Tο καλύτερο αντιστρές πράγμα που θα μπορούσες να κάνεις.
Μια εποχή χαμένη στα βάθη του χρόνου, μια φυλή σε κάποιο
νησί του Ειρηνικού είχε μια φαεινή ιδέα για να λύσει το πρόβλημα εκλογής του
εκάστοτε αρχηγού της. Χτίσανε λοιπόν ένα ξύλινο πύργο γύρω στα είκοσι μέτρα και
οι υποψήφιοι αρχηγοί, αφού έδεναν κληματίδες στα πόδια πηδούσαν. Αυτός που τα
πόδια του θα άντεχαν και δε θα έσπαγαν γινόταν και ο αρχηγός της φυλής.
Όχι μόνο πολιτισμένο αν σκεφτούμε παρόμοιες φυλές, όπου οι
υποψήφιοι σφάζονταν μεταξύ τους, αλλά και εξαιρετικά προχωρημένο αφού ακόμη και
στην «πολιτισμένη» Ευρώπη οι τίτλοι εξουσίας ήταν κληρονομικοί. Σαν δοκιμασία
μέγιστου θάρρους άρχισε λοιπόν αυτό που αργότερα περνώντας στη Νέα Ζηλανδία και
στην Αυστραλία και από κει και στον υπόλοιπο δυτικό κόσμο, θα γινόταν γνωστό
σαν bungee jumping.
Ένα κοκτέιλ ύψους, φόβου, κενού, πτώσης, αδρεναλίνης.
Τι είναι αυτό που κάνει τον κόσμο να πηδάει; Και πολύ περισσότερο
τον Γιώργο Βουρδαχά, υπεύθυνο της ομάδας Liquid, που οργανώνει άλματα κάθε βδομάδα ανά την Ελλάδα εδώ και
χρόνια.
Πότε άρχισες να ασχολείσαι με το bungee;
Πρώτη φορά πήδηξα το ’92 στη
Νορβηγία στο Moss.
Πριν φτάσουμε στο bungee έτρεχα
στίβο 200 και 100, κάνω surf και windsurf από 11
χρονών, έπαιζα ράγκμπι στην Αγγλία πριν από χρόνια καθώς και μποξ. Γενικά έχω
ασχοληθεί με πάρα πολλά, kayak, σχοινιά,
σκι, snowboard, ιστορίες. Α, φέτος τελείωσα και skydiving!
Τελείως θεωρητικά. Τελείως
αναπάντεχα είχα βρεθεί σ’ αυτή τη μικρή κωμόπολη της Νορβηγίας και στο κέντρο
της πλατείας ήταν ένας γερανός και πηδούσε κόσμος.
Ναι, ναι.
Είχα πάει με μια γκόμενα,
Νορβηγίδα αυτή [γέλιαααα].Αθήνα τώρα, πάμε στο αεροδρόμιο να την αφήσω γιατί
πετούσε πίσω, και πώς μας έρχεται το φλας, βγάζω κι εγώ εισιτήριο και φεύγουμε.
Παίρνω το βράδυ τηλέφωνο σπίτι, το σηκώνει η μάνα μου: «Πού είσαι βρε παιδάκι
μου, θα κρυώσει το φαΐ». Εγώ ήμουνα Όσλο εντωμεταξύ. «Μάνα δε θα ’ρθω για φαΐ
απόψε, θα λείπω για κανά δυο βδομάδες».
To 95-96. Κανείς δεν ήξερε για το bungee τότε.
Ήτανε μια ομάδα που πήγα και δούλεψα για δυο χρόνια. Έκαναν και κάποιοι στην
Κέρκυρα τότε και ένας Ελβετός επίσης.
Στο Φτερόλακκα, στον Παρνασσό
με χιόνι από κάτω.
Χιόνι, άμμο, νερό, τσιμέντο,
βράχια, αυτοκίνητα, κόσμο, ό,τι θες έχω δει.
Ναι, καλύτερα φυσικά είναι με
το νερό γιατί σκέφτεσαι ότι και να σκάσω κάτω δε θα τσακιστώ. Τώρα τα βράχια
είναι πιο άγρια, έχεις πιο rush.
Κοίτα να σου πω κάτι, όταν
είναι όλοι κάτω και βλέπεις την κλούβα από κάτω πάνω λες so what man, μπορώ να το κάνω. Όλοι κάτω
είναι χαχαχούχα, ξέρεις γκόμενες, φουσκωτοί, όλοι το παίζουν δε μασάω. Και
μόλις ανεβούνε στην κλούβα τα χαχαχούχα σταματάνε, νεκρική σιωπή απλώνεται,
μερικοί τους μιλάς και δε σου απαντάνε, είναι τελείως αλλού, άλλοι ασπρίζουν,
κιτρινίζουν…
Ντάξει, να σου πω κάτι, για
να πηδήξεις πρέπει να πάθεις ένα black out, να μη σκέφτεσαι τίποτα και να εμπιστεύεσαι τα άτομα
που σε ρίχνουν.
Ε, οι παλμοί τραβάνε κόκκινο,
γι’ αυτό και πριν το άλμα υπογράφεις υπεύθυνη δήλωση ότι δεν έχεις καρδιακά
προβλήματα ή υψηλή πίεση.
Γενικά το επάγγελμα δεν
παίζει ρόλο. Συνήθως βέβαια γραφειοκράτες και δημόσιοι υπάλληλοι, τέτοιοι δεν πηδάνε , όσοι κάθονται στην
καρέκλα και στην γωνίτσα τους δηλαδή. Αν και όσοι απ’ αυτούς κάθονται με το
ζόρι στην καρέκλα πηδάνε bungee για να ξεδώσουν. Τώρα όσον αφορά ηλικίες,
πέφτουν από πολύ πιτσιρίκια με άγνοια κινδύνου, έχω δει γονείς να φέρνουν
παιδιά δημοτικού να πηδήξουν, μέχρι και εβδομήντα χρονών άνθρωποι! Έρχονται
επίσης σε μας άτομα με υψοφοβία και μας λένε θέλουμε να πηδήξουμε για να το ξεπεράσουν.
Πριν δέκα μέρες πηδούσαμε στη Θεσσαλονίκη και μια κοπελιά που πήδηξε τότε μας
έστειλε ένα ευχαριστήριο e-mail, λέγοντας ότι τις τελευταίες μέρες όλες οι αρνητικές
σκέψεις που είχε εξαφανίστηκαν μετά από το άλμα.
Αν αδειάζεις; Μα, είναι το
καλύτερο αντιστρές πράγμα που θα μπορούσες να κάνεις. Μετά τι να σε αγχώσει από
τα της καθημερινότητας;
Πολλά, πολλά τα περίεργα, έχω
ρίξει άλλωστε χιλιάδες άτομα. Το κάθε
φρικάρισμα είναι διαφορετικό. Άλλοι πέφτοντας πάνε να πιαστούνε τελευταία
στιγμή, άλλοι μου ’χουνε κρεμαστεί…είναι τύπος τώρα στην Πάρο, φεύγει και όπως
φεύγει κάθεται μπουπ με τον κώλο στο κλουβί. Ενώ του ’χω πει θα σπρώξεις
μακριά, θα φύγεις με το κεφάλι κάτω, και ο τύπος μπουπ, τίποτα με τον κώλο
κάθισε στο κλουβί. Κάθομαι, τον κοιτάω κι εγώ, ντάξει σ’ άρεσε το άλμα τον
ρωτάω[γέλια]. Κοπέλες να σου λένε βρίσε, σπρώξε με, χτύπα με για να πέσω, δε
φεύγουν με τίποτα μόνες τους. Στη Θεσσαλονίκη τις προάλλες ήταν ένας τύπος που
αν και ανέβηκε τρεις τέσσερις φορές δεν πήδηξε. Κάτω να μας λέει και κάνω parapente και
κάνω αλεξίπτωτα και γουστάρω που θα κάνω bungee πρώτη φορά,
φτάνουμε πάνω τέλος πάντων, του μιλάω, του λέω ντάξει είσαι, δε μου απαντάει,
είχε ασπρίσει λίγο κιόλας, του ξαναμιλάω, ξαφνικά αρχίζει να βγάζει κάτι
κραυγές, κανονικά κραυγές τώρα, κάτι έλεγε, τι είναι αυτά που κάνεις του λέω,
είναι ινδιάνικες κραυγές λέει που τις φώναζαν πριν τον πόλεμο. Τώρα που είπα
Ινδιάνους θυμήθηκα το άλλο. Πριν τέσσερα χρόνια είχε γίνει ένα φεστιβάλ με
ινδιάνους. Γνωρίσαμε και τον αρχηγό της φυλή, τον Sitting Bull. Είχαν
μαζευτεί οι δικοί του από κάτω κι αλαλάζανε και τον περίμεναν να πηδήξει. Έλα
που ο αρχηγός είχε χεστεί πάνω του και τελικά τον σπρώξαμε για να πέσει. Sitting bull ο αρχηγος [γέλιααααα].
Βέβαια. Κάνουμε ένα μίνι
μάθημα στο κουβούκλιο ανεβαίνοντας. Κανονικά πρέπει να βουτάς με το κεφάλι,
γιατί αφού είσαι δεμένος από τα πόδια δε λέει να φτάσεις πρώτα με τα πόδια και
μετά με το κεφάλι, γιατί θα σε πετάξει λίγο απότομα, όχι ότι παθαίνεις τίποτα,
αλλά σε ταράζει λίγο παραπάνω. Αυτοί που είναι χεσμένοι πέφτουν με τα πόδια.
Αλλά με τα καινούρια λάστιχα που χρησιμοποιούμε, τα οποία είναι από latex, δεν υφίσταται κραδασμός· το λάστιχο φαντάσου
τεντώνεται τρεις φορές το μήκος του. Έχω το know how από Αυστραλούς, οι οποίοι είναι αυθεντία στο bungee, όχι Γερμανούς και Σκανδιναβούς που βάζουν ιμάντες
και τέτοια στα λάστιχα με αποτέλεσμα να πετάγεσαι απότομα, και τα πλέκω μόνος
μου.
Φυσικά, με το κατάλληλο
λάστιχο που αντέχει το βάρος. Είναι διαφορετικά γιατί μοιράζεσαι το φόβο μαζί
με κάποιον άλλο. Είναι ωραία να πέφτεις με κοπέλα.
Σε πάρα πολλά. Έχουμε πάει
Αράχοβα, Πάτρα, Καλαμάτα, Θεσσαλονίκη, Χαλκιδική στο Μαρμαρά, Κρήτη στο Ρέθυμνο
και στα Χανιά, Πάρο.
Θα είμαστε στο Rockwave, στη Helexpo το
Σεπτέμβρη, στη Θεσσαλονίκη· σε νησιά, στο Μοναστήρι στην Πάρο και Κρήτη στα
Χανιά, από 15-20 Ιούλη μέχρι και Αύγουστο. Αυτά για το καλοκαίρι και Χαλκίδα
μέχρι μέσα Ιουλίου. Μετά το Σεπτέμβρη θα κάνουμε από το τελεφερίκ στην Πάρνηθα κάθε
Σάββατο, άλμα από 80 μέτρα και κάθε Κυριακή Χαλκίδα μέχρι 28η Οκτωβρίου. Και
αύριο πηδάμε στο Σχοινιά, γιατί δεν έρχεστε να σας ρίξω, να δείτε τι άρθρο θα
γράψετε μετά.
Info liquid team bungee210-8317117/ 210-9704435
0932742164/
0937615191 www.bungee.gr
