• αρχική | 
• περιεχόμενα | 
• τεύχη | 
• νέα / events | 
• bCreative | 
• out | 
• videos | 
• επικοινωνία

Στα μάτια σου βλέπω το Μάη.

Κι αυτός ο μήνας πάντοτε με αναστατώνει. Είναι βλέπεις τα γενέθλιά μου κάθε πρωτομαγιά μόνο που φροντίζω να το ξεχνάω. Ξέρεις ποτέ στη ζωή μου δε φώναξα στους γύρω μου "Ε, πιείτε όλοι στην υγεία μου. Σήμερα γιορτάζω." Ποτέ. Ίσως φταεί το ότι αυτήν την ημερομηνία ούτως ή άλλως όλοι τη θυμούνται. Θα ήταν κρίμα να της φορτώσω κι εγώ τα δικά μου.  Μη σε κουράζω όμως με πράγματα που δε σε αφορούν.
Τα μάτια σου κοιτάνε χαμηλά μα περήφανα στο μαγιάτικο λιβάδι. Λουλούδια όλων των χρωμάτων χαϊδεύουν τα πόδια σου. Και οι πασχαλίτσες πασχίζουν να πηδήξουν από το βλαστό και να γαντζωθούν στη σάρκα σου. Το Πάσχα έπεσε αργά φέτος κι οι καημένες ψάχνουν ένα πρόσκαιρο στήριγμα. Φοβήθηκαν ότι η Ανάσταση δε θα 'ρθει ποτέ και βρήκαν εσένα για να τις λυτρώσεις. Μα εσύ δεν έχεις διαβάσει τις Γραφές, δεν έχεις μελετήσει το ρόλο του Μεσσία. Γι' αυτό και τον αποποιείσαι. Ξέρεις κάποτε ο φιλόλογος στο σχολείο μάς έκανε μια ρητορική ερώτηση. Που θα πήγαιναν οι Μακεδόνες και οι λοιποί Έλληνες - πλην Λακεδαιμονίων βέβαια  - στα βάθη της Ασίας χωρίς τον Μεγαλέξανδρο;
Σήκωσα το χέρι.
Ερώτηση, κύριε:
Που θα πήγαινε ο Αλέξανδρος χωρίς τους Μακεδόνες;
Φυσικά απάντηση δεν υπήρχε γι' αυτό και δεν πήρα. Οι μικρές πασχαλίτσες ωστόσο δε γνωρίζουν ούτε από Μεγαλέξανδρο ούτε από μακεδονικές φάλαγγες και συνεχίζουν να γαργαλάνε τα γυμνά σου πόδια. Και μέσα σ' αυτό το καταπράσινο λιβάδι μια μυστηριακή αρχή που γέννησε κάποιο ανθρώπινο μυαλό που 'χε μελετήσει αλχημεία βρίσκει εφαρμογή. Αρχή διατήρησης της ενέργειας. Οι φοβισμένες πασχαλίτσες πηγαινοέρχονται στα πόδια σου μεταβιβάζοντάς τους μια ενέργεια που φυσικά εσύ μπορεί να αισθάνεσαι αλλά δεν έχεις ιδέα από πού προέρχεται. Κλείνεις τα μάτια κι αρχίζεις να λικνίζεσαι σ’ ένα ρυθμό μαγικό μιάς πρωτόγνωρης δύναμης που σε ωθεί να πετάξεις. Από μικρή σου άρεσε ο χορός αλλά ποτέ δεν ήξερες το γιατί. Ανοίγεις τα χέρια και παραδίνεσαι στο ρυθμό. Το μυαλό σου προσπαθεί να σκεφτεί αλλά η καρδιά το εμποδίζει. Τι πας να κάνεις εκεί, θες να καταστρέψεις τα πάντα; Δεν καταλαβαίνεις ότι τώρα δεν είναι η ώρα σου; Άσε με να στείλω το αίμα μου εκεί που πραγματικά το χρειάζονται.. Τα πόδια χρειάζονται δύναμη, τα χέρια επίσης, πως θα σπάσει η μέση, πως θα λυγίσει ο λαιμός; Καταραμένο μυαλό γίνε ένα με το κορμί ή πέθανε! Και ο ξέφρενα ιλιγγιώδης χορός τα ενοποιεί. Το κέντρο ενός δίσκου που στροβιλίζεται είναι πάντα ακίνητο. Αυτό είναι το μυαλό σου τώρα. Παρατηρεί τον εκστατικό χορό και το μόνο που ξέρει είναι ότι η καρδιά θέλει να χορέψει. Και υποτάσεται σ' αυτόν τον ανώτερο ρυθμό. Γνωρίζει πολύ καλά ότι από τη φύση του βρίσκεται στο κέντρο, γι' αυτό δε θα του επιτραπεί να χορέψει ποτέ. Όμως ξέρει το ρόλο του και δε μιζεριάζει. Ας αφήσω το χορό γι΄αυτούς που πραγματικά είναι γεννημένοι για αυτόν, λέει και μετά σιωπά. Τελικά δεν έδωσες για οικονομικά αλλά πήγες στην κρατική σχολή χορού. Τα λουλούδια αναπόφευκτα λυγίζουν κάτω από το ελαφρύ σου πέλμα μα δε θα μπορούσαν να κάνουν και διαφορετικά. Πως να χορέψεις σ’ ένα λιβάδι από λουλούδια χωρίς να πατήσεις μερικά; Πως να θυμηθείς ένα όνειρο αν κάτι δεν το διακόψει στη μέση και δεν στο καταστρέψει; Κι όμως αυτός ο επώδυνος τρόπος είναι κι ο μοναδικός για να το θυμάσαι. Δεν ξέρω αν στο έχουν πει στη σχολή αλλά ο στροβιλιζόμενος δερβίσης φτάνει στην έκσταση από το χορό του. Ίσως γι΄αυτό και συ έχεις αυτό το φωτοστέφανο γύρω από το κεφάλι σου. Και τι γλυκό είναι αυτό το χειροποίητο φωτοστέφανο που έφτιαξες εσύ η ίδια. Γεμάτο τρύπες για να μην το παρασύρει ο άνεμος δεξιά, αριστερά και να μένει σταθερό στη θέση του υποδηλώνοντας σημειολογικά τα πιστεύω σου. Όχι δεν προσπαθώ κι εγώ να σε αγιοποίησω. Απλά σε θαυμάζω έτσι που μπήκες θαρραλέα μπροστά κι από πίσω σου δεν υπάρχουν πιστοί αλλά μόνο ο ουρανός. Είναι άσκοπο για τους γύρω μας,  εσύ και εγώ όμως ξέρουμε ότι τα άσκοπα πράγματα είναι τα μόνα που είναι αγνά. Ξέρεις με ρώτησε στη σχολή τις προάλλες μια κοπέλα με μια κονκάρδα με ένα ψεύτικο γαρύφαλλο στο πέτο όταν μοιράζαμε το περιοδικό γιατί το βγάζουμε.

 Α, μην ανησυχείς, είναι τελείως άσκοπο ... της απάντησα ειλικρινά. Ελπίζω το γραμμικό μυαλουδάκι της αφού δεν κατάλαβε την απάντηση να θεώρησε επίσης άσκοπη την ερώτηση κι έτσι να μην το ταλαιπώρησε άλλο μ΄αυτήν.
Έτσι που σε κοιτάζω αναρωτιέμαι πόσο κόσμο να χωράει η αγκαλιά σου. Πόσα λιβάδια και πόσες ερήμους, πόσα βουνά και πόσες θάλασσες. Δε λέω ανθρώπους γιατί αυτούς τους χωράει όλους έτσι μικροί που είναι. Αναρωτιέμαι πως καταφέρνεις να σκίσεις τον αγέρα με τόσο ανάλαφρες και ανεπαίσθητες κινήσεις που κάνεις. Εντάξει μπορεί και το φτερό του καρχαρία να σκίζει τη θάλλασσα αλλά σίγουρα έχει και τα σαγόνια να το υποστηρίζουν. Αλλά εσύ πού πας; Ο εκστατικός αυτός χορός σίγουρα σε οπλίζει με υπερφυσικές δυνάμεις.
Τόση ώρα προσπαθούσε να καταλάβει το φτωχό μου μυαλό πού είσαι ανεβασμένη. Σε ποιανού τις πλάτες στηρίχθηκες για να φτάσεις τόσο ψηλά. Και δεν μπορούσα γιατί προσπαθούσα με τον λάθος τρόπο. Δε γινόταν να καταλάβω γιατί αν δεν έβλεπα δεν μπορούσα να πιστέψω. Έπρεπε να λερώσω τα χέρια μου βάζοντάς τα στις πληγές για να πιστέψω, έτσι με είχαν μάθει. Μα εσύ μου έδειξες το δρόμο. Δε χρειαζόταν να καταλάβω αλλά να νοιώσω. Και να ξερες πόσο αγαλλιάζει η καρδιά μου που αν κι ο χορός σου σε κάνει να πετάς δεν εξαφανίζεσαι στο διάστημα. Απλά αιωρείσαι ...  

Ελπίζω να σε ξαναδώ στη Θεσσαλονίκη τον Ιούνιο. 
Β. Δ.
“Η φτώχια δεν είναι έγκλημα”