Στο δρόμο καλύπτοντας την Berlinale
«Στο «Leon» το ότι έπαιξα δίπλα σε ηθοποιούς του επιπέδου
του Ζαν Ρενό και του Γκάρι Ώλντμαν, σε ταινία σκηνοθετημένη από τον Λύκ Μπεσσόν
και μάλιστα σε τέτοια ηλικία, υπήρξε μια πολύ ενδιαφέρουσα εμπειρία. «Πέταξα»
εκεί, πολύ περισσότερο και πολύ πρίν πετάξω –έστω και με τη βοήθεια των εφέ- με
διαστημικά οχήματα σε φιλμ όπως ο «Πολέμος των άστρων». Στο «The other Boleyn girl»,
υποδύομαι την Άννα Μπολέυν και για εμένα ήταν βέβαιο από την αρχή πως θα
συμμετείχα στην ταινία καθώς με γοήτευσε η παρουσία μιας γυναίκας και μάλιστα
μιας ισχυρής γυναίκας σ’ εκείνη την εποχή. Για τη μέθοδο της υποκριτικής που
χρησιμοποιώ δε θα ήθελα να αναφερθώ με όρους κάποιου ρεύματος ή κάποιας σχολής
υποκριτικής. Εξαρτάται από τον κάθε ηθοποιό κι έχει να κάνει με τους
προσωπικούς δρόμους που ανιχνεύει στον κάθε ρόλο. Έχω ζήσει αρκετά στο Ισραήλ όντας εβραικής καταγωγής, αλλά
δεν έχω πολλά πράγματα να πω. Ίσως μόνον πως αυτή η ατμόσφαιρα έντασης, φόβου
και καχυποψίας είναι από τις πλέον δύσθυμες και σκοτεινές που μπορεί να υπάρχει
για έναν λαό. Πολλοί με χαρακτηρίζουν διανοούμενη του Χόλλυγουντ αλλά για
μένα ούτε τα πτυχία, ούτε οι πολλές γλώσσες έχουν σημασία. Κάθε άνθρωπος έχει
τη δυνατότητα του σκέπτεσαι και περισσότερο από κάποιου είδους προδιάθεση, η
κατάληξη αυτής της δυνατότητας έχει να κάνει με τις συνθήκες που τελικά
εμφανίζονται γύρω του. Πέρα από το magic touch του καθενός.
Για την αγάπη, ίσως η μόνη ρήση μου θα μπορούσε να είναι πως
είναι ένα μυστήριο που αγαπούμε να ανακαλύπτουμε.»
«Με κολακεύετε χαρακτηρίζοντας με εκθαμβωτική εκπρόσωπο μιας
γενιάς! Για μένα το μόνο που ισχύει είναι το τετριμμένο, κάνω απλώς τη δουλειά
μου και την κάνω σωστά.
Μου άρεσαν πάρα πολύ τα κουστούμια, αν και πιστεύω πως τα
δικά μου ήταν πιό όμορφα απο της Νάταλι έτσι; (Γελούν κι οι δύο), όπως και τα
γυρίσματα στην αγγλική εξοχή, αν και πολλές φορές τα βράδια δεν είχαμε πολλά να
κάνουμε. Μια φορά μας πήραν κάτι παιδιά από το συνεργείο βόλτα για να μας
δείξουν ένα κομμάτι από την «άγρια νυκτερινή ζωή του Λονδίνου». Καταλήξαμε σ’
ένα φτηνιάρικο μπαρ με παλιά τραπέζια και φθαρμένες νέον λάμπες, όπου γίναμε
λιώμα στις μπύρες! Δε μου φάνηκε και πολύ cool! Βαρέθηκα λιγάκι.
Ο Έρικ είναι ένας υπέροχος άνθρωπος κι η συνεργασία μαζί του
ήταν άψογη. Ένας αληθινός τζέντλεμαν που νοιώθαμε πως μας είχε διαρκώς κάτω από
τη ζεστή του φροντίδα κι επίβλεψη. Η εποχή που αναφερόμαστε στην ταινία είναι μια δύσκολη
πολιτικά, θρησκευτικά και κοινωνικά εποχή. Πάντως δε νομίζω πώς οι ερμηνείες
μας είναι σύγχρονης χροιάς. Άλλωστε μην ξεχνάμε πώς την εποχή αυτήν ακολούθησε
η περίοδος της βασίλισσας Ελισάβετ της πρώτης, κόρης της Άννας Μπολέυν, η οποία
ήταν μία χρυσή εποχή για τη Βρετανία! Όσον αφορά την υποκριτική τέχνη, νομίζω
πως ένας ηθοποιός δεν αποκαλύπτει ποτέ τη μέθοδο του! Είναι άλλωστε ένα από τα
στοιχεία τα οποία διατηρούν την γοητεία του.
Για την αγάπη; Ώ Θεέ μου. Δεν μπορώ να σταματήσω ν’ αγαπώ,
χωρίς κανένα μέτρο! Αγάπη, αγάπη (γέλια)!»
Έρικ Μπάνα
«Ο ρόλος του Ερρίκου του 8ου ήταν ένας δύσκολος ρόλος και
ειδικά όταν θα έπρεπε να περιγράψω μέσα από την ερμηνεία μου εκείνες τις
στιγμές που ο Ερρίκος παρακινημένος από τη ζήλια και τη ματαιοδοξία, πότε ωθεί
τα αγαπημένα του πρόσωπα στην εγκατάλειψη και πότε στο θάνατο. Έχει μιά έντονα
υπαρξιακή χροιά όλη αυτή η ελαφρότητα των επιλογών. Δεν είναι καθόλου τυχαίο
που μαζί με τον ελισαβετιανό χρυσό αιώνα, την εποχή του Ερρίκου ακολούθησε
τελικά και το σαιξπηρικό θέατρο. Με τα κορίτσια συνεργάστηκα πάρα πολύ καλά και πράγματι
ένοιωθα αρκετά υπερπροστατευτικός προς αυτές. Είναι άλλωστε αξιοθαύμαστες και
οι δύο, δεν είναι;
Ο ρόλος ενός περήφανου αλλά ανθρώπινου νικημένου ήρωα είναι
αυτός για τον οποίο, είχα δεχτεί ν’ αναλάβω στον παρελθόν το ρόλο του Έκτορα
στην κινηματογραφική εκδοχή της Τροίας. Το δραματουργικό βάρος που κρύβεται
στην Ηλιάδα είναι απίστευτο! Προτιμώ να παίρνω απόσταση από τους ρόλους όταν χρειάζεται,
αλλά και να ταυτίζομαι σε άλλες στιγμές. Εκείνο το οποίο χρειάζεται περισσότερο
ο ηθοποιός από οτιδήποτε άλλο, είναι η ισορροπία. Αλλιώς τα όρια μπορεί να
καταρεύσουν και το μόνο το οποίο να μείνει τελικά είναι μία διαταραγμένη θέαση.
Από την άλλη μεριά πρέπει ν’ αγαπάς τους ήρωες σου ή τουλάχιστον να τους
σέβεσαι. Κοίταξε πόσο τελικά εγκλωβισμένος είναι ο Ερρίκος μέσα σ’ όλα αυτά τα
περίφημα κουστούμια του και πόσο τελικά συμβολικά τον ορίζουν!
Για την αγάπη,
το μόνο που έχω να πω είναι πως είναι η πιο εκστατική εμπειρία, ειδικά όταν
σχηματοποιείται στα προσωπα που η ζωή έχει επιλέξει να διασταυρώσουν τους
δρόμους τους μαζί σου!
Ο Πώλ Τόμας είναι ένας καλλιτέχνης που ξέρει πως να «στήσει»
το υλικό του και γι’ αυτό αποτελεί χαρά να δουλεύει κανείς μαζί του όσο κι εάν
τόσο δυνατά γυρίσματα σ’ εξαντλούν. Έχει όραμα κι είναι ένα σημαντικό κομμάτι
της σημερινής αμερικανικής κινηματογραφικής ματιάς.
Δεν μπορώ να ζήσω χωρίς τα τερτίπια της αγάπης και όχι μόνον
αυτό αλλά δεν μπορώ να ξέρω και τι μου επιφυλάσσει. Το μόνο που μπορώ είναι να
την εμπιστεύομαι!
