο κ. Καψής απαιτούσε να πάρουν μέρος όλοι στο BigBrotherπου
οι κάμερές του είχαν στήσει με τα κοντινά ζουμ. Ο τύπος προσπαθούσε με κάθε
τρόπο να προκαλέσει την επέμβαση της αστυνομίας προφασιζόμενος τη συμμετοχή
πενήντα μαυροντυμένων στη διάρκεια μιας καθόλα ειρηνικής πορείας τουλάχιστον χιλίων
πεντακοσίων ατόμων συμπεριλαμβανομένων και οικογενειών με γυναίκες και παιδιά.
Μέχρι που ένας συντηρητικός καθηγητής συνταγματικού δικαίου στο πάνελ
προσπάθησε να τον επαναφέρει. «Ηρεμήστε κ. Καψή. Μα θέλετε ντε και καλά να
δημιουργηθούν επεισόδια;» Είχα εκνευριστεί τόσο με αυτά που έβλεπα που πήρα την
αστυνομία τηλέφωνο να ... παραδοθώ. Μεταφέρω το διάλογο αυτολεξεί.
«Εκατό εκεί; Ακούστε,
βλέπω στο Star τον κ. Καψή και έχω εξοργιστεί. Θέλω να κατέβω κάτω στην
πορεία και να τα κάνω όλα γυαλιά καρφιά!»
Η απάντηση της αστυνομικού από την άλλη μεριά του τηλεφώνου:
«Σας καταλαβαίνω κύριε. Και μεις αυτό σχολιάζαμε τώρα.
Δυστυχώς η τηλεόραση είναι πιο δυνατή από μας. Μόνο το Ραδιοτηλεοπτικό
Συμβούλιο μπορεί να επιληφθεί του θέματος από αύριο.» !!!
«Ποιο αύριο δεσποινίς; Η εικόνα αυτή μπαίνει στα σπίτια μας
αυτή τη στιγμή.»
«Ας ελπίσουμε ότι θα επέμβει εισαγγελέας αυτεπάγγελτα.» !!!
Τέτοιος διάλογος ξεπερνά και την πιο προχωρημένη φαντασία.
Είμαι σίγουρος ότι και η αστυνομικός δεν πίστευε αυτό το τηλεφώνημα και εγώ δεν
περίμενα τέτοια απάντηση. Για πρώτη φορά η ελληνική αστυνομία με ηρέμησε.
Τελικά τους προτιμώ από τους δημοσιογράφους.
Όσο παράδοξο κι αν ακούγεται τίποτε από μόνο του δεν είναι
καλό ή κακό. Κι όλοι εμείς που μας χαλάει κάτι, αδιόρατο ή συγκεκριμένο, από
την κατάσταση γύρω μας, δεν συνειδητοποιούμε ότι το μόνο που μας απομένει για
να την αφομοιώσουμε είναι λίγος ακόμα χρόνος. Όχι μόνο επειδή θα δεχθούμε το
βομβαρδισμό της διαφήμισης ή των προβάτων γύρω μας, αλλά επειδή τελικά για μια
ακόμη φορά θα έχουμε ανακαλύψει το ωφέλιμο μέσα σε κάτι φαινομενικώς άχρηστο,
διεφθαρμένο ακόμα και διαβολικό. Θυμηθείτε το εξής; Αν πριν από μια δεκαετία τα
κινητά μας φαίνονταν το απίστευτο σύμβολο της μπουρζουαζίας, της νεοελληνικής
φτηνής γκλαμουριάς, γιατί τώρα εμείς οι ίδιοι που τότε δηλώναμε ορκισμένοι
εχθροί του είμαστε χρήστες του; Και μερικοί φανατικοί. Αυτό μπορεί εν μέρη να
οφείλεται στο ότι έχουμε αλλάξει ως άτομα, κυρίως όμως συμβαίνει για έναν άλλο
λόγο. Αυτή η απίστευτη ελευθερία επικοινωνίας κάθε δευτερόλεπτο του 24ώρου
χωρίς να ζητάς τον άλλο στο τηλέφωνο – «σας παρακαλώ μου δίνετε τη Μαρία; – Και
ποιός είσαι εσύ παλικάρι μου;» ή το ρίσκο να απαντήσεις και να μιλήσεις σε
κάποιον ανεπιθύμητο – εκτός κι αν έχει απόκρυψη- άλλαξε τους όρους των
διαπροσωπικών σχέσεων για πάντα. Δε θα επεκταθώ περισσότερο γιατί αν και
αναγκαστικά ο λογαριασμός μου είναι τριψήφιος, το κινητό παραμένει βάρος,
βραχνάς και το σημαντικότερο, απώλεια της ιδιωτικής ζωής. Αλλά το θέμα μου
είναι η κλωνοποίηση. Αυτό το φαινομενικά απάνθρωπο πράγμα. Αν γινόταν γκάλοπ
αυτή τη στιγμή θα έβγαινε σίγουρα ένα 80% (συμπεριλαμβανομένου και εμού) κατά της καταραμένης κλωνοποίησης. Ωστόσο δε
θα περάσει πάνω από μια δεκαετία που η κλωνοποίηση θα αποτελεί μια απτή
πραγματικότητα γύρω μας. Κι αυτό γιατί η εξέλιξη είναι αναπόφευκτη. Το
αγαπημένο σύνθημα των ερευνητών είναι: «Ότι μπορούμε να το κάνουμε, θα το
κάνουμε!» Το θέμα λοιπόν δεν είναι η εξέλιξη αυτή καθεαυτή αλλά η πορεία και
κατεύθυνσή της. Μια κατεύθυνση ανθρώπινη που να αποδίδει τα του Θεού (με
οποιαδήποτε μορφή) τω Θεώ και τα του Καίσαρος τω Καίσαρι Γεμάτη αγάπη και
ξέροντας τι θα μετρήσει με τη λογική και τι με το συναίσθημα. Όχι με κατεύθυνση
το κέρδος (κάντε τις τρεις πισίνες, τέσσερις) αλλά τον άνθρωπο. Αφού λοιπόν
είναι να γίνουμε θεοί, καλύτερα να αρχίσουμε να προετοιμαζόμαστε από τώρα γι΄
αυτό. Μη βαριέστε. Ούτε ειπώθηκαν όσα ήταν να λεχθούν, ούτε γράφτηκαν όσα ήταν
να γραφτούν. Η παρτίδα της επόμενης χιλιετίας μόλις άρχισε. Και καλό θα ήταν να
μην είμαστε τα πιόνια.
