Θα έτρωγα και με το
διάβολο εάν ήταν τόσο σημαντικό
Είναι αλήθεια ότι η κριτική που έχει δεχθεί ο ηγέτης των U2 τελευταία ακόμα και από
τους πολυάριθμους φαν του είναι δριμεία και σίγουρα έχει βάση. Ο πριν από μια
εικοσαετία Ιρλανδός «επαναστάτης» με τραγούδια όπως το Bloody Sunday εξέφραζε
στην παγκόσμια νεολαία τα ιδανικά της ελευθερίας και της δικαιοσύνης και έγινε
σύμβολο και αφίσα σε χιλιάδες νεανικά δωμάτια. Ωστόσο πολύ νερό κύλησε από τότε
στο αυλάκι και σίγουρα δε ζούμε καλώς ή κακώς στις ίδιες εποχές με τότε. Το αποτέλεσμα
ήταν να πάρει η μπάλα και τον Βοnο.
Πολλές γκρίνιες άρχισαν να ακούγονται περί συμβιβασμού και «μαϊντανοποίησης»
του πάντα ... μέσα σε όλα πολυεκατομμυριούχου σταρ.
Ωστόσο χώρια από τη μουσική όπου οι U2 αποδείχθηκαν ένα μεγάλο γκρουπ που ανταποκρίθηκε
στην τεχνολογική επανάσταση της electronica συνεχίζοντας να προσφέρει ακόμα και τώρα υπέροχα κομμάτια θα πρέπει να δούμε και λίγο τα πράγματα
από τη μεριά του Βοno. Μαζί
με άλλους καλλιτέχνες όπως ο Tom Yorke των Radiohead είναι η αιχμή του δόρατος στο αίτημα για διαγραφή του χρέους
του τρίτου κόσμου. Με πρόσφατα το παράδειγμα της κατάρρευσης της Αργεντινής,
αιτία των άθλιων όρων αποπληρωμής προς το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, το
σύνθημα “Drop the Dept”
ακούγεται όλο και περισσότερο στο δυτικό κόσμο. Ο Bono χρησιμοποιώντας τη φήμη του μπαινοβγαίνει
συχνά στο Λευκό Οίκο με αυτό το αίτημα. Μάλιστα μπροστά στις κάμερες
ξεμπρόστιασε τον Μπους λέγοντάς «Είμαι σίγουρος ότι δε θα δεσμευτείς τώρα ότι θα το διαγράψεις γιατί
είναι τα κανάλια μπροστά.» Τώρα περιοδεύει σε χώρες τις Αφρικής με τον
Αμερικανό υπουργό Οικονομικών Paul O’ Neil θέλοντας
να τον πείσει γι’ αυτό. Μπορεί ο Bono λοιπόν
να γουστάρει το σταριλίκι αλλά πως χτυπήσεις αλλιώς ένα σύστημα που έχει σα
βασική αρχή το ‘ο σκοπός αγιάζει τα μέσα;» Με το ίδιο όπλο υποθέτω ...
Την ίδια ώρα που ο δικός μας ... σταρ Γιάννης Πλούταρχος,
γνωστός και ως πιπινοκατακτητής δηλώνει με στόμφο: «Τραγουδιστές ήμαστε, δε θα
αλλάξουμε τον κόσμο»
Προς θεού δε θέλω να γίνει καμία μοιραία σύγκριση αλλά διάβασα τις δύο αυτές δηλώσεις στο ίδιο
περιοδικό με διαφορά μερικών σελίδων και αγανάκτησα βρε αδερφέ. Το ωραίο είναι ότι
ο Γιαννάκης χρησιμοποιεί πληθυντικό, αναφέρεται δηλαδή σε όλους τους
τραγουδιστές. Τυπικός εκφραστής του τίποτα και αυτός ο άνθρωπος απαιτεί να
λέγεται καλλιτέχνης. Και οι κοτσάνες συνεχίζονται:
- Μ’ αρέσει την ώρα που τραγουδάω να καταλαβαίνω αυτά που λέω
- Δεν ήμουν ο καλός μαθητής, δεν είχα έντονη προσωπικότητα.
Σωωωωωωπα ... Πραγματικά τέτοιες δηλώσεις ούτε ο ... Αλεξανδρής.
Τρομερό ενδιαφέρον παρουσιάζει όμως και η συνέντευξη που
παραχώρησε στη σχολική εφημερίδα SCHOOLήκι o Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος όπου οι νεαροί μαθητές πραγματικά
τον στρίμωξαν με τις ερωτήσεις τους:
Εγώ είμαι 17 χρονών, έχω μια κοπέλα και φιλιόμαστε.
Αμαρτάνω;
Αρχιεπίσκοπος : Κοίταξε... πρέπει να προσδιορίσουμε αυτή τη
σχέση.
Την αγαπάω.
Να μιλήσουμε λοιπόν για την αγάπη (...) Ο έρωτας είναι
βαλμένος μέσα στον άνθρωπο από τον ίδιο τον θεό. Αλίμονο αν ο έρωτας δεν
ξεκινάει από την ψυχή.
Και ο δικός μου έρωτας από την ψυχή ξεκινάει.
Ναι, ναι, έτσι λένε όλοι...
Μπράβο κύριε Αρχιεπίσκοπε, περάστε από το καθαρτήριο το
νεαρό μαθητή, γεμίστε τον ενοχές. Και συνεχίζει
Εγώ Μακαριότατε, είμαι 15 χρονών και μερικές φορές
αυνανίζομαι. Κι εγώ έχω αμαρτήσει;
(μεγάλη παύση) ... Κοίταξε ... (χαμογελά αμήχανα) ... δε
θέλω να σου δώσω μια συγκεκριμένη απάντηση ...
Γιατί;
(πάλι παύση) ... Ναι, είναι αμαρτία ...
Μα γιατί να ντρέπομαι για το σώμα μου;
Να μην ντρέπεσαι καθόλου!
Μα μου λέτε να συγκρατώ την ορμή του σώματος ...
Συγκρατείται, πουλάκι μου (…sic ωραίο timing για να χρησιμοποιήσει τη
συγκεκριμένη λέξη) αυτή η ορμή, συγκρατείται. Απλώς δεν έχεις μάθει τη μέθοδο
(στο καθαρτήριο αναφέρεται προφανώς) του πως γίνεται αυτή η συγκράτησις. Κι εγώ
ο ίδιος που στα λέω δεν είμαι αναμάρτητος.
Μετά από αυτό να μην υποθέσω ότι ο Αρχιεπίσκοπος αυνανίζεται
που και που;
