Πολλοί από εμάς έχουν ή δεν έχουν μεταφορικό μέσο, όλοι όμως
χρησιμοποιούν κάποιο τρόπο για να μετακινούνται, τουτέστιν αυτοκίνητο, παπάκι,
μηχανή μεσαίου ή μεγάλου κυβισμού, ποδήλατο πατίνι, λεωφορείο, τραίνο ή μετρό,
ταξί, PEΟ, νταλίκα,
τρόλλεϋ. Αρκετές φορές η κατοχή μεταφορικού από μέρους του κολλητού/-ής και του
αγαπητικού/-ιας χαρακτηρίζεται ως θεόσταλτη, υπερπολύτιμη και πολλάκις
επηρεάζουσα την εν γένει άποψή μας για το πόσο ωραίος είναι ο κόσμος μας. Για
την πολεοδομική εικόνα της πόλης μας της Αθήνας, τι να πούμε; Για τον άρτιο
σχεδιασμό των οδικών δικτύων και τους υπερσύγχρονους δρόμους; Για τις
πανέμορφες πολυκατοικίες στις οποίες ζει η πλειοψηφία και τις αμέτρητες θέσεις
πάρκινγκ; Ή μήπως για τα μεγάλα και καταπράσινα πάρκα που βρίσκονται διάσπαρτα
στην πρωτεύουσα; ΟΛΑ ΕΙΝΑΙ ΓΑΜΑΤΑ (τον τόνο βάλτε τον κατά βούληση).
Πόσες φορές όλοι μας, τις ώρες που είμαστε μποτιλιαρισμένοι
στο αυτοκίνητο κάνουμε όνειρα και σκέψεις; Πόσες φορές στριμωχνόμαστε σα
σαρδέλες στα μέσα μαζικών μεταφορών; Πόσες φορές δαγκώνουμε τα αυτιά μας
ψάχνοντας για παρκάρισμα; Αλήθεια τι σκέφτεται ένας άνδρας όταν είναι
κολλημένος στην κίνηση και τι μια γυναίκα;
MAN TRIP
ΠΑΩ ΣΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ
Επεισόδιο 1ο:
Ξυρισματάκι, ζελεδάκι στο μαλλί (όσοι έχουμε, ζελέ όχι μαλλιά), καθαρό πουκαμισάκι
ή πουλοβερίνι από τη ντουλάπα, μια τζούρα καφέ, το απαραίτητο κατούρημα και
βουρ στον πατσά. Attackkkkkkk!!!!!!
Επεισόδιο 2ο: Δύο
άσκοποι γύροι στο τετράγωνο, ώσπου να θυμηθώ που πάρκαρα χτες το βράδυ. Ανάβω
τσιγάρο, τρίβω την κούτρα μου και μου σκάει φλασιά. Μπαίνω στη μαούνα και νιώθω
την υγρασία να μου τρυπάει το κόκαλο. Κασσετούλα με φανκιές, πιάσιμο μυτούλας
και έτοιμος για τη μεγάλη βουτιά.
Επεισόδιο 3ο:
Αμπελόκηποι – Καλλιθέα. Βγαίνω στην Κηφισίας και μένω κάγκελο (μεταφορικά και
πραγματικά). «Τι γίνεται ρε παιδιά, διαδήλωση; Γαμώ το δακτύλιο!».
Μιχαλακοπούλου: Πρέπει να πάρω εισιτήρια για το ντέρμπι. Ξεκίνα ρε μάπα,
πράσινο, τυφλός είσαι;». Σπύρου Μερκούρη (Παγκράτι): «Αμαν, ξέχασα τα γενέθλια
του Μήτσου, πρέπει να την κάνω σκαστή κανά μισάωρο από τη δουλειά για να του
πάρω δώρο». Υμητού: «Έλα μωρό μου, καλημέρα, τι γίνεται; Πού είσαι; Θα σε πάρω
από τη δουλειά, έχω κολλήσει στην κίνηση». Χαμοστέρνας: «Να κλείσω δωμάτιο
Αράχοβα για το Σαββατοκύριακο…Εεε, δε θέλω να μου καθαρίσεις το τζάμι, δεν έχω
ψιλά». Θησέως (προορισμός): «Δε θα βρω να παρκάρω ούτε του Αγίου Never, δεν υπάρχει θέση ούτε για δείγμα. Α ρε δήμαρχε». Το
πετάω σε μια γωνία, προκειμένου να μην αργήσω παραπάνω και παίζω με τις
πιθανότητες για μια ακόμα κλήση. Η καλή μέρα από το πρωί φαίνεται.
ΠΑΩ ΣΤΗ ΣΧΟΛH
Επεισόδιο 1ο:
Μαζεύω τετράδιο, κινητό, πορτοφόλι, αναπτήρα και δυο φοιτητικά εισιτήρια. Βάση:
Κολωνάκι. Προορισμός: Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών. Ξεκινάω από τη στάση του
μετρό στον Ευαγγελισμό. Πρωί ώρα 9:30. Κατεβαίνω στη στάση Αμπελοκήπων και
περιμένω το τρόλεϊ για την Πατησίων. Καταφέρνω να μπω στο τρίτο κατά σειρά
τρόλεϊ, δίνοντας μάχη με τρεις Αλβανούς, δυο γριές και μια θεόχοντρη. 3,2,1.
Επεισόδιο 2ο:
Στάση Σόνια: «Κι η ψυχή, κι η ψυχή σα χελιδόνι, βγαίνει απ’ τα χείλη μου».
Θηριώδης, μουσάτος κύριος, τσακωμένος με την καθαριότητα και τα αποσμητικά,
τρίβει την ευωδιάζουσα αμασχάλη του στη μούρη μου, προσπαθώντας να κρατηθεί από
το χερούλι. Οι δύο Φιλιππινέζες, έχουν αναλύσει όλες τις εξελίξεις στο Big Brother και γουστάρουν
Πρόδρομο (φυστίκι, σαλάμι, φιστίκι παιδιά). «Δεν μπορεί, θα αδειάσει σε λίγο».
Επεισόδιο 3ο:
Πεδίον του Άρεως: Ταυτόχρονα κάποιος με πατάει, κάποια φτερνίζεται στην πλάτη
μου, ένα χέρι που κάτι ψάχνει μου ακουμπάει τον κώλο και ένας ήχος Πρρρρρ μετά
της απαραίτητης μυρωδιάς (και φτύνω το κουκούτσι) μου σκάει σα ντουμάνι. Δεν
αντέχω άλλο. Αέραααααααααα!
ΠΑΜΕ ΒΟΛΤΑ ΓΙΑ ΚΑΦΕ
Επεισόδιο 1ο: Το
άσμα το λέει ξεκάθαρα. Μπες μες το καμπριολέ, πάμε για κανά καφέ. Παραλία,
φρέντο (η φράπα είναι ντεμοντέ πια) & εφημεριδούλα αθλητική. Δυστυχώς η
μαμά φύση δεν μας έκανε πλούσιους και έτσι η γυναίκα θα πρέπει να ικανοποιηθεί
και με το δίκυκλο παπάκι που οδηγώ χωρίς φόβο και πάθος, κυρία πρόεδρε. «Που
είσαι μάτια μου; (Αγκαλιά και φιλάκια) Πάμε παραλία για καφεδάκι;».
Επεισόδιο 2ο: Από
Γαλάτσι για Γλυφάδα. Περιφερειακός (Zeppelin):
Μπλόκο. «Καλησπέρα, κατεβείτε και δώστε μου τα χαρτιά σας». «Μα κύριε αστυνόμε,
Κυριακή μεσημέρι είναι και πάμε για καφέ». «Άδεια, δίπλωμα, ασφάλεια και θα σε
γράψω για κράνος και άσκοπη χρήση ηχητικού οργάνου. Σύνθημα του Παναθηναϊκού
ήταν αυτό που κορνάριζες βαζελοτσογλάνιιιι, εεε;» (Η ομάδα που υποστήριζε το
αστυνομικό όργανο θα παραμείνει απόρρητη, χάριν σεβασμού στον Κύριο Σωκράτη).
ΠΑΜΕ ΒΡΑΔΥ ΓΙΑ ΠΟΤΟ
Επεισόδιο 1ο:
Φωτιά στα Σαββατόβραδα! Επιλογές παίζουν, απομένει να δω τις ορέξεις. Από τη
μια ο Άλκης, η Σοφία, ο Γάτος και τα λοιπά γατόπουλα στο Liberty. Από την άλλη ο Jojos επιμένει να
κατηφορίσουμε στο φίλο μας το Νίκο που παίζει μουσική στο Vinilio. Η παρέα από τη σχολή κανόνισε Ρέμο και ο κολλητός
προτείνει Θηρίο και μετά Μπρίκι ή Folie.
Επεισόδιο 3ο:
Πειραιάς – Ψυρρή. Μετά από μισάωρο σαφάρι θέσης και αφού έχουμε γνωριστεί με
τουλάχιστον άλλα 10 αυτοκίνητα που ψάχνουν για το ίδιο πράγμα, κατορθώνουμε να
φτάσουμε στο Θηρίο. Μόλις ανοίγει η πόρτα τρώμε φρίκη. «Ούτε στα ματς του Champions League έξω από τη θύρα 13-14 δεν έχει
τόσο σπρωξίδι». Καραγκιοζάκο, θέλαμε και βραδινή έξοδο Σάββατο, εεεε; Κάτσε
μέχρι να φύγεις.
WOMAN TRIP
ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΓΙΑ ΤΟ ΡΑΝΤΕΒΟΥ
Περιμένω 15 λεπτά για ταξί,
και ταξί πουθενά. Πάνω που το παίρνω απόφαση ότι θ’ αφήσω τα κοκαλάκια μου στο
πεζοδρόμιο μες στο χιονιά και μες στην παγωνιά, σαν το κοριτσάκι με τα σπίρτα,
εμφανίζεται το πολυπόθητο κίτρινο όχημα. Μπαίνω κι ανακοινώνω τον προορισμό
μου: «Αμπελόκηπους πάμε». Η Λαμπράκη πηγμένη, η Πέτρου Ράλλη κόλαση και η
Κωνσταντινουπόλεως σκέτη απελπισία. Το ταξίμετρο έξω από το σταθμό Λαρίσης έχει
ήδη γράψει 1800δρχ. για μια διαδρομή 10 λεπτών, κι εγώ αναρωτιέμαι πότε
επιτέλους θα εφευρεθεί ο διακτινισμός. Ο ταξιτζής που μέχρι εκείνη την ώρα δεν
έχει ανοίξει το στοματάκι του, παίρνει φόρα κι αρχίζει τις ερωτήσεις: «Από πού
είσαι καλέ; Το ονοματάκι σου; Από πού τα ψώνισες αυτά τα όμορφα ματάκια;»
(μπαρδόν;) και τα συναφή.
Το καμάκι προχωρά δυναμικά,
αλλά η προοπτική του να κατέβω απ’ το ταξί και να βρεθώ μόνη κι έρημη στην
Αχαρνών βραδιάτικα ομολογώ πως δεν με εμπνέει ιδιαίτερα. Μετά από πολύ ώρα κι
αφού έχω μάθει τα πάντα για τις σεξουαλικές προτιμήσεις του Βαγγέλη (ναι ήταν
ευγενικός και μου συστήθηκε), κάπου στην Αλεξάνδρας με παίρνει τηλέφωνο και το
μωρό μου: «Πού είσαι γλύκα μου; Αργείς πολύ;» «Όχι μωρέ, στο πεδίο του Άρεως
είμαι» «Α, δίπλα δηλαδή» «Ουου σίγουρα». Από εκείνη την ώρα προσπαθώ να πείσω
το Βαγγέλη να κόψουμε αριστερά για να ξεκολλήσουμε λιγάκι. «20 χρόνια την κάνω
τη δουλειά κοπελιά, λες να μην ξέρω το συντομότερο δρόμο;». Τελικά η εμπειρία
είναι κάτι πολύ σχετικό!
LET’S GO PARTY
Συμφοιτήτρια κάνει πάρτυ
κάπου στα Ιλίσια. Αποστολή μου να παραλάβω και να μεταφέρω ασφαλώς εις το
πάρτιον 3 κολλητές. Μπαίνω στο αμαξάκι
μου (του μπαμπά δηλαδή) κι αφού κάνω το σταυρό μου βάζω μπρος και ξεκινάω. Όλα
καλά, ούτε κίνηση, ούτε μποτιλιάρισμα, ούτε κορναρίσματα! ΤΙΠΟΤΑ! Τι θέλω και
τα μελετάω; Σκουπιδιάρικο μπροστά μου. Πάω να κάνω όπισθεν και συνειδητοποιώ
πως έχει κολλήσει αμάξι πίσω μου. Κατεβάζω το παράθυρο και ευγενικότατα ζητάω
να κάνει κι αυτός πίσω για να φύγουμε. Σιγά μην έκανε. Ανοίγω το ραδιόφωνο,
ανάβω τσιγάρο κι αρχίζω να μετράω κάδους. Ανάβω δεύτερο τσιγάρο, τρίτο και πριν
το τέταρτο ανακαλύπτω τρόπο διαφυγής προς τα αριστερά. Κάνω την μεγάλη κίνηση
και στρίβω σε ένα στενάκι της κακιάς ώρας. Δυστυχώς κάποιος είχε την ίδια
έμπνευση με μένα, με τη διαφορά πως εκείνος είχε μπει παράνομα. Να κάνω πίσω
δεν υπάρχει περίπτωση, κι αρχίζω να κορνάρω στον παράνομο.
Μάθημα: Πώς να διανύσετε 100
μέτρα σε 5 λεπτά.
Ηθικό δίδαγμα: Ο Νόμος του
Μέρφι έχει καθολική ισχύ.
Έχοντας παραλάβει και τις 3
κοντέσες μπαίνω στη Μιχαλακοπούλου. Έως το Holiday Inn με έχουν βρίσει και φασκελώσει
καμιά δεκαριά φορές. Ατάραχη συνεχίζω την πορεία μου, παίρνοντας εκδίκηση για
όλα όσα τράβηξα την τελευταία μιάμιση ώρα. Τα Ιλίσια εκεί θα είναι, να φύγουν
δε γίνεται, οπότε προς τι η βιασύνη; Το πάρτυ βέβαια μέχρι να φτάσουμε μπορεί
να έχει τελειώσει, αλλά τι να κάνουμε, κάπου θα βρούμε να πάμε.
SHOPPING THERAPY
Σάββατο πρωί, κι εγώ αφού έχω
μετρήσει για 586η φορά τα λεφτουλάκια μου, παίρνω την απόφαση να εξοικονομήσω
κάτι λίγα και αντί να πάρω ταξί, να κατέβω στο κέντρο με λεωφορείο. Τελικά δεν
είναι τόσο τραγικό το να είσαι μέσα στο λεωφορείο όταν έχει κίνηση. Τραγικό
είναι λόγω της κίνησης το λεωφορείο να έχει ακινητοποιηθεί 50 μέτρα πριν τη στάση
κι εσύ να προσπαθείς να συγκρατήσεις το στόμα σου κλειστό για να μην σπάσουν τα
δόντια σου από το τουρτούρισμα. Φτάνω στην Ομόνοια και αρχίζω να ανεβαίνω τη
Σταδίου με τα πόδια. Κόσμος πολύς και στο δρόμο και στο πεζοδρόμιο. Έχει
χαλάσει και το φανάρι στην Αιόλου και γίνεται πανζουρλισμός, έχει αρχίσει και
να ψιχαλίζει και τα ομπρελίνια ανοίγουν το ένα μετά το άλλο. «Σιγά καλέ, το
μάτι μου!» Με σπρώχνουνε, με στριμώχνουνε αλλά δεν πτοούμαι. Εγώ ομπρέλα δεν
έχω φυσικά γι’ αυτό και προχωράω κάτω από τα υπόστεγα.
