Διαφορετικότητα, η μόνη λύση για την Ευρώπη
Δεν είχε περάσει ούτε μήνας από τότε που τα δύο μεγάλα κόμματα επικύρωσαν στη βουλή τη Συνθήκη της Λισαβώνας χωρίς να ζητήσουν τη γνώμη των πολιτών – αφού το δημοψήφισμα φαίνεται ότι απαγορεύεται δια ροπάλου στην Ελλάδα- και το Συμβούλιο των υπουργών Απασχόλησης της Ε.Ε. αποφάσισε ότι το ανώτατο όριο εργασίας θα μπορεί να φτάσει τις 60 ή και τις 65 ώρες την εβδομάδα.
ΗΕλλάδα είναι πρωταθλήτρια Ευρώπης όχι μόνο στην ακρίβεια αλλά και σύμφωνα με τη Μ.Κ.Ο. «Διεθνής Διαφάνεια», και στη διαφθορά μεταξύ των 15 «παλαιών» χωρών-μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Μια χώρα της οποίας οι πολίτες για ζητήματα όπως το περιβάλλον, η πάταξη της γραφειοκρατίας, οι διατροφικοί έλεγχοι περιμένουν να εναρμονιστεί η χώρα με το κοινοτικό δίκαιο για να δουν μια άσπρη μέρα. Θεωρητικά λοιπόν θα περίμενε κανείς οι Έλληνες να είναι αυτοί που ατενίζουν το μέλλον τους μέσα την Ε.Ε. με αισιοδοξία.
Μόλις την προηγούμενη εβδομάδα το ευρωβαρόμετρο, επίσημο όργανο της Κομισιόν, ανακοίνωσε ότι 68% των Γερμανών, 67% των Ελλήνων, 64% των Γάλλων και ακολουθούν με λίγο μικρότερα ποσοστά και οι πολίτες των υπολοίπων χωρών των «15», πιστεύουν ότι η ζωή θα είναι χειρότερη σε είκοσι χρόνια. Μόνο οι πολίτες των πρώην ανατολικών χωρών δίνουν θετικό πρόσημο αισιοδοξίας στην ευρωέρευνα και οι Ιρλανδοί οι οποίοι ήταν οι μόνοι που τους δόθηκε η ευκαιρία να ψηφίσουν για την Συνθήκη της Λισαβόνας και είπαν «όχι, ευχαριστώ, δε θα πάρω». Σε ό,τι αφορά το χάσμα μεταξύ πλουσίων και φτωχών, το 87% των Ελλήνων πιστεύει ότι μετά από 20 χρόνια θα είναι μεγαλύτερο, έναντι 81% στην ΕΕ των «27». Το ίδιο πιστεύουν οι Γερμανοί και οι Αυστριακοί κατά 90% και οι Γάλλοι και οι Πορτογάλοι κατά 88%. Το 80% στην Ευρώπη των «27» είναι απαισιόδοξο σχετικά με τις μελλοντικές συνθήκες εργασίας.
Δυστυχώς η Ε.Ε., ακόμα και τους πολίτες της Ελλάδας, της λιγότερο ανεπτυγμένης χώρας από της 15 παλαιές, δεν μπορεί να πείσει. Πόσο δε, πιο ανεπτυγμένους τεχνολογικά και οικονομικά λαούς που βλέπουν να γκρεμίζονται κεκτημένα δεκαετιών. Σιγά σιγά το όραμα των πολιτών για την Ε.Ε. δείχνει να ξεθωριάζει αφού αδυνατεί να ανταπεξέλθει στις προσδοκίες τους. Οι Ευρωπαίοι βυθίζονται στην απαισιοδοξία γιατί βλέπουν ότι κανείς δεν ενδιαφέρεται πραγματικά γι’ αυτούς. Οι ευρωπαίοι πολιτικοί, αντί να προτάξουν κάτι διαφορετικό από το σύστημα των ΗΠΑ, ακολουθούν ακριβώς τη νεοφιλελεύθερη συνταγή του γκρεμίσματος του οποίου κοινωνικού κράτους χτίστηκε μετά τον Β Παγκόσμιο Πόλεμο. Εκατόν είκοσι δύο χρόνια μετά την αιματοβαμμένη Πρωτοχρονιά του Σικάγο γυρνάμε πάλι στα κάτεργα των 65 ωρών εργασίας την εβδομάδα. Είχαν την ευκαιρία να διαφοροποιηθούν στον πόλεμο του Ιράκ αλλά αν και αρχικά προέτρεψαν τον κόσμο να βγει στους δρόμους, μετά έτρεχαν να κλείσουν και αυτοί συμβόλαια, τα ψίχουλα δηλαδή από το αμερικανικό φαγοπότι. Και όλα αυτά όταν είναι ξεκάθαρο πως η Αυτοκρατορία ακολουθώντας αυτό το μοντέλο δείχνει σημάδια παρακμής. Πώς να εμπνευστεί λοιπόν από αυτή την πολιτική ακόμα και κάποιος σαν εμένα, εσένα, τον διπλανό μας που θεωρεί τον εαυτό του φιλοευρωπαϊστή;
Υ.Γ. Διαφορετικότητα είναι να γυρνάς με ποδήλατο την Αθήνα και να κάνεις πάρτυ στο δρόμο αντί να συνωστίζεσαι σε στημένα μαγαζιά με 10 ευρώ το ποτό. Επιτέλους κάτι αλλάζει στην Αθήνα. Χαρούμενα πολύχρωμα πρόσωπα δημιουργούν δικές τους καταστάσεις χωρίς να στριμώχνονται από την ομοιομορφία του lifestyle.
Άπαντες –ακόμα και οι πολιτικοί πλέον- στη χώρα αυτή, έχουν αντιληφθεί ότι η κατάσταση δεν πάει άλλο. Έτσι σε μια πρωτοφανή για τα πολιτικά χρονικά της Ελλάδας, ο πρόεδρος της βουλής κ. Δημήτρης Σιούφας κατήργησε, τέλη Ιουνίου, τις συνεδριάσεις της Πέμπτης και της Παρασκευής συμπτύσσοντας τις εργασίες της σε ένα τριήμερο Τρίτη-Παρασκευή!
Ήταν αναμφίβολα μια γενναία απόφαση, από τις λίγες που δεν υπολόγισαν πολιτικό κόστος. Πρόκειται για τη μόνη απόφαση για το περιορισμό της διαφθοράς που έχει γίνει από οποιαδήποτε κυβέρνηση τα τελευταία χρόνια. Το πνεύμα της απλό: «Λιγότερες συνεδριάσεις, λιγότερη διαφθορά, λιγότερο μαύρο χρήμα!» Το επόμενο λογικό βήμα θα ήταν η περιστολή του βουλευτικού μισθού κατά δύο πέμπτα, όσες και οι μέρες που κοπήκανε δηλαδή, αλλά εντάξει στην Ελλάδα είμαστε, μην περιμένουμε και θαύματα. Άλλωστε αυτά γίνανε μαζεμένα στην Αλαμάνα, στη Σαλαμίνα, στην Κορυτσά με τελευταίο αυτό πριν τέσσερα χρόνια στην Πορτογαλία.
Και κάτι για την Ολυμπιάδα.
O ένδοξος Τιμ
Μοντγκόμερι πρώην κάτοχος του παγκοσμίου ρεκόρ των 100μ. αντιμετωπίζει ποινή
φυλάκισης 5 ετών αφού παραδέχθηκε ότι είχε στην κατοχή του περισσότερα από 100
γραμμάρια ηρωίνης με σκοπό τη διακίνησή τους. Ο αμερικανός σπρίντερ έχει
καταδικασθεί σε 46 μήνες φυλάκιση, για συμμετοχή σε κύκλωμα πλαστών επιταγών
ύψους 1.7 εκατομμυρίου δολαρίων. Φαντάζομαι ότι σου παίρνουν τα μετάλλια μόνο
όταν σε πιάσουν ντοπέ, έτσι; Νους υγιής εν σώματι υγειές.
