Φοιτητής στην επαρχία ή η Λεγεώνα των Ξένων
Ανέπνευσα το δροσερό αέρα του πρωινού και κοίταξα γύρω μου.
Η γειτονιά ήσυχη και οι κινήσεις στο χώρο λιγοστές. Έκλεισα τα μάτια και σήκωσα
το κεφάλι ψηλά. Ανοίγοντας τα απότομα, αντίκρισα το απέραντο ενός γαλάζιου
ουρανού. Η ψυχή μου ήταν αλλού, ταξίδευε. Οι πίσω πόρτες του φορτηγού άνοιξαν
απότομα και βγήκα από τη νιρβάνα μου. Ήμουν στα Ιωάννινα.
Κατεβάσαμε τα πράγματα με τα παιδιά της μεταφορικής και μετά
την πληρωμή, τράβηξαν το δρόμο της επιστροφής. Μπήκα στο σπίτι και άραξα στην
πολυθρόνα, το μόνο μη πακεταρισμένο έπιπλο, που βρισκόταν στη μέση ενός ωκεανού
από κούτες. Γύρισα με το βλέμμα μου το δωμάτιο. «Η μάχη τώρα αρχίζει» σκέφτηκα.
Και είναι κάποιου είδους μάχη να τα εγκαταλείπεις κατά κάποιο τρόπο όλα για να
«χτίσεις» κάπου αλλού, κάπου μακριά. Η ανάμνηση του παλιού και η αγωνία για το
καινούριο σχεδόν σε παραλύουν. Κάπως έτσι είναι τα ταξίδια και οι μεγάλες
αλλαγές. Φέρνουν συγκινήσεις. Φοιτητής λοιπόν, μακριά από το σπίτι και η
περιπλάνηση αρχίζει. Let’s dance…
Καθώς οι μέρες περνούν και τα χρόνια κυλάνε, οι ξενιτεμένοι
φοιτητές συνειδητοποιούν ότι οι συναντήσεις τους με την μοναξιά είναι συχνές.
Τη βιώνουν σε κάθε της μορφή οποιαδήποτε στιγμή της ημέρας. Άλλοτε τα πράγματα
είναι εύκολα και άλλοτε δύσκολα. Είναι σημαντικό να γνωρίζει κανείς τον εαυτό
του και να επικοινωνεί μαζί του. Να βιώνει όμορφες στιγμές και να περνάει quality time όταν
είναι μόνος. Η απόλαυση ενός μοναχικού σπιτιού εξάλλου είναι πάντα μια
περιπέτεια. Έρχονται ώρες που η μοναξιά σε γεμίζει ευτυχία γιατί όπως κι αν
έχει νιώθεις υπέροχα. Υπάρχουν όμως και κάτι άλλες στιγμές, που η πόρτα κλείνει και βρίσκεσαι
μόνος μέσα σε τέσσερις τοίχους με όλα τα αντικείμενα να σε «κοιτούν» περίεργα.
Είναι δύσκολο συναίσθημα. Ξαφνικά η πατρίδα σου μοιάζει να είναι τόσο μακριά
και το σπίτι σου τελείως άδειο, σαν τη ψυχή σου εκείνη την στιγμή. Γνωρίζεις
καλά όμως ότι πρέπει να αντέξεις. Ελπίζεις στην επόμενη φυγή που θα επουλώσει
τις πληγές σου, μα αλίμονο κι αυτό δεν συμβαίνει κάθε φορά. Τι να προσφέρουν
άλλωστε ατελείωτες και δίχως λογική διαδρομές;
Για κάθε ξενιτεμένο φοιτητή το θέμα είναι η ισορροπία
ανάμεσα στον παλιό κόσμο και στον καινούριο που δημιουργείται. Η φυγή προς
οποιαδήποτε κατεύθυνση και με οποιοδήποτε τρόπο είναι μάλλον μάταιη. Είναι
ακριβώς ο τρόπος ζωής που μας κάνει διαφορετικούς γιατί μας προσφέρει εμπειρίες
μοναδικές και ξεχωριστές. Μαθαίνουμε τι σημαίνει οικογένεια. Η δική μας
οικογένεια. Γνωρίζουμε νέους ανθρώπους και νέες καταστάσεις. Βιώνουμε τόσο τα δικά
μας προβλήματα όσο και τα προβλήματα των άλλων. Ξεφεύγουμε από τις εντάσεις και
την ρουτίνα της «πατρίδος». Ανοίγουμε την τηλεόραση ότι ώρα θέλουμε και γυρνάμε
στο σπίτι όταν το θυμηθούμε. Είμαστε ανεξάρτητοι και αυτό από μόνο του είναι
μια δύναμη. Η ζωή μας πολλές φορές μοιάζει με ταξίδι χαμού και σωτηρίας συνάμα,
αφού συχνά το Πανεπιστήμιο φαίνεται βαρετό, τα μαγαζιά δείχνουν ίδια, οι γονείς
γκρινιάζουν και οι φίλοι δεν κατανοούν. Από την άλλη μεριά όμως οι νύχτες από
το τίποτα γίνονται ξέφρενες, το αλκοόλ ρέει εν αφθονία και πλέον τα γεγονότα
διαδέχονται το ένα το άλλο, χαίρεσαι που το ψυγείο είναι άδειο γιατί μέσα σε 20
λεπτά μπορείς να είσαι με την παρέα για τσίπουρα και τρελούς μεζέδες.
Είμαστε ζωντανοί οργανισμοί έτοιμοι να προσφέρουμε στους
εαυτούς μας και στους άλλους, κατά συνέπεια και στη νέα μας πατρίδα. Απορώ
λοιπόν πραγματικά όταν ακούω τις απόψεις
κάποιων ντόπιων για τους φοιτητές ή παρατηρώ την συμπεριφορά τους. Για τους
περισσότερους αποτελούμε απειλή για τα σπίτια τους (Ο Θεός να τα κάνει
σπίτια...), για πολλούς φέρνουμε τη φασαρία και την αναστάτωση, για άλλους
θεωρούμαστε ένοχοι για την εισαγωγή στις άσπιλες πόλεις τους ηθών που διαφθείρουν
ενώ οι μπάτσοι ενδιαφέρονται μόνο για τις πινακίδες μας ώστε να μας ξέρουν και
να μας γράφουν πιο εύκολα. Τα πράγματα λίγο πολύ είναι ξεκάθαρα γι’ αυτούς.
Είμαστε στην ανάγκη και αυτό οι πιο πολλοί δε διστάζουν να το εκμεταλλευτούν.
Το χρήμα είναι χρήμα. Μας βλέπουν, μας το παίρνουν και μας το φτύνουν στην
μούρη. Γι’ αυτούς είμαστε οι
ξένοι!
Είμαστε από άλλο τόπο και όχι ξένοι. Είμαστε ένα μέρος της
νεολαίας αυτού του τόπου που προσπαθεί να διασκεδάσει, να μορφωθεί, να
μαλακιστεί, να ερωτευτεί, να ζήσει. Το μόνο που θέλουμε είναι να δώσουμε και να
δημιουργήσουμε και όχι να καταστρέψουμε και να απειλήσουμε. Φέρνουμε τη ζωή,
μια διαφορετική κουλτούρα και έναν διαφορετικό συναισθηματισμό, στα μέρη που
πάμε για σπουδές. Και έχουμε αφήσει πίσω πολλά σημαντικά και σε αξία και σε
ανάμνηση. Τελικά όμως πολύ λίγη κατανόηση βρίσκουμε σε μερικά και ακόμα
λιγότερα ευχαριστώ ακούμε για τα υπόλοιπα.
Τίποτα όμως δε μας λυγίζει τελικά διότι εμείς οι ξένοι
βρίσκουμε τη δύναμη, ο καθένας από εμάς με το δικό του τρόπο, να βγάλουμε
κάτι καλό. Συνειδητοποιούμε πως το να
ζήσεις και όχι να αφεθείς στην μοίρα σου είναι η μοναδική λύση. Μαθαίνουμε τη
ζωή και τις συνήθειες της, προσαρμοζόμαστε στα δεδομένα της, ανακαλύπτουμε τα
μυστικά της, βρίσκουμε τα δικά μας σημεία και χτίζουμε την δική μας πατρίδα
μέσα στην ψυχή μας. Αυτή τη γη κανείς δεν μπορεί να την πάρει ή να τη
λεηλατήσει. Γιατί αυτή η γη είμαστε εμείς οι ίδιοι. Για τους αληθινούς
ανθρώπους «όπου γη και πατρίς».
ΥΓ.1 Στην Αλεξάνδρα
ΥΓ.2 «Ύστερα από ένα σύντομο ταξίδι σε άλλες πόλεις, άλλων
χωρών, γυρνώντας στην δική μου την Αθήνα, διαπιστώνω για πολλοστή φορά, από το
σταθμό των ΚΤΕΛ ακόμη, πως εδώ με περιμένει άλλου είδους τράβηγμα. Τρέξιμο,
ταλαιπωρία στην πόλη όπου και τα πιο απλά πράγματα απαιτούν για να γίνουν
δυσανάλογο κόπο. Όμως...είτε κοιμάσαι στα πρωινά σου σεντόνια βαριά, σκοτεινή,
γκρίζα...είτε περπατάς καμαρωτή και φωτισμένη μέσα στην νύχτα...Σ’ αγαπάω
πρωτεύουσα της ταλαιπωρίας! Κυρίες και κύριοι, υπάλληλοι και αφεντικά, πόρνες
και πελάτες, κλέφτες και αστυνόμοι, έλληνες και αλλοδαποί, προσφέρετε
απολαύσεις τέτοιες που ο αμύητος όχλος δεν τις καταλαβαίνει. Όσο μ’ αρέσει να
φεύγω, άλλο τόσο, μου αρέσει να γυρίζω πίσω ...Αθήνα μου».
