Ο πιο καλός ο βομβιστής ήμουν εγώ στην τάξη
Μια τσάντα, μια πέτρα, ένα άδειο μπουκάλι κρασί, ένας μεταλλικός σωλήνας, ένα σκουφάκι. Με αυτά τα… αποδεικτικά στοιχεία 19 παιδιά του Δεκέμβρη παραπέμπονται στη Δικαιοσύνη ως επικίνδυνοι τρομοκράτες. Τέσσερα παιδιά βρίσκονται από τότε στη φυλακή και τα υπόλοιπα μαθαίνουν να συλλαβίζουν την έννοια «τρομονόμος». Επτά χρόνια μετά την ψήφισή του, για πρώτη φορά ο τρομονόμος χρησιμοποιείται εναντίον ακόμη και ανηλίκων. Επτά χρόνια αργότερα, τίποτα δεν είναι πλέον αυτονόητο: το να πηγαίνεις σε πορεία, να φοράς μπλούζα με κουκούλα, να καλύπτεις το πρόσωπο σου με μαντήλι για να αντέξεις τα χημικά, να κρατάς τσάντα με σχολικά βιβλία. Θα αποτελούν από δω και πέρα πρώτης τάξεως ενοχοποιητικά στοιχεία ώστε να θεωρηθείς τρομοκράτης.
Λιγνή, ύψος γύρω στο 1,50. Μαλλιά μακριά με στραβή κομμένη φράντζα. Χαμογελαστή. Με περιμένει σε ένα παγκάκι στην Τρίγωνη Πλατεία της Λάρισας. Τα κόκκινα σταράκια της κάνουν μπαμ από μακριά. Η Πένυ είναι 15 χρονών και δεν έχει τίποτα διαφορετικό από όλα τα παιδιά της ηλικίας της.
Κι όμως τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται… Αν δεν ήξερα, ούτε που θα πήγαινε το μυαλό μου ότι κάθομαι δίπλα στην πιο επικίνδυνη τρομοκράτισσα της Ελλάδας. Γιατί η Πένυ μαζί με άλλους 18, στις 08/12/2008 στη Λάρισα συγκρότησε «διαρκή και δομημένη ομάδα (…), η οποία λειτουργούσε σε οργανωμένη βάση, με κατανεμημένους ρόλους (…) και επιδίωκε τη διάπραξη εμπρησμών και άλλων κακουργημάτων». Έτσι αποφάνθηκε η Εισαγγελία Πρωτοδικών Λάρισας.
Δεκαεννιά παιδιά από 14 ως 23 χρονών, που ούτε καν γνωρίζονταν μεταξύ τους, κατηγορούνται ότι είναι η νέα «17Ν». Τα συνέλαβαν «στο σωρό», τα ξυλοφόρτωσαν, τα κράτησαν για δύο νύχτες στο κρατητήριο, τους απαγόρευσαν να έρθουν σε επικοινωνία με τους γονείς τους, τους φόρτωσαν ό,τι έγινε και δεν έγινε εκείνη τη νύχτα (κατασκευή μολότοφ, εμπρησμοί, καταστροφή 36 τραπεζών, επιθέσεις με πέτρες σε αστυνομικούς και ο κατάλογος δεν τελειώνει…). Δεκαεννιά παιδιά αντιμετωπίζουν κατηγορητήριο μεγαλύτερο από αυτό του Παλαιοκώστα: το συλλογικό –και όχι ατομικό- κατηγορητήριο περιλαμβάνει 9 κακουργήματα και 2 πλημμελήματα, και για τη δίωξη τους ενεργοποίησαν ακόμη και το διαβόητο τρομονόμο, κατηγορώντας τους ότι είχαν συγκροτήσει «εγκληματική οργάνωση»!
Ας πάμε όμως στα γεγονότα εκείνης της νύχτας: Έχει προηγηθεί η δολοφονία του 15χρονου Αλέξη Γρηγορόπουλου από την «εξοστρακισμένη» σφαίρα του αστυνομικού Κορκονέα και το αυθόρμητο ξέσπασμα της νεολαιίστικης εξέγερσης. Οι δρόμοι των περισσότερων πόλεων της χώρας έχουν καταληφθεί, το ίδιο σκηνικό και στη Λάρισα. Ο Πέτρος και η Πένυ, μαθητές Λυκείου, αγανακτισμένοι γιατί οι κατασταλτικές δυνάμεις σκότωσαν ένα δεκαπεντάχρονο, έναν «δικό τους», όπως μου λένε, πήγαν μαζί με τους συμμαθητές τους στην πρωινή πορεία των σχολείων. Το απόγευμα της ίδιας ημέρας ήταν προγραμματισμένη και δεύτερη πορεία. Κατά τη λήξη της ξέσπασαν επεισόδια. Η αστυνομία επιτέθηκε στους διαδηλωτές με τόνους χημικών.
Ο Πέτρος στη διάρκεια της πορείας βρίσκονταν στο φροντιστήριο. Στο σχόλασμα πέρασε από την κεντρική πλατεία: Κόσμος, ΜΑΤ, δακρυγόνα. Οι συγκρούσεις μαίνονταν. Κατευθύνθηκε προς το Δικαστικό Μέγαρο. Ένας ασφαλίτης τον άρπαξε από τα μαλλιά. «Φορούσε πολιτικά κι ένα καπέλο τζόκεϊ, δεν κατάλαβα ότι ήταν αστυνομικός» περιγράφει. Τον έσυρε στην κοντινή διμοιρία και όλη μαζί τον έριξαν μέσα στο Δικαστικό Μέγαρο. «Είμαι μαθητής – δεν έκανα τίποτα» φώναζε. Στο Μεταγωγών του έβαλαν χειροπέδες, τον κάθισαν σε μια καρέκλα και τον άφησαν για ώρα μόνο του στο σκοτάδι. Αργότερα έφεραν και άλλους συνομήλικους του. Δεν ήξεραν τι θα συμβεί.
Η Πένυ καθ’ οδόν για το σπίτι της, δύο ώρες αφότου έχουν ξεσπάσει τα γεγονότα, περνά από την Κεντρική Πλατεία. «Στην πόλη εκτυλίσσονται σκηνές που δεν είχα ξαναδεί. Ξαφνικά κάποιοι άρχισαν να τρέχουν καταπάνω μου. Φοβήθηκα. Το έβαλα στα πόδια. Δεν ήξερα καν γιατί. Δεν πρόλαβα να κάνω ούτε πέντε βήματα. Κάποιος με άρπαξε από πίσω και μ’ έριξε σ’ ένα παγκάκι. Με κύκλωσε μια διμοιρία και μου έριχναν όλοι μαζί κλωτσιές» μου λέει.
Οι αστυνομικές δυνάμεις μάζεψαν τους 19, πάνω κάτω με τον ίδιο τρόπο, από διάφορους δρόμους του κέντρου της Λάρισας, σε διαφορετικές ώρες. Τους στοίβαξαν άλλους στο Μεταγωγών και άλλους στο αστυνομικό τμήμα. Μετά από πολλές ώρες τους συγκέντρωσαν όλους στο ΑΤ. Ο Πέτρος μου λέει ότι κατά τη μεταφορά τους όλα έμοιαζαν με υπερπαραγωγή: τζιπ, περιπολικά, διμοιρίες, ασφαλίτες και όλα αυτά για να μεταφέρουν λίγα μέτρα ένα τσούρμο τρομαγμένα παιδιά. Κατά την κράτηση τους εκείνο το βράδυ έμαθαν τι σημαίνει μεταχείριση από την ελληνική αστυνομία: «Έναν τον είχαν δέσει με χειροπέδες στα κάγκελα και τον χτυπούσαν συνεχόμενα. Άλλος έτρωγε σφαλιάρες. Δεν άντεχα άλλο. Έκλεισα τα μάτια μου», λέει η Πένυ. Το προηγούμενο βράδυ μου έχει περιγράψει τα ίδια κι ο Πέτρος. Όσο για τα νόμιμα δικαιώματα τους, γραμμένα σε χαρτί και κολλημένα πάνω στον τοίχο, τα διάβαζαν αλλά δεν μπορούσαν να κάνουν χρήση τους. Ζητούσαν να τηλεφωνήσουν στους γονείς τους: άρνηση. Ζητούσαν να διαβάζουν τα χαρτιά που τους έδιναν να υπογράψουν: κατηγορηματική άρνηση. Όσο για αυτούς που ήταν πιο… φιλομαθείς και επέμεναν να διαβάσουν τα έγγραφα, η απάντηση ήταν αφοπλιστική: ξύλο μέχρι να αλλάξουν άποψη οι ίδιοι, αλλά και όσοι σκόπευαν να επιδείξουν απείθεια. Τα παιδιά κρατήθηκαν στα κρατητήρια δύο νύχτες.
Τις δύο αυτές μέρες της φυλάκισης τους οι αστυνομικοί έγραψαν τις καρμπόν καταθέσεις τους, οι διευθυντές καταστημάτων κατέγραψαν τις ζημιές τους, φτιάχτηκε το κατηγορητήριο: Άλλος κατηγορούνταν για εξύβριση, άλλος για φθορές, άλλος γιατί πετούσε πέτρες ή γιατί έκλεψε τέσσερα αναψυκτικά. Μερικοί παραπέμπονταν με την κατηγορία της «εγκληματικής οργάνωσης». Τα πράγματα όμως άλλαξαν άρδην την επόμενη μέρα, όταν οι κατηγορούμενοι οδηγήθηκαν στην Εισαγγελία Πρωτοδικών Λάρισας. Το κατηγορητήριο έγινε συλλογικό και οι 19 συλληφθέντες βαφτίστηκαν «τρομοκράτες», με την ενεργοποίηση των βαρύτερων διατάξεων του τρομονόμου (παράγραφος 1) που αναφέρονται σε τρομοκρατική οργάνωση. Κι όλα αυτά απουσία οποιοδήποτε ευρήματος, αφού οι αστυνομικοί το μόνο που παρέδωσαν στον ανακριτή ήταν: μια τσάντα, μια πέτρα, ένα άδειο μπουκάλι κρασί, ένα μεταλλικό σωλήνα, ένα σκουφάκι. Τρεις μήνες μετά, τέσσερεις από τους συλληφθέντες κρατούνται ακόμη στις φυλακές…
Η Πένυ, που είναι 15 και θέλει να γίνει φωτογράφος, προσπαθεί να ξεπεράσει τον εφιάλτη. Τον πρώτο καιρό είχε κλειστεί στο σπίτι της. Οι γονείς ρωτούσαν να μάθουν τι συνέβη εκείνο το βράδυ. Δεν ήθελε να τους πει. Ήθελε να ξεχάσει. Αποφάσισε όμως να το δει αλλιώς, να μην αφήσει τον τρόμο να κυριαρχήσει. «Θέλω να συνεχίζω να ζω κανονικά». Με τους υπόλοιπους από την «εγκληματική οργάνωση» δεν βρίσκονται. Με τους φίλους της δεν το συζητά πολύ. Στο σχολείο σιωπή, σαν να μη συνέβη. Δεν είναι αισιόδοξη: «Σκοτώνουν ένα δεκαπετάχρονο, μας φέρονται με αυτόν τον τρόπο και αυτό θα συνεχιστεί».
Ο Πέτρος είναι 16, δεν ξέρει ακόμα σε πια σχολή θέλει να περάσει, του αρέσει η μπάλα και η κιθάρα και σερφάρει συχνά στο ίντερνετ. Σκέφτεται μόλις ξεπλέξει να ξαναπάει σε πορεία, αλλά όχι μόνος. «Δεν θέλω να με επηρεάσει αυτό που έγινε. Δεν θέλω να μην μπορώ να βγω από το σπίτι, να είμαι με την ταυτότητα στο χέρι, να φοβάμαι να πάω στο γήπεδο».
Οι νόμοι 2928/2001 και 3251/2004 αποτελούν το διαβόητο τρομονόμο, που θεσπίστηκε – υποτίθεται- για την εξάρθρωση των οργανώσεων ένοπλής βίας. Προβλέπουν: την κατάργηση του τεκμηρίου της αθωότητας και των ενόρκων στην εκδίκαση των «τρομοκρατικών» αδικημάτων, τον αμετάκλητο χαρακτήρα των σχετικών βουλευμάτων, τη χρήση ανώνυμων καταθέσεων προστατευμένων μαρτύρων, την ηλεκτρονική παρακολούθηση υπόπτων και πολλά άλλα, που έχουν θεωρηθεί κατάφορη παραβίαση των δημοκρατικών δικαιωμάτων. Οι νόμοι υπερψηφίστηκαν με τη συναίνεση των δύο μεγάλων κομμάτων ΠΑΣΟΚ-ΝΔ (τον είχαν καταψηφίσει τα κόμματα της κοινοβουλευτικής Αριστεράς) παρά τις κοινωνικές αντιδράσεις και τους φόβους που διατυπώθηκαν ότι πρόκειται να χρησιμοποιηθεί για τη βίαιη καταστολή κινημάτων, απεργιών, κινητοποιήσεων κ.ά. Οι υποστηρικτές του τρομονόμου και στις δύο φάσεις είχαν διαψεύσει κατηγορηματικά αυτό το ενδεχόμενο.
Λιγνή, ύψος γύρω στο 1,50. Μαλλιά μακριά με στραβή κομμένη φράντζα. Χαμογελαστή. Με περιμένει σε ένα παγκάκι στην Τρίγωνη Πλατεία της Λάρισας. Τα κόκκινα σταράκια της κάνουν μπαμ από μακριά. Η Πένυ είναι 15 χρονών και δεν έχει τίποτα διαφορετικό από όλα τα παιδιά της ηλικίας της.
Κι όμως τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται… Αν δεν ήξερα, ούτε που θα πήγαινε το μυαλό μου ότι κάθομαι δίπλα στην πιο επικίνδυνη τρομοκράτισσα της Ελλάδας. Γιατί η Πένυ μαζί με άλλους 18, στις 08/12/2008 στη Λάρισα συγκρότησε «διαρκή και δομημένη ομάδα (…), η οποία λειτουργούσε σε οργανωμένη βάση, με κατανεμημένους ρόλους (…) και επιδίωκε τη διάπραξη εμπρησμών και άλλων κακουργημάτων». Έτσι αποφάνθηκε η Εισαγγελία Πρωτοδικών Λάρισας.
Δεκαεννιά παιδιά από 14 ως 23 χρονών, που ούτε καν γνωρίζονταν μεταξύ τους, κατηγορούνται ότι είναι η νέα «17Ν». Τα συνέλαβαν «στο σωρό», τα ξυλοφόρτωσαν, τα κράτησαν για δύο νύχτες στο κρατητήριο, τους απαγόρευσαν να έρθουν σε επικοινωνία με τους γονείς τους, τους φόρτωσαν ό,τι έγινε και δεν έγινε εκείνη τη νύχτα (κατασκευή μολότοφ, εμπρησμοί, καταστροφή 36 τραπεζών, επιθέσεις με πέτρες σε αστυνομικούς και ο κατάλογος δεν τελειώνει…). Δεκαεννιά παιδιά αντιμετωπίζουν κατηγορητήριο μεγαλύτερο από αυτό του Παλαιοκώστα: το συλλογικό –και όχι ατομικό- κατηγορητήριο περιλαμβάνει 9 κακουργήματα και 2 πλημμελήματα, και για τη δίωξη τους ενεργοποίησαν ακόμη και το διαβόητο τρομονόμο, κατηγορώντας τους ότι είχαν συγκροτήσει «εγκληματική οργάνωση»!
Ας πάμε όμως στα γεγονότα εκείνης της νύχτας: Έχει προηγηθεί η δολοφονία του 15χρονου Αλέξη Γρηγορόπουλου από την «εξοστρακισμένη» σφαίρα του αστυνομικού Κορκονέα και το αυθόρμητο ξέσπασμα της νεολαιίστικης εξέγερσης. Οι δρόμοι των περισσότερων πόλεων της χώρας έχουν καταληφθεί, το ίδιο σκηνικό και στη Λάρισα. Ο Πέτρος και η Πένυ, μαθητές Λυκείου, αγανακτισμένοι γιατί οι κατασταλτικές δυνάμεις σκότωσαν ένα δεκαπεντάχρονο, έναν «δικό τους», όπως μου λένε, πήγαν μαζί με τους συμμαθητές τους στην πρωινή πορεία των σχολείων. Το απόγευμα της ίδιας ημέρας ήταν προγραμματισμένη και δεύτερη πορεία. Κατά τη λήξη της ξέσπασαν επεισόδια. Η αστυνομία επιτέθηκε στους διαδηλωτές με τόνους χημικών.
Ο Πέτρος στη διάρκεια της πορείας βρίσκονταν στο φροντιστήριο. Στο σχόλασμα πέρασε από την κεντρική πλατεία: Κόσμος, ΜΑΤ, δακρυγόνα. Οι συγκρούσεις μαίνονταν. Κατευθύνθηκε προς το Δικαστικό Μέγαρο. Ένας ασφαλίτης τον άρπαξε από τα μαλλιά. «Φορούσε πολιτικά κι ένα καπέλο τζόκεϊ, δεν κατάλαβα ότι ήταν αστυνομικός» περιγράφει. Τον έσυρε στην κοντινή διμοιρία και όλη μαζί τον έριξαν μέσα στο Δικαστικό Μέγαρο. «Είμαι μαθητής – δεν έκανα τίποτα» φώναζε. Στο Μεταγωγών του έβαλαν χειροπέδες, τον κάθισαν σε μια καρέκλα και τον άφησαν για ώρα μόνο του στο σκοτάδι. Αργότερα έφεραν και άλλους συνομήλικους του. Δεν ήξεραν τι θα συμβεί.
Η Πένυ καθ’ οδόν για το σπίτι της, δύο ώρες αφότου έχουν ξεσπάσει τα γεγονότα, περνά από την Κεντρική Πλατεία. «Στην πόλη εκτυλίσσονται σκηνές που δεν είχα ξαναδεί. Ξαφνικά κάποιοι άρχισαν να τρέχουν καταπάνω μου. Φοβήθηκα. Το έβαλα στα πόδια. Δεν ήξερα καν γιατί. Δεν πρόλαβα να κάνω ούτε πέντε βήματα. Κάποιος με άρπαξε από πίσω και μ’ έριξε σ’ ένα παγκάκι. Με κύκλωσε μια διμοιρία και μου έριχναν όλοι μαζί κλωτσιές» μου λέει.
Οι αστυνομικές δυνάμεις μάζεψαν τους 19, πάνω κάτω με τον ίδιο τρόπο, από διάφορους δρόμους του κέντρου της Λάρισας, σε διαφορετικές ώρες. Τους στοίβαξαν άλλους στο Μεταγωγών και άλλους στο αστυνομικό τμήμα. Μετά από πολλές ώρες τους συγκέντρωσαν όλους στο ΑΤ. Ο Πέτρος μου λέει ότι κατά τη μεταφορά τους όλα έμοιαζαν με υπερπαραγωγή: τζιπ, περιπολικά, διμοιρίες, ασφαλίτες και όλα αυτά για να μεταφέρουν λίγα μέτρα ένα τσούρμο τρομαγμένα παιδιά. Κατά την κράτηση τους εκείνο το βράδυ έμαθαν τι σημαίνει μεταχείριση από την ελληνική αστυνομία: «Έναν τον είχαν δέσει με χειροπέδες στα κάγκελα και τον χτυπούσαν συνεχόμενα. Άλλος έτρωγε σφαλιάρες. Δεν άντεχα άλλο. Έκλεισα τα μάτια μου», λέει η Πένυ. Το προηγούμενο βράδυ μου έχει περιγράψει τα ίδια κι ο Πέτρος. Όσο για τα νόμιμα δικαιώματα τους, γραμμένα σε χαρτί και κολλημένα πάνω στον τοίχο, τα διάβαζαν αλλά δεν μπορούσαν να κάνουν χρήση τους. Ζητούσαν να τηλεφωνήσουν στους γονείς τους: άρνηση. Ζητούσαν να διαβάζουν τα χαρτιά που τους έδιναν να υπογράψουν: κατηγορηματική άρνηση. Όσο για αυτούς που ήταν πιο… φιλομαθείς και επέμεναν να διαβάσουν τα έγγραφα, η απάντηση ήταν αφοπλιστική: ξύλο μέχρι να αλλάξουν άποψη οι ίδιοι, αλλά και όσοι σκόπευαν να επιδείξουν απείθεια. Τα παιδιά κρατήθηκαν στα κρατητήρια δύο νύχτες.
Τις δύο αυτές μέρες της φυλάκισης τους οι αστυνομικοί έγραψαν τις καρμπόν καταθέσεις τους, οι διευθυντές καταστημάτων κατέγραψαν τις ζημιές τους, φτιάχτηκε το κατηγορητήριο: Άλλος κατηγορούνταν για εξύβριση, άλλος για φθορές, άλλος γιατί πετούσε πέτρες ή γιατί έκλεψε τέσσερα αναψυκτικά. Μερικοί παραπέμπονταν με την κατηγορία της «εγκληματικής οργάνωσης». Τα πράγματα όμως άλλαξαν άρδην την επόμενη μέρα, όταν οι κατηγορούμενοι οδηγήθηκαν στην Εισαγγελία Πρωτοδικών Λάρισας. Το κατηγορητήριο έγινε συλλογικό και οι 19 συλληφθέντες βαφτίστηκαν «τρομοκράτες», με την ενεργοποίηση των βαρύτερων διατάξεων του τρομονόμου (παράγραφος 1) που αναφέρονται σε τρομοκρατική οργάνωση. Κι όλα αυτά απουσία οποιοδήποτε ευρήματος, αφού οι αστυνομικοί το μόνο που παρέδωσαν στον ανακριτή ήταν: μια τσάντα, μια πέτρα, ένα άδειο μπουκάλι κρασί, ένα μεταλλικό σωλήνα, ένα σκουφάκι. Τρεις μήνες μετά, τέσσερεις από τους συλληφθέντες κρατούνται ακόμη στις φυλακές…
Η Πένυ, που είναι 15 και θέλει να γίνει φωτογράφος, προσπαθεί να ξεπεράσει τον εφιάλτη. Τον πρώτο καιρό είχε κλειστεί στο σπίτι της. Οι γονείς ρωτούσαν να μάθουν τι συνέβη εκείνο το βράδυ. Δεν ήθελε να τους πει. Ήθελε να ξεχάσει. Αποφάσισε όμως να το δει αλλιώς, να μην αφήσει τον τρόμο να κυριαρχήσει. «Θέλω να συνεχίζω να ζω κανονικά». Με τους υπόλοιπους από την «εγκληματική οργάνωση» δεν βρίσκονται. Με τους φίλους της δεν το συζητά πολύ. Στο σχολείο σιωπή, σαν να μη συνέβη. Δεν είναι αισιόδοξη: «Σκοτώνουν ένα δεκαπετάχρονο, μας φέρονται με αυτόν τον τρόπο και αυτό θα συνεχιστεί».
Ο Πέτρος είναι 16, δεν ξέρει ακόμα σε πια σχολή θέλει να περάσει, του αρέσει η μπάλα και η κιθάρα και σερφάρει συχνά στο ίντερνετ. Σκέφτεται μόλις ξεπλέξει να ξαναπάει σε πορεία, αλλά όχι μόνος. «Δεν θέλω να με επηρεάσει αυτό που έγινε. Δεν θέλω να μην μπορώ να βγω από το σπίτι, να είμαι με την ταυτότητα στο χέρι, να φοβάμαι να πάω στο γήπεδο».
Οι νόμοι 2928/2001 και 3251/2004 αποτελούν το διαβόητο τρομονόμο, που θεσπίστηκε – υποτίθεται- για την εξάρθρωση των οργανώσεων ένοπλής βίας. Προβλέπουν: την κατάργηση του τεκμηρίου της αθωότητας και των ενόρκων στην εκδίκαση των «τρομοκρατικών» αδικημάτων, τον αμετάκλητο χαρακτήρα των σχετικών βουλευμάτων, τη χρήση ανώνυμων καταθέσεων προστατευμένων μαρτύρων, την ηλεκτρονική παρακολούθηση υπόπτων και πολλά άλλα, που έχουν θεωρηθεί κατάφορη παραβίαση των δημοκρατικών δικαιωμάτων. Οι νόμοι υπερψηφίστηκαν με τη συναίνεση των δύο μεγάλων κομμάτων ΠΑΣΟΚ-ΝΔ (τον είχαν καταψηφίσει τα κόμματα της κοινοβουλευτικής Αριστεράς) παρά τις κοινωνικές αντιδράσεις και τους φόβους που διατυπώθηκαν ότι πρόκειται να χρησιμοποιηθεί για τη βίαιη καταστολή κινημάτων, απεργιών, κινητοποιήσεων κ.ά. Οι υποστηρικτές του τρομονόμου και στις δύο φάσεις είχαν διαψεύσει κατηγορηματικά αυτό το ενδεχόμενο.
