Δώρα Χρυσικού
Φωτογραφίες: Μάριος Λώλος
–Τι θέλουν οι άντρες;
–Οι άντρες θέλουν ένα κορίτσι που να μοιάζει με αγόρι,θέλουν να την προστατεύουν, αλλά την ίδια στιγμή να επιβιώνει μόνη της,και θέλουν να χύνει γρήγορα και πολύ… αλλά με λεπτότητα.
Απόσπασμα διαλόγου της Αλίκης (Δώρας Χρυσικού) με τον Ντάνι (Νίκο Ψαρρά)
Η Αλίκη, η Νεοϋορκέζα στριπτιζέζ που υποδύεται η Δώρα, θωπεύει τις ηδονοβλεπτικές έξεις των αντρών. Ως επαγγελματίας εκμαυλίστρια, σαγηνεύει τους άντρες, στους οποίους επιτρέπεται μόνο να κοιτάζουν. Στον έρωτα, όμως, προσέρχεται ως η μόνη αθώα σε ένα ερωτικό κουαρτέτο που αποδεικνύει πως ο έρωτας συνήθως βιώνεται ανέντιμα και ματαιόδοξα. Η σκληρή και προκλητική γλώσσα του κειμένου σοκάρει. Η αλήθεια της, όμως, σοκάρει περισσότερο. Η Δώρα ερωτεύεται επί σκηνής, απιστεί, κλαίει, θυμώνει, ξεγυμνώνει και ξεγυμνώνεται.
Δέχτηκε να φωτογραφηθεί για μας με τα… ρούχα της δουλειάς. Συναντηθήκαμε το μεσημέρι μιας Δευτέρας στο μπαρ «Victor – Victoria», επιλογή της ίδιας. Όταν μπαίνεις στον μικρό, ζεστό χώρο, το βλέμμα σου τραβά η αναπαράσταση του σκηνικού της ομώνυμης ταινίας. Με σαφείς τις αναφορές στην ταινία του Μπλέικ Έντουαρντς, τα γραφικά των τίτλων της ταινίας που κοσμούν τους τοίχους απέναντι απ’ την μπάρα, περιμένεις να δεις την Τζούλι Άντριους να πετά την περούκα της και να υποκλίνεται στο αντισυμβατικό Παρίσι του Μεσοπολέμου. Αντ’ αυτής, η Δώρα Χρυσικού φορά την περούκα της, μακιγιάρεται και μεταμορφώνεται στην προκλητική, ατίθαση Αλίκη του «Closer».
Η Δώρα Χρυσικού χαμογελά με αβίαστο ερωτισμό στο φακό, λικνίζεται στη μεγάλη μπάρα από σκούρο βαρύ ξύλο, διπλώνει και ξεδιπλώνει τα καλλίγραμμα πόδια της στα κομψά βυσσινιά σκαμπό, φυσά τον καπνό από το λεπτό της πούρο, ρίχνει το κεφάλι προς τα πίσω με νάζι αγριόγατας, δαχτυλίδια καπνού παίζουν με τα λαμπυρίσματα του κρυστάλλινου πολυελαίου… Όταν, όμως, η μηχανή του φωτογράφου σβήνει, η Δώρα επανέρχεται στον εαυτό της. Εγκάρδια και ειλικρινής, φινετσάτη και φιλική, μια σύγχρονη νεαρή γυναίκα που δίνει την ενεργητικότητά της γενναιόδωρα σε ό, τι κάνει.
-Το «Πιο κοντά», το γνωστό «Closer», είναι βασισμένο στην όπερα του Μότσαρτ «Έτσι κάνουν όλες», η οποία δημιούργησε μεγάλο σκάνδαλο όταν παρουσιάστηκε. Στο θεατρικό, αντίστοιχα, υπάρχει μια σκηνή όπου εσύ κάνεις στριπτίζ. Νομίζεις ότι θα προκαλέσει αντιδράσεις;
Θα είναι πολύ άδικο για ένα καλό μοντέρνο έργο, με ιδιαίτερο συναισθηματικό βάρος, να εστιαστεί η προσοχή του κόσμου σ’αυτήν την σκηνή, και είμαι σίγουρη πως δεν θα συμβεί. Το έργο ουσιαστικά διαρθρώνεται σε άξονες - στιγμιότυπα της ζωής δύο ζευγαριών. Αν μέσα στις εφτά σκηνές στις οποίες εμφανίζομαι, δεν μπορέσω με την παρουσία μου να προκαλέσω την ίδια εντύπωση που προκάλεσε ο… μηρός μου, θα το θεωρήσω προσωπική μου αποτυχία. Δεν είμαι πάνω στη σκηνή ως sex symbol, αλλά ως ηθοποιός. Φέτος υποδύομαι μια στριπτιζέζ, του χρόνου μπορεί να κάνω μια καλόγρια, τον επόμενο χρόνο κάτι άλλο…
-Ωστόσο, φέτος δεν φοράς την πανοπλία των ρούχων… Σε αφορούν όλα αυτά τα βλέμματα που πέφτουν επάνω σου;
Αυτό που λες για την πανοπλία είναι πάρα πολύ ενδιαφέρον, γιατί αυτό ακριβώς λέει και το κείμενο. Λέει ο Λάρι, «Όπα, βλέπω μια ρωγμή στην πανοπλία σου», και η Αλίκη απαντά, «Βλέπεις να φοράω πανοπλία;». Το βλέμμα του θεατή με αφορά πάντα, είτε είμαι ντυμένη είτε είμαι γυμνή, είτε κλαίω είτε θυμώνω… Το γυμνό, βέβαια, έχειτο χαρακτήρα του ιδιωτικού, όμως το ακαλαίσθητο θεωρώ πως σοκάρει περισσότερο από τη γύμνια.
-Αν δεν είχες ωραίο σώμα, θα την έκανες αυτήν τη σκηνή;
Καλέ όχι, ο νάρκισσος μέσα μου θα ξυπνούσε να με συμμαζέψει! Για να πετύχω το καλαίσθητο που λέγαμε πηγαίνω πιο συχνά στο γυμναστήριο αυτόν τον καιρό (γέλια). Στηρίζομαι και στη μαεστρία του σκηνοθέτη (γέλια). Κατά τα λοιπά, το σώμα του ηθοποιού δεν είναι παρά ένα εργαλείο, ένα σώμα που πρέπει κάτι να πει.
-Η αποδοχή του κόσμου σε ενδιαφέρει;
Φυσικά, γι’ αυτό κάνουμε ό,τι κάνουμε. Χτυπιόμαστε 2 ώρες πάνω στη σκηνή για το χειροκρότημα. Όλου του κόσμου – και όχι μόνο του υποψιασμένου ή του καλλιεργημένου θεατή.
-Η ιδέα ότι στο κοινό μπορεί να είναι η μητέρα σου ή ο φίλος σου δεν σε φέρνει σε δύσκολη θέση;
Δεν με δυσκολεύει, όχι.
-Εκείνους;
Έεεμ, δεν το ’χουμε συζητήσει, αλλά, απ’ ό,τι φαίνεται, όχι.
-Γιατί, στην Ελλάδα τουλάχιστον, θεωρούμε πως μια σκηνή με γυμνό είναι αρκετή για να προκαλέσει τη δημόσια συζήτηση;
Μα το έργο είναι έτσι δοσμένο από το συγγραφέα• στην τάδε ατάκα βγάζει τα ρούχα της, στην τάδε ατάκα δείχνει τον κώλο της, στην τάδε ατάκα τα ξαναφοράει. Δεν είναι, δηλαδή, μια άποψη σκηνοθετική, άντε να ξεγυμνώσουμε κάποια γιατί είναι πιασάρικο. Έτσι έχει παιχτεί ανά τον κόσμο. Φυσικά, η σκηνοθετική ματιά κάθε φορά διαφέρει, αυτό όμως είναι το θέατρο.
-Εσύ έχεις πάει ποτέ σε στριπτιζάδικο;
Ναι, μια φορά στην Πάτρα και μια-δυο φορές στην Αθήνα. Βέβαια, αυτή η εμπειρία δεν είχε τίποτα από την ατμόσφαιρα του έργου, που είναι… πώς να το πω, πιο elegante. Η Αλίκη είναι… επαγγελματίας εκμαυλίστρια. Αντίθετα, στην ελληνική πραγματικότητα η διαδικασία είχε κάτι το… εκτελεστικό. Βαριεστημένα κορίτσια που μασούν τσίκλα και σιχτιρίζουν την ώρα και τη στιγμή που τρίβονται διεκπεραιωτικά σε αξιολύπητους μεσηλίκους.
-Σε ανησυχεί η διεκπεραίωση;
Με θυμώνει.
-Ποιο είναι το αντίθετό της;
Να ζεις με πάθος.
-Δεν είναι επώδυνο αυτό;
Ούουου (γέλια)…
-Μα εσύ δεν φαίνεται να έχεις πονέσει γι’ αυτό.
Δεν καταλαβαίνω τι εννοείς.
-Εννοώ πως έχεις σπουδάσει με υποτροφία χορό στη σχολή John-Cranko της Όπερας της Στουτγάρδης, έχεις παίξει σε μιαν από τις πιο σημαντικές ταινίες του Αγγελόπουλου, έχεις κάνει θέατρο, κινηματογράφο, τηλεόραση…
Κι εσύ έχεις έρθει διαβασμένη (γέλια). Μα αυτό ακριβώς σημαίνει να ζεις. Ωστόσο, όλα έχουν ένα τίμημα. Ξεκίνησα τον κλασικό χορό σε ηλικία τριών ετών. Η ήπιας μορφής νεύρωση στομάχου των παιδικών μου χρόνων κατέληξε σε χρόνιο έλκος στομάχου. 14 ετών ήμουν σε στάδιο λίγο πριν από τη διάτρηση στομάχου. Να μη μιλήσω για τα αυτονόητα – ευπάθεια στους χόνδρους, γόνατα, αγκώνες κ.λπ.
-Για τη συμμετοχή σου στο «Μετέωρο βήμα του πελαργού»;
Θυμάμαι τη γιαγιά μου, που με συνόδευε στα γυρίσματα της ταινίας, που ήρθε σοκαρισμένη στο πλατό. Κάποιος ντόπιος την είχε ρωτήσει αν είναι αλήθεια πως τη μικρή που υποδύεται την κόρη του Μαστρογιάνι τη βιάζουν και τη ρίχνουν στο ποτάμι. Μετά ήρθαν οι αντιδράσεις για το θέμα της ταινίας, για τους πρόσφυγες της ελληνικής παραμεθορίου… τοπικοί παράγοντες φοβήθηκαν για τη στάση των Σκοπιανών… όλα αυτά λειτούργησαν κλιμακωτά, με αποκορύφωμα τον αφορισμό μου από τον ιεράρχη Φλωρίνης. Μάλλον ο αποδιοπομπαίος τράγος ήμουν. Η αφορμή ήταν σκηνές – που, παρεμπιπτόντως, δεν περιελήφθησαν ποτέ στην ταινία – που ενοχλούσαν τα ήθη της κοινωνίας, όχι πολλά χρόνια πριν από σήμερα, αλλά μου φαίνονται σαν αιώνες. Εγώ τα περισσότερα απ’ αυτά δεν τα καταλάβαινα... Οι γονείς μου, θυμάμαι, αναγκάστηκαν να μου εξηγήσουν τι σημαίνει «αφορισμός».
-Η υπόθεση διαδραματίζεται στο Λονδίνο. Γιατί νομίζεις πως τον έλληνα θεατή μπορεί να τον αφορά το κουαρτέτο μιας στριπτιζέζ από τη Ν. Υόρκη, ενός συντάκτη νεκρολογιών, ενός κυνικού δερματολόγου και μιας καλλιτέχνιδας φωτογράφου;
Νομίζω πως ο χώρος, ο χρόνος, ίσως και αυτές ακόμα οι επαγγελματικές τους ταυτότητες ναι μεν προσδιορίζουν, αλλά δεν ορίζουν την ουσία του έργου που έγραψε ο Μάρμπερ. Το ζήτημα ουσιαστικά είναι κατά πόσον ο έρωτας έχει σχέση με την αλήθεια και κατά πόσον η απιστία έχει σχέση με το ψέμα. Αυτό είναι που έχει το ενδιαφέρον. Θεωρώ πως όλοι μας, ο Γιώργος Κιμούλης, ο Νίκος Ψαρράς, η Ζέτα Δούκα κι εγώ, προσπαθούμε να είμαστε έντιμοι επί σκηνής, να δώσουμε τον καλύτερό μας εαυτό, πράγμα που τελικά φτάνει στο θεατή. Αυτή είναι και η επιβεβαίωση της επιλογής του έργου.
Ευχαριστούμε το «Victor - Victoria» που μας προσέφερε το χώρο του για τη φωτογράφηση.
Ήβης 10, Μοναστηράκι - Ψυρρή.
Τ: 210-3243437
–Οι άντρες θέλουν ένα κορίτσι που να μοιάζει με αγόρι,θέλουν να την προστατεύουν, αλλά την ίδια στιγμή να επιβιώνει μόνη της,και θέλουν να χύνει γρήγορα και πολύ… αλλά με λεπτότητα.
Απόσπασμα διαλόγου της Αλίκης (Δώρας Χρυσικού) με τον Ντάνι (Νίκο Ψαρρά)
Η Δώρα Χρυσικού είναι ο μόνος άνθρωπος που γνωρίζω προσωπικά τον οποίο έχει αφορίσει και… ξε-αφορίσει η Ελληνική Ορθόδοξη Εκκλησία. Η πρώτη της κινηματογραφική εμφάνιση στο «Μετέωρο βήμα του πελαργού» (σε ηλικία δεκατεσσάρων ετών) αγκαλιάστηκε από τους κριτικούς και κατακεραυνώθηκε από τον μαχητικότερο Έλληνα ιεράρχη, τον Αυγουστίνο Καντιώτη. Το ζήτημα έλυσαν τα δικαστήρια (!) και η μικρή τότε Δώρα επανέκτησε το δικαίωμά της να μετέχει στα μυστήρια της Εκκλησίας. Εν έτει 2008 η Δώρα Χρυσικού με τη συμμετοχή της στο «Πιο κοντά», του Πάτρικ Μάρμπερ, σε σκηνοθεσία του Γιώργου Κιμούλη, αποδομεί τα… εγκόσμια μυστήρια, του έρωτα.
Η Αλίκη, η Νεοϋορκέζα στριπτιζέζ που υποδύεται η Δώρα, θωπεύει τις ηδονοβλεπτικές έξεις των αντρών. Ως επαγγελματίας εκμαυλίστρια, σαγηνεύει τους άντρες, στους οποίους επιτρέπεται μόνο να κοιτάζουν. Στον έρωτα, όμως, προσέρχεται ως η μόνη αθώα σε ένα ερωτικό κουαρτέτο που αποδεικνύει πως ο έρωτας συνήθως βιώνεται ανέντιμα και ματαιόδοξα. Η σκληρή και προκλητική γλώσσα του κειμένου σοκάρει. Η αλήθεια της, όμως, σοκάρει περισσότερο. Η Δώρα ερωτεύεται επί σκηνής, απιστεί, κλαίει, θυμώνει, ξεγυμνώνει και ξεγυμνώνεται.
Δέχτηκε να φωτογραφηθεί για μας με τα… ρούχα της δουλειάς. Συναντηθήκαμε το μεσημέρι μιας Δευτέρας στο μπαρ «Victor – Victoria», επιλογή της ίδιας. Όταν μπαίνεις στον μικρό, ζεστό χώρο, το βλέμμα σου τραβά η αναπαράσταση του σκηνικού της ομώνυμης ταινίας. Με σαφείς τις αναφορές στην ταινία του Μπλέικ Έντουαρντς, τα γραφικά των τίτλων της ταινίας που κοσμούν τους τοίχους απέναντι απ’ την μπάρα, περιμένεις να δεις την Τζούλι Άντριους να πετά την περούκα της και να υποκλίνεται στο αντισυμβατικό Παρίσι του Μεσοπολέμου. Αντ’ αυτής, η Δώρα Χρυσικού φορά την περούκα της, μακιγιάρεται και μεταμορφώνεται στην προκλητική, ατίθαση Αλίκη του «Closer».
Η Δώρα Χρυσικού χαμογελά με αβίαστο ερωτισμό στο φακό, λικνίζεται στη μεγάλη μπάρα από σκούρο βαρύ ξύλο, διπλώνει και ξεδιπλώνει τα καλλίγραμμα πόδια της στα κομψά βυσσινιά σκαμπό, φυσά τον καπνό από το λεπτό της πούρο, ρίχνει το κεφάλι προς τα πίσω με νάζι αγριόγατας, δαχτυλίδια καπνού παίζουν με τα λαμπυρίσματα του κρυστάλλινου πολυελαίου… Όταν, όμως, η μηχανή του φωτογράφου σβήνει, η Δώρα επανέρχεται στον εαυτό της. Εγκάρδια και ειλικρινής, φινετσάτη και φιλική, μια σύγχρονη νεαρή γυναίκα που δίνει την ενεργητικότητά της γενναιόδωρα σε ό, τι κάνει.
-Το «Πιο κοντά», το γνωστό «Closer», είναι βασισμένο στην όπερα του Μότσαρτ «Έτσι κάνουν όλες», η οποία δημιούργησε μεγάλο σκάνδαλο όταν παρουσιάστηκε. Στο θεατρικό, αντίστοιχα, υπάρχει μια σκηνή όπου εσύ κάνεις στριπτίζ. Νομίζεις ότι θα προκαλέσει αντιδράσεις;
Θα είναι πολύ άδικο για ένα καλό μοντέρνο έργο, με ιδιαίτερο συναισθηματικό βάρος, να εστιαστεί η προσοχή του κόσμου σ’αυτήν την σκηνή, και είμαι σίγουρη πως δεν θα συμβεί. Το έργο ουσιαστικά διαρθρώνεται σε άξονες - στιγμιότυπα της ζωής δύο ζευγαριών. Αν μέσα στις εφτά σκηνές στις οποίες εμφανίζομαι, δεν μπορέσω με την παρουσία μου να προκαλέσω την ίδια εντύπωση που προκάλεσε ο… μηρός μου, θα το θεωρήσω προσωπική μου αποτυχία. Δεν είμαι πάνω στη σκηνή ως sex symbol, αλλά ως ηθοποιός. Φέτος υποδύομαι μια στριπτιζέζ, του χρόνου μπορεί να κάνω μια καλόγρια, τον επόμενο χρόνο κάτι άλλο…
-Ωστόσο, φέτος δεν φοράς την πανοπλία των ρούχων… Σε αφορούν όλα αυτά τα βλέμματα που πέφτουν επάνω σου;
Αυτό που λες για την πανοπλία είναι πάρα πολύ ενδιαφέρον, γιατί αυτό ακριβώς λέει και το κείμενο. Λέει ο Λάρι, «Όπα, βλέπω μια ρωγμή στην πανοπλία σου», και η Αλίκη απαντά, «Βλέπεις να φοράω πανοπλία;». Το βλέμμα του θεατή με αφορά πάντα, είτε είμαι ντυμένη είτε είμαι γυμνή, είτε κλαίω είτε θυμώνω… Το γυμνό, βέβαια, έχειτο χαρακτήρα του ιδιωτικού, όμως το ακαλαίσθητο θεωρώ πως σοκάρει περισσότερο από τη γύμνια.
-Αν δεν είχες ωραίο σώμα, θα την έκανες αυτήν τη σκηνή;
Καλέ όχι, ο νάρκισσος μέσα μου θα ξυπνούσε να με συμμαζέψει! Για να πετύχω το καλαίσθητο που λέγαμε πηγαίνω πιο συχνά στο γυμναστήριο αυτόν τον καιρό (γέλια). Στηρίζομαι και στη μαεστρία του σκηνοθέτη (γέλια). Κατά τα λοιπά, το σώμα του ηθοποιού δεν είναι παρά ένα εργαλείο, ένα σώμα που πρέπει κάτι να πει.
-Η αποδοχή του κόσμου σε ενδιαφέρει;
Φυσικά, γι’ αυτό κάνουμε ό,τι κάνουμε. Χτυπιόμαστε 2 ώρες πάνω στη σκηνή για το χειροκρότημα. Όλου του κόσμου – και όχι μόνο του υποψιασμένου ή του καλλιεργημένου θεατή.
-Η ιδέα ότι στο κοινό μπορεί να είναι η μητέρα σου ή ο φίλος σου δεν σε φέρνει σε δύσκολη θέση;
Δεν με δυσκολεύει, όχι.
-Εκείνους;
Έεεμ, δεν το ’χουμε συζητήσει, αλλά, απ’ ό,τι φαίνεται, όχι.
-Γιατί, στην Ελλάδα τουλάχιστον, θεωρούμε πως μια σκηνή με γυμνό είναι αρκετή για να προκαλέσει τη δημόσια συζήτηση;
Μα το έργο είναι έτσι δοσμένο από το συγγραφέα• στην τάδε ατάκα βγάζει τα ρούχα της, στην τάδε ατάκα δείχνει τον κώλο της, στην τάδε ατάκα τα ξαναφοράει. Δεν είναι, δηλαδή, μια άποψη σκηνοθετική, άντε να ξεγυμνώσουμε κάποια γιατί είναι πιασάρικο. Έτσι έχει παιχτεί ανά τον κόσμο. Φυσικά, η σκηνοθετική ματιά κάθε φορά διαφέρει, αυτό όμως είναι το θέατρο.
-Εσύ έχεις πάει ποτέ σε στριπτιζάδικο;
Ναι, μια φορά στην Πάτρα και μια-δυο φορές στην Αθήνα. Βέβαια, αυτή η εμπειρία δεν είχε τίποτα από την ατμόσφαιρα του έργου, που είναι… πώς να το πω, πιο elegante. Η Αλίκη είναι… επαγγελματίας εκμαυλίστρια. Αντίθετα, στην ελληνική πραγματικότητα η διαδικασία είχε κάτι το… εκτελεστικό. Βαριεστημένα κορίτσια που μασούν τσίκλα και σιχτιρίζουν την ώρα και τη στιγμή που τρίβονται διεκπεραιωτικά σε αξιολύπητους μεσηλίκους.
-Σε ανησυχεί η διεκπεραίωση;
Με θυμώνει.
-Ποιο είναι το αντίθετό της;
Να ζεις με πάθος.
-Δεν είναι επώδυνο αυτό;
Ούουου (γέλια)…
-Μα εσύ δεν φαίνεται να έχεις πονέσει γι’ αυτό.
Δεν καταλαβαίνω τι εννοείς.
-Εννοώ πως έχεις σπουδάσει με υποτροφία χορό στη σχολή John-Cranko της Όπερας της Στουτγάρδης, έχεις παίξει σε μιαν από τις πιο σημαντικές ταινίες του Αγγελόπουλου, έχεις κάνει θέατρο, κινηματογράφο, τηλεόραση…
Κι εσύ έχεις έρθει διαβασμένη (γέλια). Μα αυτό ακριβώς σημαίνει να ζεις. Ωστόσο, όλα έχουν ένα τίμημα. Ξεκίνησα τον κλασικό χορό σε ηλικία τριών ετών. Η ήπιας μορφής νεύρωση στομάχου των παιδικών μου χρόνων κατέληξε σε χρόνιο έλκος στομάχου. 14 ετών ήμουν σε στάδιο λίγο πριν από τη διάτρηση στομάχου. Να μη μιλήσω για τα αυτονόητα – ευπάθεια στους χόνδρους, γόνατα, αγκώνες κ.λπ.
-Για τη συμμετοχή σου στο «Μετέωρο βήμα του πελαργού»;
Θυμάμαι τη γιαγιά μου, που με συνόδευε στα γυρίσματα της ταινίας, που ήρθε σοκαρισμένη στο πλατό. Κάποιος ντόπιος την είχε ρωτήσει αν είναι αλήθεια πως τη μικρή που υποδύεται την κόρη του Μαστρογιάνι τη βιάζουν και τη ρίχνουν στο ποτάμι. Μετά ήρθαν οι αντιδράσεις για το θέμα της ταινίας, για τους πρόσφυγες της ελληνικής παραμεθορίου… τοπικοί παράγοντες φοβήθηκαν για τη στάση των Σκοπιανών… όλα αυτά λειτούργησαν κλιμακωτά, με αποκορύφωμα τον αφορισμό μου από τον ιεράρχη Φλωρίνης. Μάλλον ο αποδιοπομπαίος τράγος ήμουν. Η αφορμή ήταν σκηνές – που, παρεμπιπτόντως, δεν περιελήφθησαν ποτέ στην ταινία – που ενοχλούσαν τα ήθη της κοινωνίας, όχι πολλά χρόνια πριν από σήμερα, αλλά μου φαίνονται σαν αιώνες. Εγώ τα περισσότερα απ’ αυτά δεν τα καταλάβαινα... Οι γονείς μου, θυμάμαι, αναγκάστηκαν να μου εξηγήσουν τι σημαίνει «αφορισμός».
-Η υπόθεση διαδραματίζεται στο Λονδίνο. Γιατί νομίζεις πως τον έλληνα θεατή μπορεί να τον αφορά το κουαρτέτο μιας στριπτιζέζ από τη Ν. Υόρκη, ενός συντάκτη νεκρολογιών, ενός κυνικού δερματολόγου και μιας καλλιτέχνιδας φωτογράφου;
Νομίζω πως ο χώρος, ο χρόνος, ίσως και αυτές ακόμα οι επαγγελματικές τους ταυτότητες ναι μεν προσδιορίζουν, αλλά δεν ορίζουν την ουσία του έργου που έγραψε ο Μάρμπερ. Το ζήτημα ουσιαστικά είναι κατά πόσον ο έρωτας έχει σχέση με την αλήθεια και κατά πόσον η απιστία έχει σχέση με το ψέμα. Αυτό είναι που έχει το ενδιαφέρον. Θεωρώ πως όλοι μας, ο Γιώργος Κιμούλης, ο Νίκος Ψαρράς, η Ζέτα Δούκα κι εγώ, προσπαθούμε να είμαστε έντιμοι επί σκηνής, να δώσουμε τον καλύτερό μας εαυτό, πράγμα που τελικά φτάνει στο θεατή. Αυτή είναι και η επιβεβαίωση της επιλογής του έργου.
Ευχαριστούμε το «Victor - Victoria» που μας προσέφερε το χώρο του για τη φωτογράφηση.
Ήβης 10, Μοναστηράκι - Ψυρρή.
Τ: 210-3243437
