• αρχική | 
• περιεχόμενα | 
• τεύχη | 
• νέα / events | 
• bCreative | 
• out | 
• videos | 
• επικοινωνία

Γαλλο-ισπανο-βορειοαφρικανική κουλτούρα

Μια φόρα κι έναν καιρό στο Παρίσι, την πόλη του φωτός ένα ακόμη βραχύβιο νεανικό group με ροκαμπίλικους προσανατολισμούς και ανάλογο λουκ, έσκασε μύτη. Ήταν οι Le Hot Pants. Ανάμεσα στα μέλη του γκρουπ ξεχώριζε ένας ταλαντούχος πιτσιρικάς, ο Manuel Chao. Αυτός μαζί με τον ξάδερφό του Santiago Casariego και τον αδερφό του Antonio Chaoέμελλε να συγκροτήσουν εν έτη 1986 τους θρυλικούς Mano Negra. Και οι τρεις Ισπανοί μετανάστες δεύτερης γενιάς στη Γαλλία, συναναστρεφόντουσαν περισσότερο με τους Βορειοαφρικανούς μετανάστες παρά με τους ψηλομύτες Γάλλους. Εν τω μεταξύ το περίφημο όνομά τους, Mano Negra, είναι παρμένο από αναρχική οργάνωση της Ανδαλουσίας, καθώς παρέλειψα να αναφέρω πριν ότι οι τύποι δεν ήταν τίποτε…απλοί Ισπανοί αλλά Βάσκοι. Η μουσική τους ένα κράμα της γαλλο-ισπανο-βορειοαφρικανικής κουλτούρας τους, ζυμώθηκε στο μέτρο του Παρισιού δίπλα σε πλανόδιους μουσικούς. Το πρώτο τους κομμάτι ηχογραφείται από ανεξάρτητη μικρή εταιρεία και είναι το θεϊκό “Mala Vida”. Γουστάρει όλη η ανεξάρτητη ροκ σκηνή του Παρισιού αλλά μαζί γουστάρει και η Virgin που τους κλείνει συμβόλαιο – εδώ ξενερώνει η ανεξάρτητη σκηνή. Οι Mano Negra απαντούν ότι θέλουν η μουσική τους να βγει από τη Γαλλία και αυτό τότε δεν μπορούσε να το κάνει μια μικρή και άσημη δισκογραφική. Ο πρώτος τους δίσκος με την πολυεθνική κυκλοφορεί το ’88 και ονομάζεται “Patchanka”, όπως είχαν ονομάσει οι ίδιοι το ιδιότυπο στυλ μουσικής που έπαιζαν. “Patchanka” = Ethnopank για να καταλάβετε. Τον επόμενο χρόνο έρχεται κι ο δεύτερος δίσκος “Puta’s Fever” (σεξουαλικώς μεταδιδόμενο νόσημα, στη Δομινικανή slug «o πυρετός της πόρνης»). Ροκ με έντονες σκα αλλά και hip hop επιρροές και τα εκπληκτικά “King Kong Five” – το τραγουδούσαν μέχρι και οι πέτρες – το αραβικό “Sibi H Bibi”, το “Soledad” και άλλα. Πλέον έπαιζαν χωρίς αντίπαλο στη Γαλλία. Αρχίζουν οι περιοδείες στην Ευρώπη, ενώ παράλληλα ηχογραφούν το “Amerika Perdida” με επιλογές από τους δύο πρώτους δίσκους.
Τελειώνουν και εφορμούν στην Αμερική και Αγγλία για τουρνέ. Δε θα γνωρίσουν ποτέ όμως την επιτυχία που είχαν στην Ευρώπη. Άλλη νοοτροπία που δεν ευνοούσε τον τριτοκοσμικό χαρακτήρα της μπάντας. «Ακόμα και το γεγονός ότι ήμασταν μια ανεξάρτητη μπάντα χωρίς ατζέντη, εκεί ήταν κάτι που δεν μπορούσαν να δεχτούν με τίποτα» λέει ο Manuel. Το μόνο ευχάριστο που μένει από κει είναι η περιοδεία τους με τον Iggy Pop. Το 1991 ηχογραφούν το “King of the Bongo”, τον πιο punk δίσκο τους. Κάνουν τουρ στην Ιαπωνία και ηχογραφούν live εκεί το “Hell of Patchinko”. Βρείτε το οπωσδήποτε, εκτός από τα δικά τους αγαπημένα τραγούδια ερμηνεύουν από Chunk Berry μέχρι Clash.
Το 1992 έρχονται και από τα μέρη μας σε μια ανεπανάληπτη συναυλία. Γεμάτοι ενέργεια η επταμελής μπάντα κάνει τα πάντα επί σκηνής, επιδίδονται σε stage-diving, ανεβάζουν οι ίδιοι τον κόσμο στη σκηνή για να τους μιμηθεί και στο τέλος κερνάνε μπύρα! Η σύνθεση τότε: Manu (ή ο κάνω τα πάντα), ξάδερφος drums, αδερφός τρομπέτα, κρουστά ο Philippe, keyboard ο Thomas, κιθάρα ο Daniel και μπάσο ο Jo. Και αφού ολοκληρώθηκαν ως μουσικοί παίζοντας στην Ελλάδα, τους ήρθε μια μοναδική ιδέα. Και δεν κάνουμε μια περιοδεία στη Λατινική Αμερική; Υπό την αιγίδα λοιπόν του Γαλλικού Υπουργείου Πολιτισμού σαλπάρουν και δίνουν πλωτές συναυλίες από εξέδρα πλοίου σε κάθε μεγάλο λιμάνι, από το Ρίο ως το Μπουένος Άιρες, μέχρι την Μπογκοτά και το Καράκας. Εκεί μάλιστα, βρήκαν την υγειά τους, cargo tour. Συνοδοιπόρος και ο πατέρας του Manu Chao, Ramon, διακεκριμένος συγγραφέας και σταθερός συνεργάτης της γαλλικής εφημερίδας Λε Μοντ, θα γράψει αργότερα ένα βιβλίο γι’ αυτήν ακριβώς την περιοδεία. Όσα από τα μέλη της μπάντας αντέχουν, συνεχίζουν την περιοδεία και τον επόμενο χρόνο αυτή τη φορά με το τρένο στα βάθη της Λατινικής Αμερικής. «Το πραγματικό ροκ βρίσκεται στα προάστια-παραγκουπόλεις των μεγαλουπόλεων και στα χωριά» θα πει ο Manu. Εννοείται ότι δεν έπαιρναν φράγκο για αυτές τις συναυλίες και έπρεπε σε κάθε περιοχή να έρχονται σε συμφωνία πότε με παραστρατιωτικούς και πότε με τους αντάρτες. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η Κολομβία. Στο τέλος μιας συναυλίας ανεβαίνει ένας παραστρατιωτικός με τους μπράβους του στη σκηνή και λέει από το μικρόφωνο ότι χαίρεται που πέρασε καλά ο κόσμος γιατί εκείνος είχε πληρώσει για τη συναυλία. Άντε να πουν οι Mano Negraτώρα ότι δεν τους πλήρωσε ο τύπος. Και από την άλλη στο κοινό υπήρχαν αντάρτες που δε θα γούσταραν καθόλου να τα ’χει πάρει το συγκρότημα από τους παραστρατιωτικούς. Η λύση; Παίξανε δυο αντάρτικα κομμάτια και την κοπανήσανε!
Το “Casa Babylon” είναι και ο τελευταίος δίσκος του συγκροτήματος, ηχογραφήθηκε το 1994 και έχει έντονοlatin στοιχείο. Εδώ βρίσκουμε το “Señor Matanza” (Κύριε Δολοφόνε), και το “Santa Maradona”, ύμνος για τον Diego. Το 1995 μετακομίζουν στη Μαδρίτη και το διαλύουν οριστικά. Το νέο project του Manu λέγεται “Radio Bemba” και ο πρώτος σόλο δίσκος έρχεται το 1998, “Clandestino” (παράνομος μετανάστης) και ο δεύτερος φέτος “Proxima Estazion: Esperanza” (επόμενη στάση: ελπίδα). Ο Manu είναι πλέον κάτοικος Βαρκελώνης, αν μπορεί κανείς να τον πει κάτοικο μιας μόνο πόλης.

Λίγα λόγια για τη συναυλία του Manu Chao.
Βασικά δεν υπάρχουν λίγα λόγια που μπορούν να περιγράψουν αυτό το μεγαλειώδες γεγονός της 11ης Ιουλίου. Ένα ταξίδι που ξεκίνησε από την Ισπανία, πήγε Πορτογαλία, Γαλλία, Τζαμάικα και Καραϊβική, Κούβα, Μεξικό· πέρασε μέσα από ζούγκλες, ηλιόλουστες παραλίες, όμορφα πρωινά, ρομαντικά βράδια. Και όλα αυτά με νότες. Ήταν ένα δίωρο ταξίδι που νόμιζες ότι είναι για πάντα. Τα κομμάτια ήταν όλα πιο δυνατά απ’ ότι στους δίσκους – Clandestino κι Esperanza – μιας και τα χαρακτήριζε έντονος ska ρυθμός. Αυτό έκανε τον κόσμο να χορεύει ασταμάτητα, όχι μόνο στην αρένα αλλά και στις κερκίδες. Ο χορός ήταν συνεχόμενος μιας και η δεκαμελής μπάντα δε σταμάτησε να παίζει ούτε ένα λεπτό για πάνω από δύο ώρες, πράγμα που δείχνει πόσο σέβονται το κοινό τους αφού δεν κάνανε ούτε ένα encore. Δε χρειάστηκε δηλαδή, να φωνάξει ο κόσμος το χαρακτηριστικό we want more μιας και είχε more and more.

Ξεκινήσανε ξαφνιάζοντας τους πάντες με hit του Tonnino Carotone “Me cago en el amor” σε πιο ska εκτέλεση και συνεχίσανε με μπλεγμένα κομμάτια του Manu Chao και των Mano Negra. Ακόμα και Buena Vista Social Club διασκευάσανε. Αυτό που κάνει εντύπωση είναι ότι δεν παίξανε το “Me gusta” που είναι και το πρώτο single του νέου του δίσκου. Μάλλον συνηθίζει να το κάνει αυτό ο Μanu, μιας και στο live του ’92 με τους Mano Negra στο Ροδον δεν είχανε παίξει το “Out of time man” που ήταν το τότε πρώτο single. Ακούσαμε και αρκετές φράσεις από κλασικά reggae κομμάτια όπως το “War” του Bob Marley και το “Blood and fire” του Niney. Την παράσταση σε αρκετές στιγμές έκλεβε ο Τζαμαϊκανός της μπάντας με την φοβερή, όλο παράπονο φωνή του και τους χορούς που έχωνε. Αξίζει να σημειωθεί ότι το κοινό ήτανε super. Ωραίος, χαρούμενος και πολύχρωμος κόσμος πήγε σ’ αυτή τη συναυλία και στο τέλος ήταν όλοι με το χαμόγελο στο στόμα, ξεχνώντας έτσι τα 11 χιλιάρικα του εισιτηρίου γιατί τέτοιες συναυλίες δε μετρώνται με χρήματα αλλά με αγάπη και σεβασμό προς τη μουσική. Mondo difficile.

"Δεν πρέπει απλά να θρηνούμε για την κατάσταση του κόσμου, πρέπει να δραστηριοποιηθούμε. Πιστεύω ότι οι διαδηλώσεις κατά της παγκοσμιοποίησης θα αυξάνονται συνεχώς. Στη Γένοβα πρέπει να είμαστε όλοι μαζί, να σεβαστούμε ο ένας τον άλλο και να μην πολεμάμε για το ποιός έχει την καλύτερη λύση. Το καλύτερο όπλο του συστήματος είναι η δυνατότητά του να χωρίζει τους ανθρώπους.

Οι Τσιάπας είναι το μόνο κίνημα που χρησιμοποίησε σωστά τα μέσα ενημέρωσης. Σχεδόν δεν έχουν έχουν όπλα! Όποτε ο στρατός θέλει πραγματικά να καταλάβει την επαρχία, μπορεί να το κάνει αλλά τρέμει τις αντιδράσεις. Χωρίς τους Τσιάπας. δε θα υπήρχε ούτε Σιάτλ, ούτε Πράγα. Έχω πάει πολλές φορές στο Μεξικό και τα είδα κοντά.

Η Ευρώπη είναι γερασμένη, με πρόβλημα υπογεννητικότητας. Ενώ οι οικονομίες των ανεπτυγμένων χωρών στηρίζονται στην εργασία των παράνομων μεταναστών, ανθρώπων χωρίς εργασιακά δικαιώματα που όχι μόνο δεν μπορούν να συνδικαλιστούν αλλά συχνά γίνονται και θύματα βίας, την ίδια στιγμή κυνηγάνε τη μετανάστευση. Είναι πολύ υποκριτικό.

Το να ταξιδεύεις είναι το καλύτερο σχολείο.

Πριν 5 χρόνια μετακόμισα στο Ρίο με την απόφαση να σταματήσω να ασχολούμαι με τη μουσική. Ε, σε μια βδομάδα είχα νέο συγκρότημα στο Ρίο.

Η εφαρμογή της τεχνολογίας στη μουσική είναι πολύ σημαντική αφού διέλυσε τις παραδοσιακές δομές λειτουργίας της και καθιέρωσε το trance, το οποίο με ενδιαφέρει πάρα πολύ σα νοοτροπία. Πιστεύω πως όλοι λίγο πολύ πρέπει να βρεθούμε σε μια trance κατάσταση στη ζωή μας. Είναι το κλείσιμο του μυαλού.

Πολλές φορές καπνίζω μαριχουάνα στο στούντιο για έμπνευση. Αντίθετα στις συναυλίες προτιμώ να πίνω λίγο. Όλων των ειδών τα ναρκωτικά μπορεί να είναι ενδιαφέροντα. Σε μικρές δόσεις μπορεί να σου δώσουν μια ιδιαίτερη ενόραση. Δε μου αρέσει η κατάχρηση. Έχω ενεργοποιηθεί για την αποποινικοποίησή τους.

Στη Ν. Αμερική με βλέπουν σα πολιτικοποιημένο μουσικό. Στην Ευρώπη πιστεύουν ότι απλά φτιάχνω όμορφα ποπ τραγουδάκια. Ο κόσμος ακούει διαφορετικά τα τραγούδια. Το “Clandestino” στη Λατινική Αμερική είναι ένα πολιτικοποιημένο album, ενώ στην Ευρώπη ήταν απλά ένα εξωτικό album.
Αρκεί ένα μικρό κραχ σε ένα χρηματιστήριο του κόσμου για να καταρρεύσει όλο το οικοδόμημα. Η κοινωνία μας δείχνει ισχυρή ενώ στην πραγματικότητα είναι πολύ ευάλωτη. Και αυτό γιατί αντλεί την ισχύ της από κάτι που δεν υπάρχει, το φανταστικό χρήμα."