«Καλύτερα να κόψεις το γυμναστήριο» σχολιάζει
ο Υποβρύχιοcaptain, «έτσι όπως πάνε τα πράγματα με
βλέπω να ΤΟΝ κόβω τελικά», δηλώσεις αγανάκτησης από τον γράφοντα…
Η ιστορία μας, συναγωνιστές,
δεν θα παρουσιαστεί σε κανένα τηλεπαράθυρο με τον Εισαγελάτο μέγα συντονιστή.
Αποκλειστικότητα του Υποβρυχίου και μόνο! Θα μπορούσα να την ακριβοπουλήσω,
αλλά τη χάρισα! Κιμπάρης όσο και sui generic μέχρι
το Τέλος!
Πρωινό μιας, κατά τα λοιπά,
συνηθισμένης ημέρας στις αρχές του Οκτώβρη. Κατευθύνομαι στη Λυκαβηττού κοντά
στον Άγιο Διονύσιο, around famous Κολωνάκι.
Δεν κωλώνω στις ανηφοριές και αριβάρω σούμπιτος. Τσεκάρω τα κουδούνια, στο 2οο μεγαλοδικηγόρος. Χμ, από την είσοδο κιόλας το σκηνικό είναι «κάπως», hi-fi για τα μέτρα μου. «Ξεκόλλα, έχεις έρθει για δουλειά»
λέω και χτυπώ τον κώδωνα. Σκανάροντας τα ρέστα κουδούνια, στα 4 δεύτερα (που
επίτηδες καθυστερεί η πιπόβια γραμματέας να ανοίξει -πνιγόμαστε δήθεν και καλά,
πελατοψάρωμα-) πιάνει το μάτι μου, στα κουδούνια, το όνομα γνωστού σχεδιαστή /
πουστρομόδιστρου.
Μάλιστα κατηγορήθηκε και ότι
τον ψιλοχοντροέπαιρνε! Παίζανε τα κανάλια full time show στις
τρίωρες ειδήσεις, πανικός, χαμός στο ίσιωμα. Εκείνος όμως, χαρακτήρα: «βράσε
ρύζι κι ας τον πούστη να σφυρίζει»! Αποφάνθηκε τελικώς η, αμερόληπτη, Ελληνική
δικαιοσύνη: «Μη θαρρείτε πως τον παίρνω / είναι που λιγάκι γέρνω». Αθώος!
Βεβαίως αθώος! Πουστιές στον πούστη; Δεν γίνεται…Το όνομά του στο ringbell, stand alone. Καλά, εννοείται πως το «κύριος» δεν περίμενα ούτως ή
άλλως να το δω! Έλειπαν όμως και προβλεπόμενα: πουθενά «οίκος» ή κάτι παρόμοιο,
μόνο «σύκος» δηλαδή! One word labeled πηδηχτιέρα, η
διαμερισματάρα! Χαλάρωσε Μήτσε. Άλλωστε, στο κρεβάτι του καθείς ό,τι θέλει (κι
ό,τι δύναται) κάνει!
Ωσάν αίλουρος - κάτι από
αφηγήσεις Μικρού Ήρωα θυμάμαι - ανεβαίνω τη σκαλοπαταδούρα και περιμένω το
ασανσέρ να διαβολοκατέβει. Hey, watch behind you! Όπου behind me, έχει έρθει ο
μυστήριος, που είπαμε ήδη μεν ότι δεν είναι κύριος, αλλά το βούλευμα
υπερισχύει! Ίσως ευθύνεται η περιρρέουσα ατμόσφαιρα για το γεγονός ότι δεν τον
αντιλήφθηκα – πάντοτε ψιλοχάνομαι σε «κάπως» πολυκατοικίες και στο Κολωνάκι
γενικότερα!
Anyway, το ασανσέρ έχει κατέβει,
μπαίνω μέσα. Φάτσα-κάρτα με τον καθρέφτη βρίσκομαι, εκεί τον βλέπω, γυρίζω.
Έχει μπει και αυτός, μπροστά του τα κουμπιά.
Που πηγαίνετε κύριε;
Στον…(νούμερο ορόφου)
Και δεν έρχεστε μετά και από
τον…(ο όροφος του, παραπάνω, αμφιθεατρικός ο γαμιστρώνας!)…
Δεν απαντώ κουβέντα, ο
θαλαμίσκος έχει φτάσει στο δικό μου, κατεβαίνω. Again, χαλάρωσε μάγκα, ετούτο δεν είναι κάτι καινούριο! Το
ξέρεις πια, έχεις πέραση στις 30φευγάτες και στους γκέι! Ο.Κ.! Είναι κάτι που
δείχνεις ακόμα 20άρης, κάτι που το μπλουζάκι τσιτώνει ζόρικα επάνω στους
τρικέφαλους, κάτι που το βλέμμα σου φωνάζει «κάντε τώρα όλοι στην πάντα / και
περνάνε τα κόμματα», ε δε θέλει και πιο πολλά! Σωστά…
Μπαίνω απνευστί στο γραφείο
του γκραν δικηγοράν. ΓΚΑ-ΓΚΑΝ, εκεί τα είδα όλα! Βαρέθηκα να μετράω ψωλίτσες!
Σουξέ «Τις κούκλες δυο-δυο / τις έχω στο γραφείο» σκηνικό. Και διάβολε, ήταν
περισσότερες από 2! Κάθε δωμάτιο και γκόμενα, ενδεδυμένη το συνολάκι της
ασκούμενης ή έστω της νεοδικηγόρου, ξέρετε τώρα…
Στην ηλικία μου δηλαδή
περίπου! Και τι, λογικώς, λογικότατα, θα έπρεπε να συμβεί; Σας ερωτώ; Νέος
είμαι, ωραίος επίσης, κανένα βλέμμα βρε κορίτσια! Μπα γι’ αυτές απλώς δεν
υπήρχα, ήμουν παιδί για τα θελήματα, άλλωστε για θέλημα είχα έρθει!
Αφήστε που σε ό,τι αφορά στην
γενική ενδυματολογική μου άποψη θύμιζα τιμημένο οικοδόμο! Τίποτα! Just 1-2 βλέμματα, και αυτά όπως κοιτάς έναν ζητιάνο,
βλέποντας δηλαδή μέσα, πίσω από αυτόν, τον τοίχο πίσω μου! Ο Δημήτρης τώρα και
η Transparent Layer!
O Lawyer από την άλλη, κατείχε το υφάκι «είναι τ’ αρχίδια μου
βαριά και φτάσανε στο πάτωμα» Σίγουρα τις είχε πάρει όλες και σίγουρα όλες το
ξέρανε! Συναγωνίζονταν πλέον ποια θα τον πάρει καλύτερα. Σκυλιά του Ελέους με
μαύρη ζώνη στο Τσι-Μπού-Κι!
Απάντησαν ασφαλώς σε αγγελία
τύπου «Εμφανίσιμη (σεξ)ασκούμενη δικηγόρος, ζητείται…»Μια ματιά στις μικρές
αγγελίες θα σας πείσει για τα απαιτούμενα…προσόντα! Προσοχή, μην τις μπερδέψετε
με τις αγγελίες «Αβασάνιστα ζητούνται Ρωσίδες, για κονσομασιόν σε pub στις Κουκουβάουνες»! Καρακαργιόλες!
Οι Ελληνίδες κατάντησαν
ακριβές (?) Ρωσίδες φίλε. Ναι, όπως το ακούς ακριβώς! Τα μουνιά προσκυνάνε τα
λεφτά και μόνο αυτά, όχι τον πούτσο φτωχέ μου Big Fucker! No car, no fuck! No
money, no honey! Δε θέλει και πολύ για να
το καταλάβεις, μεγάλε…Δε σου δίνουνε λεπτό στο κρεβάτι τους εάν δεν είσαι ο
Βαρδινογιάννης Junior! Ποιος είσαι ’συ ΡΕ, που
τολμάς δίχως να είσαι «φραγκοφτιαγμένος» να τις κυνηγάς; Είσαι μήπως 40+,
τρισμέγιστο λαμόγιο, «πληρωμένη συνείδηση» (χαρακτηρισμός του Ντοστογιέφσκι για
τους δικηγόρους) και κάθαρμα; Έχεις χοντρομπάκα και καράφλα; Όχι; Πώς τολμάς
λοιπόν και μας κοιτάς, φτωχομπινέ!
Ενώ ο γκέι και η 30φευγάτη,
όταν τα φυσάνε, δε νοιάζονται για το ότι δεν έχεις αυτοκίνητο / μηχανή,
εργασιακές προοπτικές και τρίχες κατσαρές. Μπορείς να τους βάλεις κάτω την
Παρασκευή και να τελειώσεις τη Δευτέρα; Είσαι το Χρυσό τους Αγόρι! Ο Γαμιάς της
γειτονιάς!
“My name is North. Peter North”. Σκέφτομαι καθώς το λαϊκολεωφορείο με γυρίζει σπίτι.
Βάζω τα γέλια, θυμάμαι το απίστευτο contrast,
γελάω περισσότερο! Αρχιδογελάω επί ένα 40λεπτο! Κανείς δε κάθεται στις θέσεις
δίπλα μου, όλοι θαρρούν ότι θα ’χω καπνίσει ένα λιβάδι grass!
Oυά, χα, χα, ΧΑ!
