Ε.Μ: Αυτά είναι ταξινομήσεις των δημοσιογράφων. Αν πάντως
λέγαμε ότι θέλουμε να κάνουμε μια παρατήρηση, θα λέγαμε πως από τη μια έχουμε
τους διαδόχους, τα ‘παιδιά’ της κουλτούρας της nouvelle vague που
επηρεασμένα πρώτα απ’ όλα από αυτόν τον τρόπο σινεμά, επιχειρούν να κάνουν
ταινίες στο ύφος του νέου κύματος και να δράσουν σε αυτά τα πλαίσια και από την
άλλη εκείνους που εμπνέονται από τον αμερικάνικο κινηματογράφο και δημιουργούν
παραγωγές ανάλογου ύφους. Σαν παράδειγμα φέρνω τον Κάσσοβιτς ή τον Λυκ Μπεσσόν
και ξέρετε αυτό δεν είναι πάντα πολύ καλό καθώς οι αμερικάνικες εικόνες
κατακλύζουν τον πλανήτη ...
Γκ : Θα ήθελα να παρέμβω και 'γω λίγο εδώ. Εμείς είμαστε
περισσότερο τα εγγόνια τους. Ίσως λίγο γονεοκτόνα εγγόνια!
Ε.Μ : Αυτή πάντως είναι η γνώμη μου και μάλλον ευσταθεί.
Στην ταινία έχουμε δύο
νεαρές κοπέλες οι οποίες ενώνονται και βρίσκονται στο θέατρο. Όταν πρώτη η Λουίζ το εγκαταλείπει, αρχίζει να
παίζει ένα θέατρο στην καθημερινή της ζωή. Η Ναταλύ (Μπεάρ) παρότι γίνεται
επαγγελματίας ηθοποιός, είναι κάπως άβγαλτη και μπερδεμένη στην πραγματική ζωή.
Τι έχετε να πείτε για αυτήν την ιδιότυπη σχέση θεάτρου και πραγματικής ζωής
στην εν λόγω ταινία;
Γκ: Είναι αλήθεια ότι η Λουίζ έχει απωθήσει τόσο πολύ την
επιθυμία της μετά την ταπείνωση που δέχτηκε που έγινε ένας πάρα πολύ
εγκεφαλικός άνθρωπος. Λέει ψέματα, κλέβει, σκηνοθετεί και παίζει τρόπον τινά τη
ζωή της. Νομίζεις ότι δεν ελέγχει εντελώς από την άλλη τα πράγματα.
Ε.Μ: Συγκρούεται με τον κόσμο της Ναταλύ (Μπεάρ) ο οποίος
είναι ένας κλειστός κόσμος που μοιάζει με αυτόν των παιδιών που παίζουν κρυφτό
σε μια σκοτεινή αποθήκη. Παίζει καθημερινά τον ρόλο της και μετά αποσύρεται
κρυμμένη σ’ αυτόν τον κλειστό κόσμο.
Ήθελα να ρωτήσω
ειδικά την κυρία Μπεάρ λίγα περισσότερα γι’ αυτή την κατοπτρική σχέση των δύο
γυναικών. Είναι κάτι που γοητεύει τη Ναταλύ και θέλει να το ζήσει ή είναι άλλη
μια ‘δοκιμή’ για κάποιον από τους ρόλους που θα παίξει στο θέατρο; Εκεί που
είναι η πραγματική της ζωή;
Ε.Μ: Έχετε επισημάνει ένα σωστό σημείο λέγοντας αυτή την
τελευταία φράση. Η πραγματική ζωή της Ναταλύ είναι το θέατρο και μέσα απ' αυτό
το πρίσμα πρώτα απ’ όλα κάνει ότι κάνει. Υπάρχει και μια σύγχυση και των δύο.
Υπάρχει ένα οδυνηρό σημείο και μια κατάληξη στην κοινή τους σχέση. Η Ναταλύ
ξαναβρίσκει τη Λουίζ μετά από δέκα
χρόνια και υπάρχει εκεί μια μορφή ενοχής διότι διαπιστώνει πως κατάφερε να
υλοποιήσει αυτό που η Λουίζ ονειρευόταν. Από αυτή την ενοχή δημιουργείται
τραυματικά μια ανοιχτή πόρτα από την
οποία η Λουίζ εισέρχεται ξανά στη ζωή της. Υπάρχει πραγματική συγκίνηση, οδύνη
και μια νοσταλγία για όσα έζησαν. Από
κει και πέρα υπάρχει μια διαστροφή που συνεχώς μεγαλώνει στη σχέση τους και
είναι μέρος της κατάστασής τους. Ποιά απόλαυση αντλεί απ’ όλα αυτά; Εδώ έχουμε
και την εμφάνιση του παιχνιδιού στη σκηνή, πραγματικού χώρου απόλαυσης γι’
αυτήν που σιγά σιγά αποκτά κυριαρχικό ρόλο. Θα ήθελα επίσης να θέσω ένα άλλο
ζήτημα. Υπάρχει πραγματικά η Ναταλύ ή
αποτελεί προβολή του βλέμματος της Λουίζ, ή τουλάχιστον αυτό το βλέμμα της Λουίζ
την μεγαλώνει, τη διογκώνει δίνοντάς της επιπλέον κύρος; Η Ναταλύ είναι ένα
πολύ κοινό πρόσωπο κατά τα άλλα όταν δεν την βλέπουμε μέσω της Λουίζ. Γι’ αυτό
ίσως και στο τέλος η Ναταλύ γίνεται απαρατήρητη σαν να μη σηκώνει το βλέμμα της
άλλης πάνω της. Η Ναταλύ δεν παίζει τόσο χαρακτήρες ή πρόσωπα αλλά καταστάσεις.
Από ένα σημείο δε και μετά παύει να έχει απαντήσεις
Γκ: Όλη η τα ινία είναι μια αλληγορία γύρω από τον ηθοποιό,
τη ζωή και την υποκριτική. Τι είναι ηθοποιός; Πόση αλήθεια υπάρχει στη ζωή του
ηθοποιού; Έτσι συμβαίνει και με τη Ναταλύ. Είναι σα να ρίχνει η Λουίζ μια πέτρα
σε ένα βαθύ πηγάδι και η πέτρα να μη σταματά να πέφτει, και να πέφτει και να
πέφτει! Η Λουίζ κάτι θέλει να πιάσει από όλα αυτά και γι’ αυτό δοκιμάζει την
κλοπή, ακόμα και το φόνο σε κάποια στιγμή για να κοινωνήσει αυτήν την εμπειρία.
Και τελικά η απάντηση ίσως έγκειται στην ηχώ.
Μήπως τελικά βλέπουμε
τις άπειρες παραλλαγές που μπορεί να πάρει η γυναίκα σαν Λούλου;
Μπ: Η αλήθεια είναι πως το πρότυπο της Λούλου ταιριάζει
απόλυτα στη Ναταλύ και κάθετι που της συμβαίνει στην ταινία, γίνεται ένας ακόμη
λίθος στο χτίσιμο αυτής της προσωπικότητας της Λούλου.
Θα ήθελα να ρωτήσω
και για τη σχέση της Λουίζ με τον πρώην φίλο της Ναταλύ. Σε κάποια στιγμή τον
αγκαλιάζει λέγοντας πως αυτή δεν είναι εχθρός του. Υπάρχει κάποια ερωτική
υπόνοια εκεί η οποία μάλλον επιβεβαιώνεται καθώς στην τελευταία σεκάνς τους
βλέπουμε μαζί. Τι συμβαίνει εκεί; Μήπως η Λουίζ νοιώθει την απαγορευμένη έλξη
για τη Ναταλύ μέσω του φίλου της;
Η Ναταλύ δεν έχει
κάποια ουσιαστική ερωτική επιτυχία. Με το φίλο της τα χαλάει! Στον Αμάρ δίνεται
αλλά δεν τη δέχεται. Ουσιαστικά η μόνη παθιασμένη ερωτική σχέση της τείνει να
είναι αυτή με τη Λουίζ. Στο τέλος δε, τη βλέπουμε να περπατάει μόνη. Ποια
σημασία έχει ο έρωτας για τις ηρωίδες;
Μπ: Η Λουίζ θέλει με κάθε τρόπο να πάρει τη θέση της Ναταλύ,
σε όλα, ακόμα και στον άντρα της! Εκεί ακριβώς είναι η δύναμη της Λουίζ. Στο να
χαλάει τους μηχανισμούς των σχέσεων της
Ναταλύ. Μπαίνει ανάμεσά τους, εισάγει την αμφιβολία, τελικά η σχέση τους χαλάει. Από την άλλη μεριά όμως
ωθεί τη Ναταλύ προς την πληρότητα. Η Ναταλύ επίσης χρησιμοποιεί τη Λουίζ
επαγγελματικά πρώτα απ’ όλα. Είναι αυτή η κακή επίδραση της Λουίζ;
Ουσιαστικά η Λουίζ βρικολακιάζει στο
σώμα της Ναταλύ ενώ η Ναταλύ θέλει να πετύχει επαγγελματικά και εντέλει αυτό
και κάνει!
