@hotmail.com
Έξι γνωστοί επαγγελματίες φωτογράφοι αποτυπώνουν το διαφορετικό και μας θυμίζουν πως τίποτα δεν είναι τόσο κοντά όσο αυτό που νομίζουμε πως ζει μακριά μας.
Ο αποκλεισμός είναι μια λέξη απαγορευτική. Δεν αφήνει κανένα περιθώριο για την ευόδωση ευκαιριών και δικαιωμάτων σε εκείνους που στερούνται την κοινωνική δικαιοσύνη. Στο περιθώριο της κοινωνικής ζωής, με «διαφορετικές ταχύτητες» ζουν τους παράλληλους βίους τους οι μετανάστες και οι πρόσφυγες, οι Ρομά, οι πόρνες, αλλά και φτωχοί, ακόμα και οι γέροντες. Αυτές ήταν μερικές από τις κοινωνικές ομάδες που πλησίασαν οι φωτογράφοι, ενώνοντας όλοι μαζί τις καλλιτεχνικές τους δημιουργίες ώστε να ευαισθητοποιήσουν, να ενημερώσουν, να προβληματίσουν. Τους ζητήσαμε να ερμηνεύσουν τα καρέ τους με λέξεις… *
Δημήτρης Θεοδόσης
dimtheoph@yahoo.gr
Ποτέ τόσοι λίγοι στην παγκόσμια ιστορία δεν
κατείχαν τόσα πολλά σε βάρος τόσων πολλών συνανθρώπων τους. Τις συνέπειες τις
βιώνουμε καθημερινά.
Η ανάγκη μου να καταγράψω τις ραγδαίες αλλαγές που
συμβαίνουν γύρω μας, με οδήγησε σε διάφορες κοινωνικές ομάδες των οποίων η
καθημερινότητα δοκιμάζεται σκληρά. Το γεγονός αυτό με βοήθησε να κατανοήσω
καλύτερα την πραγματικότητα και να διδαχθώ πολλά από ανθρώπους αξιοπρεπείς σε
συνθήκες δύσκολες.
Ντίνα Καφίρη
dinakafiris@yahoo.com.au
Σε αυτή τη συλλογή φωτογραφιών, οι ίδιες οι εικόνες αποκτούν αφηγηματικό χαρακτήρα, αναδεικνύοντας τη διαρκή μεταμόρφωση μιας πόλης και των κατοίκων της. Ο χρόνος σταματά για λίγο, αποκαλύπτοντας διαφορετικές φάσεις της διαδικασίας αυτής. Προκειμένου να παραμείνουν πιστές στη στιγμή που απεικονίζουν, οι εικόνες παρουσιάζονται αναλλοίωτες, όπως είναι ορατές μέσα από το φακό.
ΜάρωΚουρή
www.marokouri.com,
Ανάβω και σβήνω τη φωτογραφική μου μηχανή πλάι
στον άνθρωπο. Η Αφρική, η Κίνα, τα γκέτο, οι παραγκουπόλεις, οι ιαματικές πηγές
που κατακλύζονται από τα περήφανα γηρατειά, η Ομόνοια, τα Λιόσια. Μέρη σαν κι
αυτά, έγιναν γειτονιά μου κι εγώ σκιά τους. Τι να την κάνω τη πόλη που ζω, αν
λείπει η σοφία των τρυγητών της ζωής, των γερόντων ή των φιλοσοφημένων κλοσάρ;
Στις αμέτρητες φτωχογειτονιές του κόσμου που με βρήκαν τα σούρουπα της ζωής
μου, χαρά ήταν το ποθούμενο.
Όλοι οι φτωχοί και περιθωριοποιημένοι, η τρίτη
ηλικία, οι οικονομικοί μετανάστες, οι άστεγοι, είναι oι δικοί μας άνθρωποι. Μέσα
στις αντίξοες και άδικες συνθήκες της καθημερινότητας τους, κρατούν ακόμη την
ουσία της ζωής. Κι ας μην είναι όλα ρόδινα.
Cassi Moghan:
cassi@badmathematics.co
Τα ίδια τα παιδιά με υποχρέωσαν να τραβήξω αυτές
τις φωτογραφίες. Ήταν περίεργα και ενθουσιασμένα. Πιθανώς απορούσαν τί έκανα
εκεί. Και αναρωτήθηκα. Τί έκανα
παρακολουθώντας τις υποβαθμισμένες συνθήκες ζωής τους; Αδυνατώντας να κατανοήσω
πώς επιτρέπουμε τα παιδιά να μεγαλώνουν σε αυτό το περιβάλλον, αδυνατώντας να
βοηθήσω με οποιονδήποτε τρόπο. Άλλος ένας άχρηστος παρατηρητής. Μια εικόνα μου έμεινε στο μυαλό. Μια εικόνα που δεν αποτύπωσα. Οπουδήποτε κοιτούσα σε αυτό το βρώμικο
μέρος, έβλεπα φρεσκοπλυμένα, καθαρά ρούχα στα πιο όμορφα χρώματα που μπορεί
κανείς να φανταστεί. Κρέμονταν σε
σχοινιά ανάμεσα στις παράγκες. Κάθε ένα από αυτά χρησίμευε για το
στέγνωμα εκατοντάδων ρούχων. Για εμένα,
αυτό ήταν μία ένδειξη του ενστίκτου επιβίωσης της ξεχασμένης αυτής
κοινότητας. Αυτή είναι η κοινότητα της
οποίας το χαμόγελο και η σκυθρωπότητα μου άγγιξε την καρδιά.
Νικιάννα
Σιάνου
nikansia@gmail.com
Πιστεύω ότι όλα είναι μία διαδικασία εκπαίδευσης
και μάθησης και επειδή η εκπαίδευση ξεκινάει από τα παιδιά, φωτογραφίζω παιδιά
συχνά, διότι η σπίθα που έχει ο κάθε άνθρωπος μέσα του, στα παιδιά είναι πιο
ορατή.
Εκπαίδευση είναι και οι αγώνες για τα δικαιώματά
μας.
Κάθε άνθρωπος είναι μοναδικός. Κάθε άνθρωπος έχει
την δύναμη μέσα του να αλλάξει τον κόσμο.
Όταν συνειδητοποιήσουμε ότι όλα είναι ΕΝΑ τότε ο
πλανήτης μας και ο κόσμος μας θα είναι ομορφότερος. Η μόνη αλήθεια για μένα
είναι ότι η αγάπη μπορεί να μεταμορφώσει τα πάντα.
«Όταν τα αθέατα γίνονται προφανή, δεν μπορείς να
επιστρέψεις στην άγνοια….
Ιάκωβος
Χατζησταύρου
iakovos@eexi.gr
Έχω κάνει φωτογραφικά ταξίδια που αγάπησα, άλλα που δεν τα κατάλαβα, κάποια άλλα που με τρόμαξαν άλλα που με προσδιόρισαν, αλλά όλα τους πια είμαι εγώ. Με ενδιαφέρει να δείξω, να πω: «Κοιτάτε ρε παίζει κι αυτό μοιάζει διαφορετικό αλλά ουσιαστικά είναι ίδιο, ολόιδιο, με άλλα ρούχα, με άλλα ονόματα, σε άλλα σύνορα, όμως το χαμόγελο, η χαρά, ο πόνος, ο θάνατος, η ζωή είναι εδώ γιατί το εκεί και μακριά, μπορεί πολύ εύκολα να γίνει και εδώ. Τροχός είναι η ζωή και έχει φαντασία». Και συνεχίζω ακόμα το έγχρωμο παιχνίδι, στο παιχνίδι της ζωής σε αυτό το ασπρόμαυρο τεραίν της καθημερινότητας.
* Όλες οι φωτογραφίες παρουσιάστηκαν για πρώτη φορά σε έκθεση με θεματικό άξονα τον Κοινωνικό Αποκλεισμό στη Δημοτική αγορά της Κυψέλης από τις 19 έως τις 26 Μαϊου. Διοργανωτής της έκθεσης ήταν το Κέντρο Έρευνας και Δράσης για την Ειρήνη.
