@gmail.com
ΤΙΠΟΤΑ ΠΙΟ ΑΚΑΤΑΔΑΜΑΣΤΟ *
Τουλάχιστον μια
φορά την εβδομάδα θέλω κάποιον να καρυδώσω εδώ μέσα στο Υποβρύχιο. Ή
τουλάχιστον, όπως λέει ο Άγγελος, να τον κλειδώσω στο μπαλαούρο, να μην ξαναδεί
τον ήλιο το κωλόπαιδο που άργησε το κείμενο / δεν έφερε την φωτογραφία / την
κοπάνησε από την σύσκεψη. Μια ομαδική δουλειά είναι σαν χορός κυκλωτικός: χάνει
ένας το βήμα του και τινάζεται η μαγεία στον αέρα.
Δεν τους καρυδώνω
όμως πιο πολύ γιατί γουστάρω κάτι μακριά μεταμεσονύχτια τηλεφωνήματα. Κι όταν
χορεύουμε όλοι μαζί στα πάρτυ. Κι όταν ο καθένας μου εξομολογείται τα μυστικά
του. Κι όταν λάμπουν τα μάτια τους επειδή είναι ερωτευμένοι. Κι όταν είναι
έξαλλοι με το αφεντικό τους στην άλλη τη δουλειά, την «κανονική», κι έρχονται
εδώ για να ξεφορτώσουν. Γιατί πιο πολύ από περιοδικό, πιο πολύ από ομάδα, το
Υποβρύχιο είναι παρέα.
Παρέα. Θυμάσαι;
Σαν κι αυτές που τσακώνονται μέχρι το πρωί για ένα στίχο. Σαν κι αυτές που
οργανώνουν διακοπές. Σαν κι αυτές που παίζουν μπουγέλα. Σαν κι αυτές που σε
παίρνουν αγκαλιά όταν είσαι λυπημένος. Το Υποβρύχιο είναι μια παρέα από
παράξενα παιδάκια. Φωτογραφίζουν και γράφουν κείμενα και φτιάχνουν σελίδες και
παίρνουν συνεντεύξεις και παλεύουν με τις λέξεις και τις εικόνες σαν από την
μάχη αυτή να κρίνεται ο κόσμος του αύριο. Δεν ξέρω για το αύριο, αλλά κάνουν
ωραίο το σήμερα.
Σαν αυτά τα
παράξενα, χαρούμενα θλιμμένα παιδιά είναι όλα εκείνα που φτιάχνουν περιοδικά
και στήνουν θεατρικά και παίζουν μουσικές και ταξιδεύουν στους δρόμους του
κόσμου. Μειοψηφία αν και αριθμητικά περισσότεροι, περιθωριοποιημένοι αν και
ουσιαστικά δημιουργικοί, είναι όλοι αυτοί που αυτή χώρα τους απαγορεύει να
υπάρχουν. Γιατί στο επίκεντρο της δημόσιας ζωής μεσουρανούν οι κομιστές, οι
ξεπεσμένοι στρατηγοί της «μίζενς», οι γερασμένοι πολιτικοί. Σε αυτά τα διαφορετικά παιδιά (που δεν
γεννιούνται κανονικά, δεν μεγαλώνουν κανονικά και δεν πεθαίνουν κανονικά, που
τραγουδούσαν οι Τρύπες) είναι αφιερωμένο αυτό το τεύχος. Στα δικά μας παιδιά
που μπαινοβγαίνουν κάθε μέρα στο γραφείο και σε όλα τα παιδιά που μας διαβάζουν
και σε όλα τα παιδιά που από την Γάζα μέχρι την Αμερική και το κέντρο της
Αθήνας ονειρεύονται την ημέρα που θα κάνουν το μεγάλο ρεσάλτο. Και πιο πολύ από
όλους, στον καλό φωτογράφο και τον γλυκό φίλο, το γελαστό αγόρι που άνοιξε πριν
λίγες μέρες οικειοθελώς την πόρτα της ζωής και την κοπάνησε. Ο Μιχάλης Σουρλής
ήταν ένας από εμάς. Ένας μαχητής της τρυφεράδας. Δικές σου οι λέξεις και οι
σκέψεις και οι εικόνες Μιχάλη. Κι όταν θα γίνει, δικό σου και το ρε – σάλτο
μας.
* από τη φράση «Τίποτα πιο ανθεκτικό, τίποτα πιο ακαταδάμαστο από την τρυφερότητα» του κριτικού τέχνης, Μάνου Στεφανίδη
