• αρχική | 
• περιεχόμενα | 
• τεύχη | 
• νέα / events | 
• bCreative | 
• out | 
• videos | 
• επικοινωνία

Το καροτσάκι που χορεύει

Η σκηνή του θεάτρου είναι άδεια. Φώτα χαμηλωμένα. Οι ψίθυροι των θεατών σταματούν. Η παράσταση αρχίζει. Μια ανθρώπινη μορφή διαγράφεται στο μισοσκόταδο. Ένας άντρας με δυο πατερίτσες στα χέρια και δυο τεχνητά μέλη προσαρμοσμένα στα άκρα του.

 Η σκηνή σιγά σιγά γεμίζει χορευτές. Άλλοι αρτιμελείς και άλλοι με αναπηρία. Τα σώματά τους κουβαριάζονται, παλεύουν, ερωτοτροπούν. Συνδιαλέγονται. Αλληλοσυμπληρώνονται. Κανείς δε μπορεί να ξεχωρίσει ποιο είναι το διαφορετικό σώμα. Το σώμα με την αλλόκοτη μορφή.

Η Δάφνη, ο Γιώργος, η Πόπη και η Λήδα είναι η ΔΑ.ΓΙ.ΠΟ.ΛΗ. Όλοι τους ήταν φίλοι που σπούδαζαν στο τμήμα Ψυχολογίας του Παντείου Πανεπιστημίου. Ξεκίνησαν το 2004 με μια χορογραφία που παρουσίασαν στις εκδηλώσεις των  Παραολυμπιακών ομάδων της Αθήνας το 2004. Μετά άρχισαν πιο εντατικά τη δουλειά  και έκαναν παραστάσεις σε θέατρα. Απέκτησαν δική τους στέγη και μια τόσο μεγάλη φήμη, που σήμερα πολλοί γνωστοί χορευτές θέλουν να συνεργαστούν μαζί τους.
«Η αναπηρία μπορεί να χορογραφηθεί. Μάλλον μπορεί να χορογραφηθεί περισσότερο από ότι η αρτιμέλεια γιατί ένας άνθρωπος με αναπηρία ξέρει πολύ καλύτερα το σώμα του και τα όριά του.», λέει η Ειρήνη Ζαχαρά που ζει υπό από συνθήκες αναπηρίες. Η Αταλάντη Μουζούρη είναι μια από τις αρτιμελείς χορεύτριες της ομάδας. Ξεκίνησε να συμμετέχει αρχικά από ενδιαφέρον για τη διαφορετική κίνηση. Γρήγορα όμως κατάλαβε πως αυτό που «παίζεται» πίσω από μια τέτοια χοροθεατρική παράσταση είναι κάτι πολύ περισσότερο. «Βλέποντας έναν άνθρωπο στο καρότσι να πέφτει και τα άκρα του να πηγαίνουν σε διαφορετικά σημεία ο θεατής σίγουρα λέει «αχ το κακόμοιρο!» Όμως κανένας δεν είναι κακόμοιρος εδώ, έχουμε απλώς διαφορετικές σωματικές δυνατότητες. Λειτουργούμε απολύτως ισότιμα στην ομάδα και εκμεταλλευόμαστε στη χορογραφία τις ιδιαιτερότητες του καθένα».

Ο Γιώργος Χρηστάκης είναι ένας από τους κύριους χορευτές. Ο ίδιος είναι άτομο με αναπηρία, συνέπεια πολιομυελίτιδας. Αν και ψυχολόγος, αφιερώθηκε στο χορό.  «Ο χορός μπήκε στη ζωή μου το 91 μέσα από έναν πολιτιστικό σύλλογο ανθρώπων με αναπηρία. Έτσι ξεκίνησα πολύ πολύ δειλά. Στη συνέχεια σε ένα πάρτι γνώρισα μια κοπέλα που είχε τελειώσει τη σχολή κρατικού χορού. Και μου είπε ότι ενδιαφέρεται πάρα πολύ για τη διαφορετική κίνηση. Έτσι  άρχισα να μπαίνω και στο τρυπάκι του σύγχρονου χορού. Μετά ασχολήθηκα με το λάτιν. Ο ένας παρτενέρ είναι στο καρότσι και ο άλλος είναι όρθιος. Εγώ είχα κάνει μια πολύ καλή καριέρα για μια δεκαετία στα Λάτιν, είχα φτάσει σε ένα πολύ καλό επίπεδο στον παγκόσμιο χορό. Μπήκα στην πρώτη εξάδα στο παγκόσμιο πρωτάθλημα».
Όλα αυτά ο Γιώργος τα έκανε χωρίς να έχει σπουδάσει χορό. Γιατίόταν είσαι άτομο με αναπηρία δεν σου επιτρέπουν να μπεις στην κρατική σχολή χορού.  «Όταν γνωστοί χορογράφοι με γνώρισαν και είδαν ότι με την αναπηρία έχεις ένα  πολύ διαφορετικό λεξιλόγιο κίνησης, άρχισαν να μας βάζουν στα σεμινάρια, στα προγράμματα σπουδών. Έτσι άρχισα να αποκτώ και γνώση  και εμπειρία.  Κάποια στιγμή αποφάσισα να στήσω μια δική μου ομάδα. Ήθελα να κάνω διαφορετικά πράγματα. Οι άλλοι χορογράφοι προσπαθούσαν να αποδείξουν ότι ένας άνθρωπος με αναπηρία μπορεί να χορέψει. Για μένα δεν ήταν αυτό το ζητούμενο. Εγώ ήθελα να δείξω ότι ένας άνθρωπος με αναπηρία όχι μόνο μπορεί να δουλέψει ισότιμα, αλλά και μπορεί μέσα από την αναπηρία του να δείξει και άλλα πράγματα. Επίσης ήθελα να αγγίξω και διαφορετικά θέματα, τον έρωτα, το σεξ, τον πόλεμο των φύλων».
Στα μέσα μαζικής ενημέρωσης και στις ομιλίες των πολιτικών, όταν αναφέρονται στα άτομα με αναπηρία ενυπάρχει πάντα μια ευγενής τύφλωση. Χρησιμοποιούν όρους όπως «άτομα με ειδικές ικανότητες» σαν αυτή η πολιτικώς ορθή διατύπωση να αποσείει από επάνω τους τις ευθύνες. Αναπηρία όμως σημαίνει διαφορά. Και πολύ σκληρή. «Είτε αρτιμελής είτε ανάπηρος, είσαι άνθρωπος. Έχεις τις ίδιες ανάγκες, τις ίδιες επιθυμίες, τις ίδιες παρορμήσεις. Είναι οι συνθήκες της ζωής μας αυτές που υπογραμμίζουν τη διαφορετικότητα», λέει ο Γιώργος. «Αν ζούσαμε σε μια κοινωνία με σωστές υποδομές δεν θα υπήρχε καμία διαφορά γιατί ο άνθρωπος με το καρότσι θα μπορούσε να επιλέξει όπως ένας οποιοσδήποτε άλλος το μπαρ που θα πάει, το γραφείο που θα εργαστεί, τον τόπο που θα πάει διακοπές. Αυτό φυσικά δεν συμβαίνει κι οι άνθρωποι με αναπηρία αναγκάζονται να φτιάχνουν έναν μικρόκοσμο μέσα στον οποίο μπορούν να κινηθούν με άνεση κι εκεί περιστρέφεται όλη τους η ζωή.  Κι αν τους καλέσεις κάπου αλλού, το πρώτο που θα σκεφτούν είναι αν έχει το μέρος έχει σκαλιά. Εγώ δεν υποστηρίζω ότι όλα εκεί έξω είναι αγγελικά πλασμένα, αλλά όλοι τρώμε σφαλιάρες στη ζωή. Δεν σημαίνει κάτι αυτό. Βγες να τη φας τη σφαλιάρα σου αρκεί να μην γυρίσεις πίσω».