Η διαφορά του Φ και του Μ
Ο Μύτουλας κι ο Φύτουλας, τα δυο παιδιά μαλώνανε.
«Γιατί ουρλιάζεις Μύτουλα, τι σου κάνε το Φύτουλα»;
«Μου πείραξε την πέρδικα, που περπατάει λεβέντικα».
«Μ’ αφού δεν έχεις πέρδικα να περπατάει λεβέντικα».
«Τον Φύτουλα τονε μισώ και θα τον ρίξω στον γκρεμό».
Δημώδες άσμα
Το
ότι οι Έλληνες τώρα αρχίζουν να ανέχονται το διαφορετικό, είναι κατάσταση που
επέβαλλαν οι συνθήκες.Μέχρι πριν τριάντα χρόνια τα πράγματα ήσαν
διαφορετικά. Εγκλωβισμένοι μέχρι τη δεκαετία του 1970, στα εμφυλιοπολεμικά
εθνικά πρότυπα, πατρίδα, θρησκεία, οικογένεια, έβλεπαν ξένους τουρίστες και
κυρίως τουρίστριες από τον Βορρά και γυάλιζε το μάτι τους. Θυμάμαι μια ιστορία
στην Ικαρία το 1977, όταν κάτι άτυχοι εγγλέζοι έκαναν γυμνοί μπάνιο, δίπλα σε
επίσης γυμνές Σουηδές. Η περιοχή ήταν απομονωμένη αλλά αυτό δεν εμπόδισε να
τους την πέσουν καμιά τριανταριά κάτοικοι και να τους δέρνουν με το ατράνταχτο
επιχείρημα, ότι τα παιδιά τους θα πάθουνε βλεννόρροια. Επικεφαλής τους ήταν
στελέχη του Κ.Κ.Ε. της περιοχής και φυσικά οι παπάδες που δεν λείπουν ποτέ από
ένα τέτοιο πανηγύρι λιντσαρίσματος. Όταν τους ρώτησα γιατί δεν κάνουν το ίδιο
με τις γυναίκες μου απάντησαν ότι αυτές δεν είχαν πέη να κρέμονται και στο
κάτω-κάτω θα μπορούσαν το βράδυ να έχουν κάποια περιπέτεια μαζί τους.
Όλοι φυσικά κατέληξαν στο αστυνομικό τμήμα του Εύδηλου κι
ήταν οι μπάτσοι που φέρθηκαν πιο ανθρώπινα κι έληξε αυτή η ιστορία χωρίς άλλα
δρώμενα κωμικοτραγωδίας. Το ίδιο όμως γινόταν παντού. Στα Μάταλα οργισμένοι
κάτοικοι την έπεφταν με ματσούκια στους χίππις που κάναν σεξ κι είχαν μακριά
μαλλιά, αδιάφοροι για το αυτοί έφερναν αξία στην περιοχή. Το αποτέλεσμα ήταν ο
τουρισμός να χτυπάει μύγες καμιά δεκαετία μετά.
Το σοκ της ύπαρξης των μεταναστών μετά τη δεκαετία του 1990
αντιμετωπίστηκε χαλαρά, κυρίως με διωγμούς και φωνές από τα Μ.Μ.Ε. περί
εγκληματικότητας. Ο λόγος ήταν ότι τα συμφέροντα των αγροτών που τους πλήρωναν
μισό μεροκάματο ήσαν μεγαλύτερα από τη βλακεία των δημοσιογράφων. Γενικά θα
μπορούσαμε να πούμε ότι είμαστε λαός που προσαρμόζεται εύκολα στο καινούργιο
και δε γίνεται αλλιώς. Αν σκεφτούμε ότι η πόλη της Αθήνας γιγαντώθηκε μέσα σε
τριάντα χρόνια κι από δυο εκατομμύρια
έφθασε τα τεσσεράμισι, λόγω εσωτερικής μετανάστευσης, οι επτακόσιες περίπου
χιλιάδες ξένοι είναι μειοψηφία σε σχέση με αυτούς που ήλθαν από τα χωριά τους.
Το ίδιο ισχύει με τους χαρακτήρες και τις συνήθειες του
καθενός που μέσα σε μια πόλη χαοτική κι αναρχούμενη, είναι τόσο διαφορετικός
που κάνουν δύσκολη τη συνεννόηση. Ο κύριος τάδε είναι συνηθισμένος ν’ αφήνει το
μουλάρι ή το τρακτέρ στην πλατεία της Κάτω Μαγούλας ώστε κάνει ασυναίσθητα το
ίδιο διπλοπαρκάροντας στην Πατησίων για να χαιρετίσει το σουβλατζή συντοπίτη
του. Άλλος κύριος, βάζει τη μουσική στη διαπασών, νυχτιάτικα επειδή τον έπιασε
νοσταλγία για τα ηπειρώτικα βουνά. Το χειρότερο είναι οι μικροεπαγγελματίες που
φτιάχνουν την επιχείρηση τους όπου να ‘ναι και γεμίζουν τα πεζοδρόμια με την
πραμάτεια τους . Οι ίδιοι μπορεί να βρίζουν τους γύφτους για το ίδιο πράγμα
άλλά οι διαφορές πια τείνουν να εξαλειφθούν μιας και όλοι γύφτοι είμαστε κι
όπου γης και πατρίς.
Υπάρχουν κι άλλα μικροζητήματα με τους ομοφυλόφιλους, τους
χασικλήδες, τα πρεζόνια κι ίσως δημιουργηθούν κι άλλα για τους καπνιστές.
Επειδή όμως στην Ελλάδα όλοι καταφέρνουν να γαμήσουν, τους περνάει η τσαντίλα
εύκολα. Επίσης η διαφορά του Φ και του Μ μπορεί προς το παρόν να λυθεί αρμονικά
όσο υπάρχουν χρήματα και κάπως βολεύονται όλοι. Το πρόβλημα θα ξεκινήσει όταν η
οικονομία θα πάει από το κακό στο χειρότερο. Τότε θα ξεσπάσει κοινωνικός
πόλεμος κι όλοι θα ‘ναι εναντίον όλων. Η κυβέρνηση της Ν.Δ. φροντίζει γι’ αυτό,
το ίδιο οι δήμαρχοι, οι νομάρχες κι οι συνδικαλιστές, η λεγόμενη ηγεσία του
τόπου, που ζει ακόμα στη δεκαετία του ’70, εκτός αν ενωθούμε όλοι διαφορετικοί
και ίσοι και τους διώξουμε έξω από τη χώρα. Να πάνε στη F.Y.R.O.M. και στη Μύκονο για διακοπές καμιά
δεκαριά χρόνια και να τα βρούμε μεταξύ μας.
