Έλληνας
Κροίσος με 9 γράμματα:
Ό-λ-ο-ι-ε-μ-ε-ί-ς
Στο σχολείο πέρα από το κρυφό σχολειό, την απαράμιλλη
γενναιότητα των Ελλήνων σε όλες σχεδόν τις μάχες και το προγονικό μεγαλείο
γενικότερα, μάθαμε και για τους μεγάλους ευεργέτες του Έθνους. Πλούσιοι
ευπατρίδες του 19ο αιώνα που
βάζοντας το χέρι βαθιά στην τσέπη –κάποιοι εξ αυτών με ανταλλάγματα φυσικά αλλά
δεν είναι το θέμα μου τώρα αυτό- βοήθησαν να χτιστεί μια ελάχιστη υποδομή στο
νεοσύστατο ελληνικό κράτος. Εκπαιδευτικά ιδρύματα, κληροδοτήματα που υπάρχουν
ακόμα και σήμερα, ορφανοτροφεία, υδραγωγεία, δρόμοι, πλατείες, πτωχοκομεία κλπ
χτίστηκαν με τη γενναιόδωρη δαπάνη πλούσιων Ελλήνων σε μια χώρα όπου η αστική
υποδομή ήταν σχεδόν ανύπαρκτη. Ως ελάχιστη ανταπόδοση το ελληνικό κράτος τους έχει
διασπείρει σήμερα στις ταμπέλες των δρόμων των Αθηνών.
Η λιτότητα που εγκαινιάστηκε πριν καμιά τριανταριά χρόνια
στη χώρα πλανάται ακόμα σα φάντασμα κρατώντας σταθερά τις αυξήσεις στους
μισθούς κάτω από τον πληθωρισμό. Δηλαδή κάθε χρόνο ο έλληνας πολίτης βλέπει το
εισόδημά του να λιγοστεύει λόγω ακρίβειας. Ταυτόχρονα οι ελληνικές εταιρίες
ανακοινώνουν κάθε χρόνο υπερκέρδη. Πού βρίσκονται λοιπόν οι αντίστοιχοι
ευπατρίδες σήμερα που το κράτος βουλιάζει και τους χρειαζόμαστε τόσο όσο και
τότε; Και για να μην έχουμε αυταπάτες δε μιλάω για δωρεές – που και αυτές
φυσικά εκπίπτουν από το φορολογητέο εισόδημα- αλλά για επενδύσεις.
Οι επενδύσεις του ελληνικού κεφαλαίου γίνονται πλέον
αποκλειστικά και μόνο στα Βαλκάνια. Όλο αυτό το υπερκέρδος που μαζεύουν κάθε χρόνο
επενδύεται όχι στην Ελλάδα αλλά στις διαλυμένες χώρες του πρώην ανατολικού
μπλοκ. Στη Ρουμανία και τη Βουλγαρία που είναι το νέο Ελντοράντο αφού πλέον
είναι και πλήρη μέλη της Ε.Ε., στη βομβαρδισμένη πρώην Γιουγκοσλαβία – για την
οποία με το ένα χέρι σκούπιζαν τα δάκρυα για τις βόμβες του Κλίντον και με το
άλλο έπιαναν τα συμβόλαια για να την οικοδομήσουν- ακόμα και στην Ουκρανία. Ο
έλληνας μεγαλοεπιχειρηματίας βλέπει το ασφαλιστικό να βουλιάζει και παρακαλά το
κράτος να του χαρίσει τις εισφορές, βλέπει το ποσοστό με το οποίο τον φορολογεί
η εφορία να μειώνεται κάθε χρόνο, και εκείνος τι κάνει για ανταπόδοση; Παίρνει
το παραδάκι και φεύγει. Αλλού τρώω και πίνω, αλλού πάω και το δίνω δηλαδή. Και
η κυβέρνηση περιμένει από του ξένους να έρθουν να επενδύσουν επειδή παίρνουν το
καλό παράδειγμα από τους δικούς μας!
Οι
σημερινοί ευπατρίδες της Ελλάδας δεν είναι ούτε ζάπλουτοι ούτε επώνυμοι. Είμαστε όλοι εμείς οι υπόλοιποι, και κυρίως οι νέοι. Που καθόμαστε σε αυτή τη
χώρα όπου μονίμως βάζει, λες και το κάνει επίτηδες, αντικίνητρα για την
παραμονή μας. Μόνιμη υποχρηματοδότηση των πανεπιστημίων με στόχο την
ιδιωτικοποίησή τους για να πληρώνουμε και εκεί, η πιο ακριβή διασκέδαση της
Ευρώπης με εξωπραγματικές τιμές σε ποτά και καφέδες, και βέβαια όλος ο κομματικός
συμφερτός που αναγκαστικά πρέπει να συνδιαλαγείς για πρόσληψη, άδειες παντός
φύσεως κλπ κλπ. Εδώ με τα χίλια ζόρια επέτρεψαν τη μεταμεσονύκτια λειτουργία
του μετρό το σαββατοκύριακο. Κάτι αυτονόητο δηλαδή που θα έπρεπε να έχει γίνει
από την πρώτη στιγμή σε μια χώρα σαν την Ελλάδα. Για να μη μιλήσουμε για τους
μισθούς που γέννησαν την περίφημη γενιά των 700 €. Όλα αυτά τα παιδιά, το
μέλλον της χώρας δηλαδή, που αντί να φύγουν και να πάνε στο Βερολίνο π.χ., να
ζήσουν αξιοπρεπώς μακριά από το τσιφτετελοlifestylemainstreamπλαίσιο στο οποίο μας επιβάλλουν να
στριμωχτούμε εδώ, κάθονται ακόμα στην Ελλάδα σε πείσμα όλων. Ακόμα και της
λογικής! Αυτοί είναι οι νέοι ευπατρίδες. Άντε μετά να βρει ο έλληνας κροίσος
στη διαφήμιση του ΟΠΑΠ τη σωστή απάντηση στο σταυρόλεξο…
Τεύχος δρόμος λοιπόν. Σαράντα χρόνια μετά το Μάη του 68.
Γιατί ο δρόμος μας ανήκει. Και γιατί στο δρόμο θα κριθούν πολλά αγαπητοί μου
ευπατρίδες…
