Ιστορίες Πορτραίτων
Οι δρόμοι είναι μικρές πολιτείες, που οι
αιώνια βιαστικοί ποτέ δεν θα τις γευτούν.
Ποτέ δεν κατάλαβα αν το όμορφο κορίτσι στο Μαρόκο με
χλεύαζε ή ήθελε μόνο να μου χαρίσει.έναν όμορφο μορφασμό.
Ο σκοτεινός θάλαμος είναι ο χώρος που θα κρίνει ένα
φωτογράφο καθώς εχει τη δύναμη να σε κάνει ν’ αναφωνάξεις ή να σε γεμίσει με
θλίψη. Αγωνιάς πάντα αν η μηχανή αποτύπωσε αυτο που τα μάτια σου είδαν. Πολλές
φορές η πρώτη εντύπωση, στηριγμένη στη συναισθηματική φόρτιση της στιγμής,
απέχει πολύ από ένα εξίσου ανάλογο φωτογραφικό αποτέλεσμα.
Ο φωτογράφος δρόμου περπατά δίπλα σας με μάτια ορθάνοιχτα.
Δεν είναι ένας άνανδρος ασφαλίτης που κρύβεται από τα μάτια των πολλών, έχοντας
δόλο. Δεν επιζητά να κλέψει ψυχές ή να προσβάλει συνειδήσεις. Κι αν κάποιοι το
κάνουν τότε δεν ευθύνεται το μέσο, ούτε όλους με αφέλεια στον καιάδα θα τους
ρίξεις. Αντίθετα, με ένα μεταλικό κουτί ανα χείρας, ο φωτογράφος δρόμου,
αποτυπώνει τη στιγμή και ματαιοδοξεί να της βάλει πανιά και να της δώσει πνοή
σ’ ένα ταξίδι αντοχής μέσα στο χρόνο. Όπως κάθε άνθρωπος στο τέλος της ζωής του θα μιλήσει
για δυο, τρεις έρωτες που τον άγγιξαν έτσι κι ένας φωτογράφος για τρεις
φωτογραφίες, μια ζωή έχει ζήσει. Και ας μην ακούμε μικροαστούς
ειδήμονες της τέχνης, που σε βιομηχανία την μετέτρεψαν για να πλουτίσουν. Ο
Πραξιτέλης έμεινε για το μοναδικό του Ερμή και η Αφροδίτη της Μήλου για τον
αέρινο ερωτισμό της. Από ένστικτο θα πω οτι ένα έργο τέχνης έχει λόγο απέναντι
στον χρόνο, όταν προσφέρει μια αίσθηση αυτονομίας και πλήρης ρήξης με το
δημιουργό του. Όταν εσύ ο ίδιος το αντικρίζεις και νιώθεις ότι δε σου ανήκει,
ότι είναι πέρα από τους κανόνες που με το συμπιεσμένο σου εγκέφαλο ορίζεις.
Οι δρόμοι, ως χώροι αντάμωσης των περαστικών και των
φευγαλέων ματιών, θέλουν αγάπη και ησυχία για να τους νιώσεις. Θέλουν το χρόνο
τους για να τους παρατηρήσεις και να τους κατανοήσεις. Είναι μικρές πολιτείες,
που οι αιώνια βιαστικοί ποτέ δεν θα τις γευτούν.
