Φωτό: Romanes Circus
O ήλιος πέφτει, το βράδυ πλησιάζει και η ώρα της παράστασης κοντεύει.
Αν και αυτό γίνεται καθημερινά δεν έχει λάβει διαστάσεις ρουτίνας.
Κάθε παράσταση για μας αποτελεί μια καινούργια εμπειρία, ένα συναρπαστικό βίωμα
που μας μεταφέρει με μαγικό τρόπο σ' ένα ονειρεμένο κόσμο, έστω και για λίγες
ώρες. Είναι ένα ταξίδι. Ένα ταξίδι χωρίς καθορισμένο προορισμό. Ένα ταξίδι που
ανοίγει ορίζοντες εκ βάθους ψυχής και καρδιάς. Τα μονοπάτια πολλά αλλά η
απόλαυση η ίδια. Οι άνθρωποι πολλοί μα ο δρόμος ένας. Ο καθένας έχει το δικό
του μέσο. Ο ένας με χρωματιστές μπάλες, ο άλλος με κορίνες, ο άλλος με φλόγες. Περπάτημα και ακροβασίες σε
τεντωμένα σχοινιά, ακροβατικά με χούλα- χουπ στον αέρα, χιουμοριστικά θεατρικά
έργα με χαριτωμένες μάσκες, νούμερα που συνδυάζουν χορευτικές και ταχυδακτυλουργικές
ικανότητες. Όλα αυτά συνδυασμένα με ένα γραφικό θεατρικό σκηνικό και μια άκρως
γοητευτική συνοδεία μουσικών, στοιχείο απαραίτητο για τη μετουσίωση ενός
ταξιδιού. Σ' αυτή τη περιπλάνηση υπάρχουν και θεατές. Θεατές όμως που
επιτυγχάνουν τη μέθεξη. Η γλυκιά μελωδία του βιολιού και η ονειρική συνοδεία του ακορντεόν
συνεπαίρνουν το μυαλό και τις αισθήσεις. Οι εικόνες μαγεύουν και η γαλήνη
κυριεύει τη ψυχή. Έτσι αντλούμε οξυγόνο. Αυτός είναι ο τρόπος ζωής μας, η προσμονή
και αναζήτηση αυτού του ταξιδιού που φέρνει χαμόγελο στις καρδιές μας,
αγαλλίαση στη ψυχή μας και παραμερίζει τις έννοιες και τα προβλήματα που
προκάλεσε ένα άλλο ταξίδι, αυτό της μετανάστευσης.
Nicolas Audouze/ μάγος, ταχυδακτυλουργός
“Για να είσαι μάγος πρέπει οπωσδήποτε να είσαι παθιασμένος.
Όπως και στη μουσική ή στις υπόλοιπες τέχνες, είναι το πάθος που κυριαρχεί πάνω
από όλα. Υπάρχει μία πολύ δυνατή επιθυμία όταν θέλεις να γίνεις μάγος. Είναι
αλήθεια ότι κάνω μάγια ακόμα και στον εαυτό μου. Για παράδειγμα, μπορεί να
περιμένω το metro σε μία στάση, να υπάρχει ένας καθρέφτης και μου κάνω μαγικά. Το
ιδιαίτερο με τη μαγεία είναι πως αμέσως σε μεταφέρει στο 'φανταστικό'. Μπαίνεις
σε ένα κόσμο όπου όλα είναι δυνατά, σε ένα κόσμο σαγηνευτικό. Όλοι εμείς οι
μάγοι, ουσιαστικά θέλουμε να δείξουμε στους άλλους αυτό που εμείς οι ίδιοι
ζούμε. Πάνω στη σκηνή μπορείς και επιβάλλεις αυτό που θέλεις, μπορείς να κάνεις
κάτι πραγματικά καλλιτεχνικό. Είναι υποκριτική, παίζουμε ένα ρόλο όπως οι
ηθοποιοί. Γι' αυτό οι άνθρωποι στο κοινό κοιτούν συγκεντρωμένοι τη σκηνή.
Συνεπώς μπορώ να τους μεταφέρω σε ένα άλλο σύμπαν, να τους κάνω να γελάσουν πιο εύκολα, να
ονειρευτούν και να εξιτάρω τη φαντασία τους. Η δικιά μου μαγεία, υπάρχει μόνο
για να διασκεδάζει. Είναι όπως το σινεμά. Ξέρουμε ότι τα πρόσωπα της ταινίας
είναι ηθοποιοί. Γνωρίζουμε πως ο θάνατος ενός χαρακτήρα δε συμβαίνει στην πραγματικότητα,
και όμως μπορούμε να βιώσουμε πολύ δυνατά συναισθήματα. Το ίδιο ισχύει και
με τη μαγεία. Ξέρουμε πως υπάρχει κάποιο κόλπο. Και η μαγεία είναι να κάνεις
τους ανθρώπους να εγκαταλείψουν αυτή τους τη γνώση, μεταφέροντας τους σε μία
άλλη 'πραγματικότητα'. Αν γίνει αυτό, τότε μπορείς να τους 'διηγηθείς'
απίστευτες ιστορίες. Έχεις τη δυνατότητα έτσι να τους μεταδώσεις συναισθήματα.
Να τους κάνεις να χαρούν, να ξαφνιαστούν, να γελάσουν, να ανυπομονούν. Η μαγεία
είναι ένας τρόπος επικοινωνίας. Πριν το πρώτο τρικ οι άνθρωποι είναι
επιφυλακτικοί, κλειστοί. Μετά, ανοίγονται: είναι χαρούμενοι,
γελάνε...επικοινωνούμε σα να ήμαστε φίλοι. Μπαίνουν στο ρυθμό, στη μουσικότητα
της μαγείας. Υπάρχει ένα πάρε-δώσε ανάμεσά μας. Και αυτό είναι πολύ
ιδιαίτερο...”
Κώστας Βαζαίος/ ζογκλέρ & διοργανωτής jugglin’ events
“Τα παιχνίδια δίνουν τη δυνατότητα στο κόσμο να παίξει και
να έχει την άνεση να βγει από τη γωνία του ή να μη φέρεται φυσιολογικά. Είναι
ένα μέσο για εσωτερική ισορροπία καθώς σε βοηθούν να απελευθερώνεσαι από
ανασφάλειες. Κι αυτό συμβαίνει διότι σε κάνουν πιο απλό και προσφέρουν χαρά.
Χρησιμοποιούν το στοιχείο του τρελού που έχεις μέσα σου, το οποίο είναι γνώση
και όχι ψυχασθένεια. Το να βασίσεις χαρακτήρες πάνω σε ελαττώματα που έχεις ο
ίδιος είναι γνώση-αυτογνωσία που σου δίνει την ευκαιρία να επικοινωνήσεις άφοβα
με τους γύρω σου.
Η σχέση με το κοινό είναι αμφίδρομη. Είναι ένα πάρε δώσε
ενέργειας. Πολλοί performers χρησιμοποιούν άτομα από το κοινό και τα βάζουν στο
show τους. Κατά τη διάρκεια του μπορεί να συμβεί οτιδήποτε. Σε όποιο αρνητικό
γεγονός ο performer δεν επιτρέπεται να συγχυστεί. Αντίθετα, οφείλει να το
ενσωματώσει στο show του. Η δύναμη που έχεις όταν εκτίθεσαι είναι ότι μπορείς
να εκθέσεις κι εσύ. Έτσι έχεις τη δυνατότητα να ενώσεις το κοινό γιατί είσαι
στο κέντρο της θέασης οπότε μπορείς να κατευθύνεις τις σχέσεις. Το νόημα του
performing βγαίνει μέσα από την επαφή με το κοινό. Η μουσική αποτελεί μια
παλέτα χρωμάτων που σε βοηθά να δημιουργήσεις. Με το σωστό ρυθμό το παιχνίδι
μπορεί να εξελιχθεί σε χορό. Η μουσική έχει τη δυνατότητα να σου βγάλει μέχρι
και το χαρακτήρα. Όταν ακούς κάτι σκληρό ή μαλακό, ανάλογα θα παρουσιάσεις και
το χαρακτήρα στο παίξιμό σου. Οι ήχοι σε πλάθουν και τους πλάθεις. Η μαγεία του
performing είναι ότι δημιουργείς ένα χαρακτήρα που μπορεί είτε να προέρχεται
μέσα είτε έξω από σένα. Προσεγγίζεις το act σου μέσα από ένα συγκεκριμένο
πλαίσιο που δεν εκπορεύεται απαραίτητα από τη ζωή σου. Κυριαρχεί η ελεύθερη
υποκριτική. Εγώ έμπαινα σε ένα trip. Εισχωρούσα σε μια άλλη πραγματικότητα,
έπαιζα μέσα σ' αυτή και ο χαρακτήρας μου βίωνε αυτή τη κατάσταση. Οφείλεις να
βγεις από αυτό που είσαι και το γεγονός αυτό απαιτεί τη μεγαλύτερη δυνατή
αυτοσυγκέντρωση. Μια καλή performance σημαίνει αδρεναλίνη σε υψηλά επίπεδα.
Στην αντίθετη περίπτωση όμως μπορεί να πέσεις σε κατάθλιψη. Τα πράγματα για τη
ψυχοσύνθεση μας είναι επικίνδυνα γιατί είναι η ζωή μας.”
Μάγια/ swinging (χορευτικό) juggling
"Oι performers έχουν ανεπτυγμένο πολύ το φαντασιακό.
Πιστεύουν ότι ο κόσμος είναι μαγικός και το γεγονός ότι φαίνεται γκρίζος και
άχαρος οφείλεται σε κάποιες αρνητικές συγκυρίες. Κάποια στιγμή όμως αυτές θα
αναιρεθούν και ο κόσμος θα γίνει πάλι χρωματιστός, γεμάτος φαντασία, μουσική,
φασαρία, επικοινωνίες. Γι' αυτό το χρώμα και η μεταμφίεση είναι αναπόσπαστο
κομμάτι αυτού που κάνουν.
Οι καλλιτέχνες του δρόμου από τη φύση τους είναι
αναγκασμένοι να ζουν στο δρόμο κάτω από αντίξοες συνθήκες. Το σπουδαίο σ' αυτό είναι ότι
οικειοποιούνται τις δυσκολίες του, τον
θεωρούν σπίτι τους και αντιμετωπίζουν αυτή την αβέβαιη καθημερινότητα με ένα τρόπο που κερδίζει το σεβασμό γιατί
εμπνέεται από τη χαρά και απεμπολεί τη μιζέρια. Είναι άνθρωποι που αφήνονται
στο ρεύμα της ζωής αντιμετωπίζοντας τους όποιους κινδύνους με μεγαλοψυχία. Μέσω
του κοινού προσπαθείς να μεταδώσεις τη τέχνη σου, να βγάλεις αυτό το
επείγον που νιώθεις μέσα σου. Η σχέση με
τον κόσμο είναι δρόμος διπλής κατεύθυνσης. Και ουσιαστικά αυτός είναι ο στόχος
της τέχνης σήμερα. Το κοινό δηλαδή διαμέσου της πρόκλησης και της
διαδραστικότητας να συνειδητοποιήσει
τον εαυτό του ως δημιουργό. Στόχος των performers είναι να μεταμορφωθεί κάτι
μέσα στο θεατή προς το μαγικότερο. Ο κόσμος των παιχνιδιών απαιτεί απόλυτη
παραδοχή του παραδόξου. Οι φυσικοί νόμοι συχνά αλληλοσυνεργάζονται με τρόπους
παράξενους σε σχέση με αυτό που μπορεί να προβλέψει ο άνθρωπος. Μόνο μέσω της
αποδοχής μπορείς να παίξεις μέσα σε αυτό το πλαίσιο γιατί διαπιστώνεις τους
τρόπους με τους οποίους λειτουργεί . Μιλάμε για ευγενή άμιλλα ανάμεσα σε σένα
και την υλική πραγματικότητα, την οποία δεν μπορείς να δεις σαν αντίπαλο διότι
σύντομα θα χάσεις και θα ξοδέψεις ενέργεια. Το σωστότερο είναι να τη δεις ως
συνεργάτη, κάτι σαν πράκτορα του χάους. "
