Στο Γιάννη
Ποτέ δε θα ξεχάσω τον Γαμημένο Μαθητή. Ήταν ψηλός, με
καστανά μαλλιά, αθλητικό ανάστημα και δύο μπλε ηλίθια μάτια. Αυτό που μου έκανε
εντύπωση μπαίνοντας για πρώτη φορά στο
δωμάτιό του ήταν τα άπειρα θρησκευτικά βιβλία που ήταν στοιβαγμένα στα ράφια
του. «Κατήχησις εις τους νέους», «ο Άγιος Νικόλαος και τα θαύματά Του», «ο
πάτερ Παϊσιος»,κτλ ,κτλ. Ο τελευταίος μάλιστα αριθμούσε πάνω από 15 βιβλία. Δε
ρώτησα τι έπαιζε, αλλά μετά από μήνες, όταν ο πατέρας του παραμονές εκλογών
άρχιζε να μου λέει ότι παλιά ήταν βαμμένος κουκουές, αλλά τώρα ψηφίζει Σημίτη
για να μη βγει η δεξιά, που είχε αρχηγό αυτόν τον πισωγλέντη. Άλλωστε του το
είχε πει και ο Πνευματικός του, ο πάτερ Παϊσιος, ό,τι δηλαδή δε θα βγει αυτή η
αδερφή για πρωθυπουργός. Κατόπιν όλων τούτων, με συμβούλευε να ψηφίσω Σημίτη,
μιας και έφτιαξε και το χρηματιστήριο και έτρωγε ψωμί ο κοσμάκης χωρίς να
δουλεύει.
Ο πατέρας του έκανε συχνά-πυκνά ντου στο μάθημα λέγοντας τα
τρελά του. Μια φορά μπήκε στο δωμάτιο βρίζοντας τους Γιαπωνέζους. Και να οι
Γιαπωνέζοι έτσι, και να οι Γιαπωνέζοι αλλιώς, που το ένα, που το άλλο κτλ, κτλ.
Αυτό που είχε συμβεί τελικά ήταν ότι είχε παραγγείλει μια μεγάλη παρτίδα τσολιαδάκια
και του τα είχαν στείλει με σχιστά μάτια γιαπωνέζου! Άντε τώρα, έλεγε, πούλα
1500 γιαπωνέζικα τσολιαδάκια σε πάγκους έξω από τις εκκλησίες, γιατί αυτή ήταν
η δουλειά του, πούλαγε παιχνίδια σε πάγκους έξω απ’ τις εκκλησίες. Το παράδοξο,
βέβαια, ήταν ότι αν και πολύτεκνος,
έκανε φουλ ιδιαίτερα μαθήματα σε 3 από τα 5 παιδιά του, ακόμα και στο μικρό που
πήγαινε μόλις 3η δημοτικού.
Η μητέρα του δεν πήγαινε πίσω. Ήταν μια μελαψή ελληνοκύπρια
μεγάλων διαστάσεων που έμπαινε ανά 40 λεπτά και χαπάκωνε το γιο της με
ομοιοπαθητικά χάπια. Και να το ένα για την κόπωση, και να το άλλο για τη
συγκέντρωση, και να για το ένα, και να για το άλλο. Μου είχε σπάσει τα νεύρα
και συν τοις άλλοις με έπρηζε να τα παίρνω κι εγώ. Τι να έκανα; Τα έπαιρνα όλα. Αμπούλες για την ενέργεια, χάπια
για την όραση, σταγόνες για το στρες, μέχρι που αγόρασα και μια σειρά φαρμάκων
για το σπίτι. Τα μικρότερα πιτσιρίκια τα τάιζε κάτι ρίζες, που κάνουνε
λέει πολύ καλό στο ανοσοποιητικό
σύστημα. Μου έδινε και μένα. Μάλιστα, τις έβαζε δελεαστικά δίπλα σε κάτι
υπέρ-σάντουιτς, σα να μου λεγε «φάε το σάντουιτς…φάε όμως και τις ρίζες». Γενικά ήταν ευγενικός άνθρωπος, κι
όταν της είπα ότι έβγαλα κάτι σπυράκια στην κοιλιά κι ίσως να ήμουν αλλεργικός
(στις ρίζες, όχι στα σάντουιτς!) συνέχισε να μου φέρνει δίσκους με λιχουδιές,
χωρίς να μου κρατά κακία. Έτσι γλίτωσε το ανοσοποιητικό μου σύστημα. Παράλληλα,
παρακολουθούσε μαζί με το Γαμημένο Μαθητή, κάτι μαθήματα ρεφλεξιολογίας, που
όταν τα εφαρμόζεις γίνεσαι άλλος άνθρωπος. Τις Κυριακές ο πατέρας έβαζε όλη την
οικογένεια στο Sκoda και τους πήγαινε στην
εκκλησία που λειτουργούσε ο Χριστόδουλος. Βέβαια, όλα αυτά δεν ήταν τίποτα μπροστά στον ίδιο τον
Γαμημένο Μαθητή. Δεν μπορώ να πω ότι αυτό που τον ξεχώριζε ήταν η χαμηλή του
νοημοσύνη ή η παντελής έλλειψη γνώσεων. Ήταν κάτι πάνω απ’ όλα αυτά, ένας
σπάνιος συνδυασμός χαρακτηριστικών που συγκέντρωνε, είχε μια χημεία. Για
παράδειγμα, είχε χάσει χρονιά στο σχολείο, δεν ήξερε που παν’ τα τέσσερα και
ήθελε να γίνει ΜΟΝΟ και αποκλειστικά γιατρός. Μετά από πραγματικά πολύ σκληρά
παζάρια, δέχτηκε την πιθανότητα να γίνει και εφευρέτης! Θα μπορούσα να πω ότι
ήταν ένα μεγάλο τίποτα με απίστευτη αυτοπεποίθηση και εγώ έπρεπε να τρέχω στην
Άνω Γλυφάδα κάθε Τρίτη και Τετάρτη να του κάνω μαθήματα γιατί δεν είχα μία και
είχα ξεμείνει από μαθήματα.
Μια γαμημένη μέρα βρίσκω όλη την οικογένεια να συμπληρώνει Joker.Ήταν εκεί όλοι τους. Η
μάνα, η θεία και τα 4 παιδιά. Τα δελτία ωστόσο ήταν είκοσι. Τους ρώτησα τι
συμβαίνει και ο Γαμημένος Μαθητής άρχισε να μου λέει ότι είδε στον ύπνο του έξι
νούμερα αλλά θυμόταν μόνο το 32. Το αξιοθαύμαστο είναι ότι το όνειρο το είδε
μια εβδομάδα πριν, αλλά ισχυριζόταν ότι ίσχυε για τουλάχιστον άλλες δυο
κληρώσεις. Πάντως ο Γ.Μ. είχε μια
ιδιαίτερη σχέση με τα όνειρα. Μια φορά που του ’λεγα ότι για να γίνει γιατρός
πρέπει να γράφει και καμιά έκθεση, να διαβάζει κανένα εξωσχολικό βιβλίο, μου
πέταξε το κουφό ότι διαβάζει, αλλά αποκλειστικά Μ.Α.(Μέγας Αλέξανδρος). Με πιάνει
και μένα το αντιπολεμικό μου και του λέω ότι υπάρχουν κι άλλοι ήρωες στην
ιστορία κι ο Οδυσσέας, κι
Κ.Π.(Κωνσταντίνος Παλαιολόγος),κι ο Τ.Σ.(Τομ Σώγιερ) κι όλοι ήταν το ίδιο καλοί
και δεν υπάρχει λόγος να διαβάζει αποκλειστικά Μ.Α. Η απάντησή του ήταν
Α.Γ.(Άκρως Γαμημένη): «…μα μόνο ο Μ.Α. έρχεται στον ύπνο μου και μου μιλάει!!!»
Τις προάλλες μου ’λεγε κάτι για τα θαύματα, κι ότι όταν
ήτανε μικρός είχε δει πολλά θαύματα να πραγματοποιούνται μπροστά του. Τι να
κάνω και ’γω, για να μπω στη ψυχολογία του έλεγα για τον Άγιους Βρωμόγκαζους
που προστάτευε τα μικρά παιδιά από τα
μηχανάκια και άλλα τέτοια…Μάλιστα ο πατέρας του μου ανέφερε πολύ συχνά το θαύμα
με τις ζώνες, όπου στην εθνική Λαυρίου ο Όσιος Παϊσιος διέταξε να βάλουνε ζώνες
και ακριβώς μετά συναντήσανε ένα τρακάρισμα. Άλλα μη καταγεγραμμένα
θαύματα του Π.Π.(Πάτερ Παϊσιου) ήταν οι
αριθμοί του LOTTO,του JOKER και φυσικά μην ξεχνάμε
το μεγάλο θαύμα με τις εκλογές.
256, 255, 254….178, 177, 176… 89, 88, 87…ήταν αραδιασμένοι
αριθμοί που κρεμόντουσαν σ’ ένα χαρτί ακριβώς απέναντι από τη μάπα μου για
μήνες. Όπως ήταν ευνόητο απέφυγα πάρα πολλές φορές να τον ρωτήσω γιατί
διέγραφε έναν αριθμό κάθε μέρα και
τελοσπάντων, προς τι μια τόσο μακροσκελής αντίστροφη μέτρηση. Το σουρεαλιστικό
ήταν ότι η ημέρα μηδέν δεν έβγαζε πουθενά, ούτε σε Χριστούγεννα, ούτε σε Πάσχα,
ούτε σε καλοκαίρι ούτε καν σε τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ. Τελικά ρώτησα και η
απάντηση που πήρα ήταν Α.Κ.(Άκρως Γαμημένη).Ήταν για τη συναυλία των IRON MAIDEN ,που τύχαινε να είναι
και το αγαπημένο του συγκρότημα, παρά το γεγονός ότι δεν ήξερε λέξη στα
αγγλικά. Επίσης για κάποιο ανεξήγητο λόγο δεν μπορούσε να ακούσει μουσική με
ελληνικούς στίχους. Ίσως να ένιωθε ιδιαίτερα άτυχος που το επίθετό του δεν
τέλειωνε σε th ή rd όπως Smith ή Keford ή άλλο. Αυτονόητα ήταν τα
συναισθήματα των ανάποδων σταυρών κάτω από τα άπαντα του Π.Π.( Πάτερ Παϊσιου)
και δίπλα στην αφίσα με τους Χαιρετισμούς.
Στο δωμάτιο ήταν επίσης κρεμασμένα διάφορα χαρτιά (εκτός από
τους Χαιρετισμούς!).Το πιο κρυμμένο ήταν στην κάτω πλευρά ενός ραφιού ακριβώς
πάνω από το κρεβάτι του. Μόλις ξυπνούσε το έβλεπε φάτσα κάρτα .Μια από τις
δεκάδες φορές που πήγαινε στην τουαλέτα, δεν άντεξα και το είδα…έλεγε με
τεράστια γράμματα...
«ΘΕΛΩ ΝΑ ΑΠΟΚΤΗΣΩ ΘΕΛΗΣΗ»
Την απάντηση γι’ αυτό την πήρα σήμερα. Μετά από ενάμιση
χρόνο μαθημάτων κι ενώ ο Γ.Μ. αρχίζει να μην πηγαίνει καθόλου καλά, παρά τη
περσινή πετυχημένη του πορεία, σκάει η μάνα του μέσα:
-Τέλειωσε, είπα, τέλειωσε. Αυτό ήταν. Το πήρα απόφαση, από
‘δω και πέρα θα αρχίσω τις υποβολές!
Τι λέει η βλάχα σκέφτομαι και τη διορθώνω:
-Επιβολές θα εννοείτε…
-Όχι, όχι ,ξέρω ‘γω τι λέω, υποβολές, υποβολές…μόνο αυτό
λειτουργεί…
-Δηλαδή;
-Να ρε παιδί μου, πώς το λένε, του γράφουμε κασέτες που να
λένε πως πρέπει να συμπεριφέρεται και τι να κάνει και τις βάζουμε να τις ακούει
όλο το βράδυ!!!
Είναι Τετάρτη βράδυ και κάνει το ίδιο γαμημένο κρύο. Οδηγώ
το παπάκι με πολύ μικρή ταχύτητα στη μέση της Βουλιαγμένης, προσπαθώντας όπως
πάντα να μην πατήσω τη διακεκομμένη γραμμή. Όλα είναι ίδια όπως κάθε φορά, αλλά
κάτι τους δίνει μια γλυκιά γεύση…τη γλυκιά γεύση του τέλους.
Ο ΓΑΜΗΜΕΝΟΣ
ΜΑΘΗΤΗΣ ΕΙΝΑΙ
ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ
ΜΙΑ ΑΝΑΜΝΗΣΗ!
